(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Żurek Wielkanocny to jedna z tych potraw, które mają w sobie coś więcej niż tylko smak. To zapach domu, kuchni, w której od rana coś się gotuje i ten moment, kiedy para unosząca się znad talerza mówi jasno, że zaczęły się święta. Bazą wszystkiego jest zakwas, który dojrzewa kilka dni i buduje głębię smaku nie do podrobienia przez żaden gotowy produkt. To właśnie on nadaje zupie charakterystyczną, lekko kwaśną nutę, która idealnie łączy się z czosnkiem, majerankiem i delikatnym aromatem wędzonki. W tej wersji żurek pozostaje wierny tradycji, ale jednocześnie zyskuje lżejsze oblicze, dzięki czemu można cieszyć się nim bez poczucia ciężkości i przesady.

Historia żurku sięga czasów, kiedy kuchnia była prosta, oparta na tym, co dostępne i naturalne. Dawny żur był potrawą codzienną, przygotowywaną z zakwasu i wody, czasem wzbogacaną ziemniakami lub czosnkiem. Dopiero z czasem, szczególnie w okresach świątecznych, zaczęto dodawać mięso, kiełbasę i jajka, tworząc bardziej uroczystą wersję, którą dziś znamy jako Żurek Wielkanocny. To ciekawe, jak z dania ubogiego powstała jedna z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych zup w polskiej kuchni.

W wersji fit żurek nie traci swojego charakteru a jedynie zyskuje bardziej świadome podejście do składników. Ograniczenie tłustych dodatków i wykorzystanie niewielkiej ilości boczku wyłącznie dla aromatu sprawia, że zupa pozostaje lekka, ale nadal wyrazista. Brak ciężkiej śmietany lub zastąpienie jej jogurtem naturalnym czy skyrem dodatkowo obniża kaloryczność, nie odbierając przy tym kremowości. To danie jest sycące, ale nie obciążające, które daje uczucie komfortu zamiast ciężkości po posiłku.

Żurek przygotowany w taki sposób doskonale wpisuje się w dietę redukcyjną, ponieważ łączy w sobie niską kaloryczność z wysoką sytością. Obecność białka z kiełbasy i jajka sprawia, że posiłek na długo daje uczucie najedzenia a jednocześnie nie dostarcza nadmiaru kalorii. Zakwas, będący produktem fermentowanym, wspiera pracę jelit i mikroflorę bakteryjną, co ma ogromne znaczenie dla trawienia i ogólnego samopoczucia. Naturalna fermentacja może również wpływać na lepszą tolerancję węglowodanów i stabilizację poziomu glukozy we krwi, co jest istotne dla osób z insulinoopornością i cukrzycą. W połączeniu z ograniczoną ilością tłuszczów nasyconych taka wersja żurku może być również korzystniejsza dla osób dbających o poziom cholesterolu.

To, co wyróżnia żurek, to jego wyjątkowa zdolność do łączenia tradycji z nowoczesnym podejściem do gotowania. Można przygotować go dokładnie tak, jak robiono to od pokoleń albo lekko odchudzić i dopasować do aktualnych potrzeb, nie tracąc przy tym tego, co najważniejsze. Smak pozostaje głęboki, aromatyczny i wyrazisty a jednocześnie zupa staje się bardziej uniwersalna i przyjazna na co dzień. To właśnie dlatego Żurek Wielkanocny w takiej odsłonie potrafi być jednocześnie klasyczny i nowoczesny, sycący i lekki, świąteczny, ale bez przesady.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 81 kcal

W tym: Białka 3.30 g | Tłuszcze 4.60 g | Błonnik 1.00 g | Węglowodany 6.30 g (w tym cukry 0.70 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 500 ml domowego zakwasu

link do przepisu KLIKNIJ TUTAJ

– 400 g dobrej białej kiełbasy

– 60 g boczku wędzonego dla aromatu

– 1000 ml bulionu warzywnego

– 3 duże ziemniaki (opcjonalnie)

– 1 cebula

– 3 ząbki czosnku

– 2 liście laurowe

– 4 ziela angielskie

– 2 łyżeczki majeranku

– sól, pieprz

– 1½ łyżeczki tartego chrzanu

– 1 łyżka jogurtu naturalnego lub skyru

Dodatkowo:

– jajka ugotowane na twardo

– natka pietruszki

– żytnie lub pełnoziarniste pieczywo

Przygotowanie:

Boczek pokroić w drobną kostkę lub cienkie słupki, aby równomiernie oddał aromat podczas smażenia. Cebulę drobno posiekać a czosnek przecisnąć przez praskę.

Jeśli zdecydujesz się dodać ziemniaki należy obrać je i pokroić w równą, niewielką kostkę. Zalać zimna wodą i odstawić na chwile na bok.

Białą kiełbasę pokroić w plastry o grubości ok 8 mm.

Uruchomić program ,,ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Wrzucić boczek i smażyć krótko, mieszając, tylko do momentu aż zacznie pachnieć i lekko się zarumieni. Nie doprowadzać do powstania skwarek.

Dodać cebulę i smażyć do zeszklenia. Następnie dodać czosnek i podsmażyć bardzo krótko, tylko do momentu aż zacznie intensywnie pachnieć. Włożyć pokrojoną kiełbasę i chwilę jeszcze podsmażać.

Wlać bulion, dokładnie mieszając, aby zebrać cały aromat z dna misy i dodać odcedzone z wody ziemniaki.

Dodać liście laurowe, ziele angielskie oraz część majeranku, rozcierając go w dłoniach bezpośrednio nad misą.

Zamknąć pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 10 minut.

Zakwas dokładnie wymieszać i wlać go do ugotowanego wywaru. Najlepiej zacząć od około 400 ml. Wymieszać, spróbować i stopniowo dolać resztę, dopasowując kwaśność do własnych preferencji.

Włączyć tryb „ŚREDNIE DUSZENIE” i podgrzewać kilka minut, aż żurek lekko zgęstnieje. Nie doprowadzać do intensywnego gotowania.

Doprawić całość solą i pieprzem a następnie dodać do smaku niewielką ilość tartego chrzanu, który podkreśli charakter żurku i nada mu lekkiej ostrości.

Na koniec opcjonalnie zahartować i dodać jogurt naturalny lub skyr.

Odstawić na kilka minut przed podaniem, aby smaki się przegryzły i nabrały pełni aromatu.

Żurek podawać gorący, najlepiej po krótkim odpoczynku, kiedy smaki zdążą się jeszcze lepiej połączyć. Na talerz nałożyć porcję zupy razem z kawałkami kiełbasy i ziemniaków a następnie dodać połówkę lub ćwiartki jajka ugotowanego na twardo.

Całość opcjonalnie posypać świeżą natką pietruszki dla przełamania smaku i koloru.

Żurek najlepiej smakuje z kromką dobrego pieczywa, które idealnie komponuje się z jego kwaśno-wytrawnym charakterem i sprawia, że danie staje się jeszcze bardziej sycące.

Wskazówka:

Dodatek ziemniaków sprawia, że żurek staje się bardziej sycący i może pełnić rolę pełnowartościowego obiadu. W wersji bardziej klasycznej i świątecznej często się je pomija, aby podkreślić smak samego zakwasu i dodatków mięsnych.

Smacznego.

Gulyásleves – Węgierska Zupa Pasterska

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Gulyásleves – węgierska zupa pasterska to jedno z tych dań, które najlepiej pokazują jak z prostych składników można stworzyć potrawę pełną aromatu i charakteru. Jej historia sięga węgierskiej puszty, gdzie pasterze bydła – zwani gulyás – przygotowywali ją w żeliwnych kociołkach zawieszonych nad ogniskiem. W warunkach stepowych nie było miejsca na skomplikowane techniki ani wyszukane składniki, dlatego zupa powstawała z tego, co było pod ręką: mięsa, cebuli, papryki, kilku warzyw i przypraw. To właśnie wtedy zaczęto używać charakterystycznej dla kuchni węgierskiej papryki, która nadaje gulyásleves jego głęboki kolor, lekko dymny aromat i wyrazisty smak. W przeciwieństwie do znanego w Polsce gulaszu węgierskiego, gulyásleves jest zupą a nie gęstym sosem. Dzięki temu danie pozostaje lżejsze i bardziej świeże w odbiorze, choć nadal jest sycące i rozgrzewające.

W tej wersji zupy wykorzystuje się polędwiczkę wieprzową, czyli jedno z najchudszych i najbardziej delikatnych mięs wieprzowych. Dzięki temu potrawa zachowuje pełnię smaku, ale jednocześnie pozostaje znacznie lżejsza niż klasyczne gulasze przygotowywane z karkówki czy boczku. Mięso jest jedynie dodatkiem do aromatycznego wywaru, w którym dominują warzywa i papryka, co sprawia, że zupa jest pełna naturalnych smaków a jednocześnie nie obciąża organizmu. Właśnie w tym tkwi jedna z jej największych zalet – potrafi być jednocześnie sycąca i lekka.

Pod względem dietetycznym gulyásleves spełnia wiele kryteriów potrawy określanej jako fit. Zawiera stosunkowo niewielką ilość tłuszczu, ponieważ do jej przygotowania używa się jedynie niewielkiej ilości oliwy a samo mięso jest chude. Bazą dania są warzywa, które dostarczają błonnika, witamin oraz składników mineralnych. Papryka i marchew wnoszą do zupy sporą dawkę beta-karotenu i witaminy C, natomiast cebula i czosnek są źródłem związków siarkowych wspierających odporność i działających przeciwzapalnie. Ziemniaki dodają energii w postaci węglowodanów, ale dzięki obecności błonnika oraz białka z mięsa ich wpływ na poziom cukru we krwi jest łagodniejszy niż w wielu innych daniach mącznych.

Zupa ta dobrze wpisuje się również w zasady zdrowego żywienia przy insulinooporności. Połączenie białka z mięsa, błonnika z warzyw oraz umiarkowanej ilości węglowodanów sprawia, że posiłek jest sycący i stabilizuje poziom glukozy we krwi. Białko spowalnia trawienie węglowodanów a błonnik dodatkowo ogranicza gwałtowne skoki cukru. Dzięki temu danie daje długotrwałe uczucie sytości i nie powoduje szybkiego spadku energii po posiłku. Warto podkreślić, że brak zasmażki, śmietany czy ciężkich sosów sprawia, że zupa pozostaje lekkostrawna i dobrze tolerowana przez układ pokarmowy.

Gulyásleves może być również korzystnym elementem diety osób z hipercholesterolemią. Chuda polędwiczka wieprzowa zawiera znacznie mniej tłuszczów nasyconych niż bardziej tłuste części mięsa a obecność warzyw i błonnika wspiera prawidłowy metabolizm lipidów. Błonnik pomaga ograniczać wchłanianie cholesterolu w przewodzie pokarmowym a zawarte w warzywach antyoksydanty wspierają ochronę naczyń krwionośnych przed stresem oksydacyjnym. Dodatkowo oliwa z oliwek dostarcza korzystnych jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, które mogą pozytywnie wpływać na profil lipidowy.

Dla osób z cukrzycą taka zupa również może być odpowiednim wyborem, szczególnie jeśli spożywana jest jako pełnowartościowy posiłek a nie w połączeniu z dużą ilością pieczywa. Zawiera umiarkowaną ilość węglowodanów a obecność białka i błonnika sprawia, że ich wchłanianie jest stopniowe. Dzięki temu posiłek nie powoduje gwałtownego wzrostu glikemii, co jest szczególnie ważne w kontroli poziomu cukru we krwi. W praktyce oznacza to, że gulyásleves może być smacznym i bezpiecznym elementem diety osób dbających o stabilny poziom glukozy.

W efekcie powstaje potrawa, która łączy tradycję kuchni węgierskiej z nowoczesnym podejściem do zdrowego gotowania. Aromatyczna papryka, delikatne kawałki mięsa i kolorowe warzywa tworzą zupę, która rozgrzewa, syci i jednocześnie nie obciąża organizmu. To przykład dania, które pokazuje, że kuchnia inspirowana tradycją może być jednocześnie lekka, wartościowa i doskonale wpisywać się w założenia współczesnej, świadomej diety.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 55 kcal

W tym: Białka 4.90 g | Tłuszcze 1.30 g | Błonnik 1.10 g | Węglowodany 6.20 g (w tym cukry 1.40 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– ok 500 g polędwiczki wieprzowej

– 1 łyżka oliwy

– 2 cebule

– 2 ząbki czosnku

– 1 marchew

– 3 różnokolorowe świeże papryki

– 4 średnie ziemniaki

– 900 ml gorącego bulionu warzywnego lub drobiowego

– 2 łyżeczki słodkiej papryki w proszku

– ½ łyżeczki ostrej papryki

– 1 łyżeczka majeranku

– 1 liść laurowy

– 1 łyżka koncentratu pomidorowego

– sól i świeżo mielony pieprz do smaku

– natka pietruszki do podania

Przygotowanie:

Polędwiczkę wieprzową dokładnie oczyścić z błon i ewentualnych twardszych fragmentów. Następnie pokroić mięso w równą kostkę o wielkości około 2 cm. Dzięki temu kawałki zachowają soczystość i po ugotowaniu będą przyjemnie miękkie, ale nie rozpadną się w zupie.

Cebule obrać z łupiny i drobno posiekać w kostkę. Ząbki czosnku obrać i bardzo drobno posiekać lub przecisnąć przez praskę.

Marchew obrać i pokroić w plasterki o grubości około pół centymetra.

Papryki przekroić wzdłuż, usunąć gniazda nasienne a następnie pokroić w większą kostkę lub niezbyt cienkie paski.

Ziemniaki obrać, opłukać i pokroić w większą kostkę o wielkości około 2 cm, aby podczas gotowania zachowały kształt i nie rozpadły się w zupie.

Uruchomić program ,,ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Do misy wlać oliwę. Gdy tłuszcz się rozgrzeje dodać posiekaną cebulę. Smażyć przez około 3–4 minuty, często mieszając, aż cebula się zeszkli i lekko zmięknie, ale nie zacznie się rumienić.

Następnie dodać czosnek i podsmażyć go przez kilkanaście sekund, tylko do momentu aż zacznie intensywnie pachnieć.

Do cebuli i czosnku słodką i ostrą paprykę w proszku. Całość dokładnie wymieszać.

Do tak przygotowanej bazy dodać pokrojoną polędwiczkę i dokładnie wymieszać, aby kawałki mięsa pokryły się aromatyczną paprykową mieszanką. Następnie wlać gorący bulion.

Do zupy dodać przygotowane wcześniej warzywa: marchew, paprykę oraz ziemniaki. Dorzucić liść laurowy, majeranek i łyżkę koncentratu pomidorowego. Całość delikatnie wymieszać, aby składniki równomiernie rozłożyły się w płynie.

Zamknąć pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 10 minut. W tym czasie mięso stanie się miękkie a warzywa ugotują się, zachowując jednak swój kształt.

Po zakończeniu programu ostrożnie uwolnić parę i otworzyć urządzenie. Spróbować zupę i doprawić ją solą oraz świeżo mielonym pieprzem do smaku.

Gotową zupę podawać gorącą, posypaną świeżo posiekaną natką pietruszki. Najlepiej smakuje z chrupiącym pieczywem, na przykład lekko podpieczoną grahamką lub kromką dobrego chleba.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Są takie potrawy, które od pierwszej łyżki przenoszą myślami gdzieś daleko, do miejsc pachnących ziołami, cytryną i ciepłym słońcem. Fit zupa grecka z pulpecikami jest właśnie jednym z tych dań. Łączy w sobie prostotę śródziemnomorskiej kuchni z lekkością nowoczesnego gotowania, w którym smak nie musi oznaczać nadmiaru kalorii. Już sam aromat unoszący się nad talerzem zapowiada coś wyjątkowego. Delikatny zapach oregano, świeżość cytryny i ciepła, warzywna baza tworzą kompozycję, która jest jednocześnie domowa i bardzo wakacyjna.

Ta zupa inspirowana jest grecką tradycją kulinarną, w której ogromną rolę odgrywają świeże składniki i prostota przygotowania. W Grecji od wieków przygotowuje się potrawy oparte na warzywach, ziołach i niewielkiej ilości mięsa a jednym z najbardziej znanych przykładów jest cytrynowa zupa avgolemono lub jej odmiany z pulpecikami mięsnymi. W wielu regionach kraju można spotkać także zupy z dodatkiem warzyw, ryżu i ziół, które stanowią pełnowartościowy, sycący posiłek. Moja wersja jest nowoczesną interpretacją tych smaków. Zachowuje śródziemnomorski charakter, ale została przygotowana w lekkiej, fit odsłonie, dzięki czemu doskonale wpisuje się w styl zdrowego odżywiania.

Już pierwsza łyżka pokazuje, jak przyjemne potrafi być połączenie prostych składników. Delikatny bulion warzywno-drobiowy ma naturalną słodycz marchewki i papryki a ziemniaki i ryż sprawiają, że zupa jest sycąca, ale nadal lekka. Soczyste pulpeciki z kurczaka są miękkie i aromatyczne a dzięki krótkiej obróbce zachowują naturalną delikatność mięsa. Całość ożywia sok z cytryny, który nadaje potrawie świeżości i przyjemnej lekkości. Liście szpinaku wprowadzają zielony akcent i subtelną roślinną nutę a niewielka ilość sera feta dodaje charakteru i śródziemnomorskiego klimatu.

To danie doskonale pokazuje, czym w praktyce jest kuchnia fit. Zupa ma stosunkowo niską kaloryczność przy jednocześnie wysokiej sytości, ponieważ zawiera dużo warzyw i chude białko. Pulpeciki z piersi kurczaka dostarczają pełnowartościowego białka potrzebnego do regeneracji organizmu i utrzymania masy mięśniowej. Warzywa są bogate w błonnik, który wspiera trawienie i pomaga utrzymać uczucie sytości na dłużej. Ryż w umiarkowanej ilości dostarcza energii, ale nie obciąża organizmu nadmiarem węglowodanów. Dodatek oliwy jest niewielki, lecz zapewnia obecność zdrowych tłuszczów charakterystycznych dla diety śródziemnomorskiej, uznawanej za jedną z najzdrowszych na świecie.

Fit charakter tej zupy wynika także z jej naturalności. W przepisie nie ma ciężkich sosów, zagęstników ani dużych ilości tłuszczu. Smak budują świeże składniki, zioła i cytryna. Dzięki temu potrawa jest lekka, dobrze przyswajalna i nie powoduje uczucia ciężkości po posiłku. Jednocześnie zawiera szeroką gamę witamin i składników mineralnych. Szpinak dostarcza żelaza, kwasu foliowego i antyoksydantów, marchew jest źródłem beta karotenu wspierającego wzrok i odporność, a papryka zawiera sporą ilość witaminy C.

Zupa świetnie sprawdza się również w diecie osób z insulinoopornością. Zawiera dużo białka i błonnika, które spowalniają wchłanianie węglowodanów i pomagają stabilizować poziom glukozy we krwi. Ryż jest obecny w umiarkowanej ilości i stanowi jedynie dodatek do dużej ilości warzyw oraz białka, dzięki czemu ładunek glikemiczny całego posiłku pozostaje umiarkowany. Takie połączenie składników pomaga uniknąć gwałtownych skoków cukru i daje długotrwałe uczucie sytości.

Potrawa jest także korzystna dla osób z podwyższonym poziomem cholesterolu. Podstawą dania są warzywa oraz chude mięso drobiowe, które zawiera niewiele tłuszczów nasyconych. Niewielki dodatek oliwy dostarcza natomiast jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, znanych z korzystnego wpływu na profil lipidowy krwi. Właśnie taki sposób komponowania posiłków jest charakterystyczny dla diety śródziemnomorskiej, która według wielu badań sprzyja zdrowiu serca i układu krążenia.

Fit zupa grecka z pulpecikami to więc coś więcej niż zwykła zupa. To pełnowartościowy posiłek, który łączy tradycję śródziemnomorskich smaków z nowoczesnym podejściem do zdrowego gotowania. Jest lekka, aromatyczna, sycąca i pełna kolorów. Doskonale sprawdzi się zarówno jako rozgrzewający obiad w chłodniejszy dzień, jak i jako lekkie, odżywcze danie dla osób dbających o zdrowie i sylwetkę. Każda miska tej zupy pokazuje, że kuchnia fit wcale nie musi być nudna ani ascetyczna. Wręcz przeciwnie. Może być pełna smaku, aromatu i inspiracji płynącej prosto z najbardziej słonecznych zakątków Europy.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 50 kcal

W tym: Białka 4.40 g | Tłuszcze 1.10 g | Błonnik 0.70 g | Węglowodany 5.10 g (w tym cukry 0.90 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki na pulpeciki:

– 400 g polędwiczek z kurczaka

– 1 małe jajko

– 1 płaska łyżka kaszy manny (ok. 10 g)

– 1 ząbek czosnku

– skórka z ½ cytryny

– ½ łyżeczki oregano

– 1 łyżka zimnej wody lub jogurtu naturalnego (dla większej soczystości)

– sól, pieprz do smaku

Składniki na zupę:

– 1 marchew

– 1 pietruszka

– ¼ korzenia selera

– 1 mała cebula

– 2 ziemniaki

– 1 czerwona papryka

– 50 g ryżu basmati (suchego)

– ok 1½ l bulionu drobiowego lub warzywnego

– 2 duże garście świeżego szpinaku

– sok z ½ cytryny

– 40 g sera typu feta

– 1 łyżeczka oliwy

– 1 łyżeczka majeranku

– 1 łyżeczka słodkiej papryki

– natka pietruszki, świeżo mielony pieprz

Przygotowanie:

Polędwiczki z kurczaka pokroić na mniejsze kawałki, aby blender mógł je równomiernie rozdrobnić. Przełożyć mięso do kielicha blendera wyposażonego w podwójne ostrze typu „S”.

Jeśli mięso jest bardzo chude lub istnieje obawa, że pulpeciki mogą wyjść zbyt zwarte, na tym etapie można dodać również łyżkę zimnej wody albo łyżkę gęstego jogurtu naturalnego. Niewielka ilość dodatkowej wilgoci sprawia, że masa mięsna staje się delikatniejsza, a gotowe pulpeciki są bardziej miękkie i soczyste, ponieważ podczas gotowania białko nie ścina się tak mocno. Całość miksować krótko i pulsacyjnie, tylko do momentu połączenia składników. Masa powinna być gładka, ale nie przemielona na całkowitą pastę. Zbyt długie miksowanie powoduje bowiem nadmierne zbicie struktury mięsa i może sprawić, że pulpeciki po ugotowaniu będą bardziej zwarte i mniej soczyste. Dodać jajko, kaszę mannę, przeciśnięty przez praskę czosnek, drobno startą skórkę z cytryny, oregano, sól oraz świeżo mielony pieprz. Wymieszać całość do połączenia się skłądników.

Oczywiście jeśli ktoś z Was nie ma czasu lub możliwości samodzielnie zmiksować mięsa, nic nie stoi na przeszkodzie, aby sięgnąć po gotowe mielone mięso z kurczaka lub indyka dostępne w sklepach. To rozwiązanie również pozwoli przygotować smaczne i delikatne pulpeciki, a jednocześnie znacząco skróci czas przygotowania całego dania. W takiej sytuacji warto jednak zadbać o odpowiednią strukturę dodatków aromatycznych. Cebulę i czosnek najlepiej zetrzeć na drobnej tarce lub zmiksować na gładką papkę, dzięki czemu równomiernie połączą się z mięsem i oddadzą swój aromat w całej masie. Tak przygotowaną cebulowo czosnkową bazę należy następnie dokładnie wymieszać z mięsem, jajkiem, kaszą manną oraz przyprawami, aż powstanie jednolita masa. Dzięki temu pulpeciki zachowają odpowiednią wilgotność a ich smak będzie równie wyrazisty i harmonijny jak w przypadku mięsa przygotowanego samodzielnie w blenderze.

Po zmiksowaniu masę mięsną odstawić na około dziesięć minut. W tym czasie kasza manna wchłonie część wilgoci z mięsa i jajka i dzięki czemu stanie się bardziej zwarta i łatwiejsza do formowania. Po odpoczynku nabierać niewielkie porcje mięsa i formować małe, równe pulpeciki wielkości orzecha włoskiego. Najłatwiej robić to lekko zwilżonymi dłońmi, wtedy masa nie przykleja się do skóry i kulki zachowują ładny kształt. Kuleczki odkładać na posmarowany oliwą talerz dzięki temu klopsiki nie będą do niego przywierać.

Uruchomić program ,,ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Do misy wlać oliwę. Gdy tłuszcz się rozgrzeje, delikatnie ułożyć pulpeciki w garnku w jednej warstwie. Obsmażać je bardzo krótko z każdej strony, tylko do momentu lekkiego ścięcia powierzchni mięsa. Nie chodzi tutaj o mocne rumienienie, lecz o szybkie zamknięcie struktury pulpecików, aby podczas późniejszego gotowania zachowały swój kształt i pozostały soczyste w środku. Gdy delikatnie się zetną i pojawi się lekko złocisty kolor, wyjąć je na talerz i odstawić na chwilę.

Cebulę obrać i pokroić w cienkie półplastry lub drobną kostkę.

Marchew, pietruszkę i seler obrać i pokroić w niewielką kostkę.

Ziemniaka obrać i pokroić w średnią kostkę, która po ugotowaniu będzie miękka, ale nadal zachowa kształt w zupie.

Paprykę przekroić, usunąć gniazdo nasienne a następnie pokroić w drobną kostkę.

Ryż basmati odmierzyć i w razie potrzeby przepłukać na sicie pod zimną wodą, aby pozbyć się nadmiaru skrobi.

Liście świeżego szpinaku dokładnie opłukać pod bieżącą wodą i pozostawić w całości lub w przypadku większych liści porwać je rękami na mniejsze kawałki.

Na tym samym tłuszczu pozostałym w garnku po obsmażeniu pulpecików przygotować bazę warzywną zupy. Do garnka wsypać drobno posiekaną cebulę i smażyć ją chwilę, aż stanie się szklista i zacznie uwalniać swój aromat.

Następnie dodać marchew, pietruszkę, seler korzeniowy oraz czerwoną paprykę. Całość smażyć przez dwie do trzech minut, mieszając, aby warzywa lekko się podsmażyły i zaczęły oddawać swój naturalny smak. Dodać majeranek i słodką papryke.

Następnie wsypać ryż basmati i dokładnie wymieszać go z warzywami, aby każde ziarenko pokryło się aromatycznym tłuszczem i sokami z warzyw. Ten krótki etap podsmażania sprawia, że ryż nabiera pełniejszego smaku i nie skleja się podczas gotowania.

Do garnka wlać gorący bulion warzywny lub drobiowy i dodać ziemniaki. Delikatnie włożyć wcześniej obsmażone pulpeciki, starając się ich nie mieszać intensywnie, aby nie uszkodzić ich struktury.

Zamknąć pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 8 minut.

W tym czasie wszystkie składniki ugotują się jednocześnie. Ryż stanie się miękki, warzywa zachowają przyjemną strukturę a pulpeciki będą delikatne i soczyste. Po zakończeniu programu pozwolić, aby ciśnienie w urządzeniu opadło naturalnie. Dzięki temu pulpeciki pozostaną miękkie i nie ulegną gwałtownemu ścięciu.

Po otwarciu pokrywy do gorącej zupy dodać świeże liście szpinaku. Wystarczy je delikatnie wmieszać w zupę, ponieważ pod wpływem temperatury bardzo szybko zwiędną i staną się miękkie.

Następnie wlać świeżo wyciśnięty sok z cytryny, który nada zupie charakterystyczną, lekką cytrusową świeżość typową dla wielu potraw inspirowanych kuchnią grecką. Całość delikatnie wymieszać i spróbować. W razie potrzeby doprawić dodatkową szczyptą soli oraz świeżo mielonym pieprzem.

Zupę podawać gorącą, najlepiej w głębokich talerzach lub misach. Na wierzchu rozkruszyć niewielką ilość sera feta, który doda potrawie kremowej słoności i śródziemnomorskiego charakteru. Całość posypać drobno posiekaną natką pietruszki, która wprowadzi świeży aromat i piękny zielony akcent.

Czas sześciu minut gotowania pod ciśnieniem jest w zupełności wystarczający, aby małe pulpeciki z kurczaka były w pełni ugotowane a ryż basmati miękki i przyjemny w konsystencji. Jeśli pulpeciki zostaną uformowane większe, czas można wydłużyć o jedną minutę. Zupa świetnie sprawdza się również następnego dnia, ponieważ podczas przechowywania w lodówce smaki jeszcze bardziej się przenikają. Można ją bez problemu przechowywać przez około dwa dni a przed podaniem delikatnie podgrzać, dodając w razie potrzeby odrobinę bulionu lub wody.

Jeśli lubisz zupy sprawdz także przepis na:

Kapuśniak z Czerwonej Kapusty

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Są zupy, które mają po prostu smakować i są takie, które oprócz smaku mają jeszcze charakter. Ten kapuśniak zdecydowanie należy do tej drugiej grupy. Już sam kolor zdradza, że nie jest to zwyczajny talerz codzienności, lecz coś pomiędzy domowym obiadem a daniem, które chce się sfotografować zanim zdąży ostygnąć. Głęboki rubin czerwonej kapusty połączony z delikatnie kremowym kleksem skyru tworzy kontrast przypominający zimowe kuchnie Europy Środkowej, gdzie od setek lat kapusta była podstawą pożywienia i symbolem rozsądnego gotowania. Dawniej nie mówiono o kuchni fit, mówiono o kuchni oszczędnej i mądrej. Z jednego warzywa potrafiono przygotować sycące danie, które ogrzewało i karmiło jednocześnie. Ten kapuśniak jest współczesnym powrotem do tej filozofii, tylko ubranym w lżejszą, bardziej świadomą formę.

Czerwona kapusta podczas gotowania oddaje lekko słodkawy aromat, który przełamuje naturalna kwasowość i przyprawy. W efekcie powstaje smak głęboki, ale nie ciężki. Ziemniaki nadają zupie kremowości i poczucia sytości, jednak nie dominują, pozostają tłem dla kapusty. Skyr na wierzchu łagodzi ostrość i łączy wszystkie nuty w harmonijną całość a delikatne płatki chili dodają drobnego, przyjemnego ciepła zamiast agresywnej pikantności. To ten rodzaj zupy, który syci, ale nie usypia, rozgrzewa, ale nie obciąża i sprawia, że po posiłku jest lekko a nie ciężko.

Fit charakter tej potrawy wynika z jej naturalnej konstrukcji. Bazą jest warzywo o bardzo niskiej kaloryczności i wysokiej objętości, dzięki czemu porcja jest duża wizualnie i fizycznie a jednocześnie energetycznie umiarkowana. Zupa nie zawiera zasmażki ani śmietany, tłuszcz pojawia się symbolicznie i nie tworzy ciężkiej warstwy smakowej. Błonnik z kapusty i ziemniaków spowalnia trawienie i daje długotrwałe uczucie sytości a jednocześnie stabilizuje poziom glukozy we krwi. To właśnie dlatego po takim posiłku nie pojawia się nagły głód. Dodatek skyru wprowadza białko, które dodatkowo wydłuża sytość i poprawia równowagę posiłku. Całość jest objętościowa, niskoprzetworzona i oparta na naturalnych składnikach, co jest jedną z podstaw diety redukcyjnej.

Pod względem zdrowotnym czerwona kapusta należy do najcenniejszych warzyw tradycyjnej kuchni. Zawiera antocyjany odpowiedzialne za jej kolor, czyli silne przeciwutleniacze chroniące naczynia krwionośne i wspierające profil lipidowy. Wspomaga pracę wątroby i jelit, działa przeciwzapalnie i korzystnie wpływa na mikrobiotę jelitową. Błonnik pomaga usuwać nadmiar cholesterolu z organizmu i poprawia gospodarkę lipidową. Potas wspiera ciśnienie tętnicze a witamina C poprawia odporność i przyswajanie żelaza. Zupa jest lekkostrawna mimo kapusty, ponieważ gotowanie rozkłada część włókien i ułatwia trawienie.

Przy insulinooporności taka zupa sprawdza się wyjątkowo dobrze, ponieważ ma niski ładunek glikemiczny. Ziemniaki znajdują się w dużej objętości warzyw, przez co ich wpływ na glikemię jest znacznie łagodniejszy niż w samodzielnej porcji. Błonnik spowalnia wchłanianie cukrów a białko ze skyru stabilizuje odpowiedź insulinową. Brak tłustych dodatków i smażonych składników zapobiega poposiłkowej senności i skokom cukru. Dla osób z hipercholesterolemią zupa jest korzystna, ponieważ nie dostarcza nasyconych tłuszczów a jednocześnie wspiera obniżanie LDL dzięki zawartości rozpuszczalnych frakcji błonnika i antyoksydantów.

To danie pokazuje, że kuchnia tradycyjna i nowoczesne podejście do zdrowia wcale się nie wykluczają. Kapuśniak przestaje być ciężką, zimową zupą a staje się lekkim, świadomym posiłkiem, który odżywia i daje przyjemność jednocześnie. Talerz wygląda apetycznie, smakuje domowo i działa korzystnie na organizm, czyli dokładnie tak, jak powinno wyglądać prawdziwe comfort food w wersji fit.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 32 kcal

W tym: Białka 0.90 g | Tłuszcze 0.60 g | Błonnik 1.10 g | Węglowodany 6.20 g (w tym cukry 1.40 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– ok 700 g czerwonej kapusty

– 4 średnie ziemniaki

– 1 marchew

– 1 cebula

– 2 ząbki czosnku

– 1 łyżka oleju rzepakowego

– 1 liść laurowy

– 2 ziarna ziela angielskiego

– 1 łyżeczka suszonego majeranku

– sól, pieprz do smaku

– 1 lub 2 łyżki soku z kiszonej kapusty lub octu jabłkowego

– ok. 1½ l bulionu warzywnego lub drobiowego

– skyr do podania

– płatki chili do dekoracji

Przygotowanie:

Czerwoną kapustę dokładnie oczyścić z zewnętrznych liści i cienko poszatkować nożem lub na mandolinie, aby po ugotowaniu była miękka, ale nadal wyczuwalna w zupie.

Marchew obrać i zetrzeć na grubych oczkach tarki, dzięki czemu odda naturalną słodycz i delikatnie zagęści wywar.

Cebulę drobno posiekać a czosnek przecisnąć przez praskę.

Ziemniaki obrać i pokroić w równą, średnią kostkę tak, aby po ugotowaniu zachowały kształt i nie rozpadły się w trakcie mieszania.

Uruchomić program ,,ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Do misy wlać oliwę, poczekać aż się rozgrzeje a następnie dodać cebulę i smażyć przez około 2–3 minuty, aż stanie się miękka i szklista, nie dopuszczając do jej zrumienienia. 

Dodać czosnek i podgrzewać krótko tylko do momentu, gdy zacznie pachnieć, pilnując, aby się nie zrumienił. 

Następnie wsypać startą marchew. i podsmażać przez chwilę, aż marchewka lekko zmięknie.

Do podsmażonych warzyw dodać poszatkowaną czerwoną kapustę i dokładnie wymieszać, tak aby została równomiernie pokryta aromatyczną bazą. Podgrzewać kilka minut, aż kapusta lekko zwiędnie i zmniejszy objętość. 

Następnie dodać pokrojone ziemniaki i delikatnie wymieszać, aby składniki równomiernie się rozłożyły. 

Zalać całość bulionem, dodać liść laurowy oraz ziele angielskie i pozostałe przyprawy.

Zamknąć pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 10 minut.  Po zakończeniu programu wykonać szybkie odparowanie pary i ostrożnie otworzyć pokrywę. Zupa powinna być klarowna a ziemniaki miękkie, lecz zachowujące kształt.

Na tym etapie w razie potrzeby można dodatkowo doprawić zupę solą i świeżo mielonym pieprzem. Stopniowo dodać także sok z kiszonej kapusty lub ocet jabłkowy (zacząć od ½ łyżki), próbując po każdej porcji, aż smak stanie się przyjemnie lekko kwaśny i zbalansowany.

Zupę podawać od razu na ciepło z solidnym kleksem naturalnego skyru i oprószoną płatkami chili.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zupa krem marchewkowa z ciecierzycą i Halloumi to przykład dania, które udowadnia, że kuchnia fit wcale nie musi być kompromisem ani w smaku, ani w przyjemności jedzenia. Już sam kolor zapowiada coś dobrego – intensywnie pomarańczowy krem wygląda jak talerz pełen słońca a po pierwszej łyżce okazuje się, że idzie za tym głęboki, otulający smak. Marchew, znana w kuchni europejskiej od średniowiecza jako warzywo podstawowe i tanie w tej wersji gra pierwsze skrzypce, pokazując swoją naturalną słodycz i aksamitną strukturę. Dawniej zupy marchewkowe były prostym, chłopskim daniem opartym na tym, co akurat było dostępne w spiżarni, dziś w nowoczesnej odsłonie stają się pełnoprawnym, świadomym posiłkiem, który łączy tradycję z aktualną wiedzą o żywieniu.

Kremowa baza powstaje bez dodatku śmietany czy mleka kokosowego a swoją gładkość i sytość zawdzięcza zmiksowanej ciecierzycy. To właśnie ona sprawia, że zupa jest bardziej treściwa, delikatnie orzechowa w smaku i dłużej daje uczucie nasycenia. Ciecierzyca, od wieków obecna w kuchni Bliskiego Wschodu i basenu Morza Śródziemnego, wnosi do dania nie tylko charakter, ale też wartościowe białko roślinne i błonnik, które w kuchni fit są na wagę złota. Całość dopełniają przyprawy o ciepłym, lekko orientalnym profilu, takie jak curry, kurkuma i imbir, które podbijają smak marchwi a jednocześnie sprawiają, że zupa nie jest mdła ani monotonna.

Na wierzchu pojawia się Halloumi, podane w formie cienkich, delikatnych płatków, które kontrastują z gładkim kremem. Ten cypryjski ser, tradycyjnie wytwarzany z mleka owczego i koziego, dodaje wyrazistej słoności i przyjemnej mlecznej nuty, dzięki czemu nawet niewielka ilość wystarcza, aby całe danie nabrało charakteru. W połączeniu z chrupiącą ciecierzycą tworzy kontrast tekstur, który sprawia, że każdy kolejny kęs jest interesujący i satysfakcjonujący.

Z punktu widzenia kuchni fit ta zupa ma wszystkie cechy dobrze zbilansowanego posiłku. Jest niskokaloryczna a jednocześnie sycąca, oparta głównie na warzywach i strączkach, bez dodatku cukru i wysoko przetworzonych składników. Zawiera sporo błonnika, który wspiera pracę jelit i pomaga kontrolować apetyt a także białko, które stabilizuje poziom energii po posiłku. Tłuszcze pojawiają się w rozsądnej ilości i pochodzą głównie z oliwy oraz sera, dzięki czemu zupa jest lekka, ale nie jałowa.

Właściwości zdrowotne tego dania doskonale wpisują się w potrzeby osób dbających o gospodarkę węglowodanową i profil lipidowy. Marchew jest źródłem beta-karotenu, który działa antyoksydacyjnie i wspiera wzrok oraz skórę a ciecierzyca dostarcza błonnika rozpuszczalnego, pomagającego obniżać poziom cholesterolu LDL. Zupa ma umiarkowany indeks glikemiczny, szczególnie dzięki obecności białka i tłuszczu, co sprawia, że nie powoduje gwałtownych skoków glukozy we krwi. To czyni ją dobrym wyborem przy insulinooporności, ponieważ sprzyja stabilizacji cukru i dłużej utrzymuje uczucie sytości. Przy hipercholesterolemii z kolei działa korzystnie dzięki dużej ilości warzyw, ograniczeniu tłuszczów nasyconych i obecności składników wspierających metabolizm lipidów.

To zupa, która nie udaje deseru ani fast foodu w wersji „fit”, tylko pokazuje, że świadome gotowanie może być jednocześnie smaczne, sycące i atrakcyjne wizualnie. Idealna na lekki obiad, rozgrzewającą kolację albo elegancką przystawkę, daje poczucie, że je się coś dobrego dla ciała, ale i dla głowy. Taki krem to najlepszy dowód na to, że fit kuchnia potrafi być pełna smaku, historii i przyjemności, bez wyrzutów sumienia i bez rezygnacji z kulinarnej przyjemności.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 67
kcal

W tym: Białka 3.10 g | Tłuszcze 2.70 g | Błonnik 2.20
g | Węglowodany 7.60 g (w tym cukry 2.60 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 700 g marchewki

– 1 cebula

– 2 ząbki czosnku

– ½ łyżeczki suszonego imbiru lub 3
cm świeżego

– 1 puszka/słoik ciecierzycy (240 g
po odsączeniu)

– ok 450 ml bulionu warzywnego lub
drobiowego

– 1 łyżka oliwy z oliwek

– ¾ łyżeczki curry

– ½ łyżeczki kurkumy

– ¼ łyżeczki chili

– ½ łyżeczki słodkiej papryki

– sól i pieprz do smaku

– sok z cytryny lub limonki
(opcjonalnie)

– skyr lub jogurt grecki do podania

– ok 100 g sera Halloumi

Przygotowanie:

Cebulę obrać i
drobno posiekać. Czosnek obrać przecisnąć przez praskę.

Imbir, jeśli
jest używany świeży, obrać i również drobno posiekać albo zetrzeć na tarce, aby
równomiernie oddał swój aromat.

Marchew obrać i
pokroić w cienkie plasterki, co przyspieszy jej gotowanie i ułatwi późniejsze
miksowanie na idealnie gładki krem.

Ciecierzycę
odsączyć na sitku. 

Około ⅓ ciecierzycy przełożyć na
papierowy ręcznik i dokładnie osuszyć z zalewy. Tę część wykorzystać do
przygotowania chrupiącej, pieczonej ciecierzycy – szczegółowy sposób jej
wykonania został opisany w osobnym przepisie, do którego prowadzi link poniżej. 

KLIKNIJ W TEN LINK 

Warto zajrzeć,
aby uzyskać idealnie przyprawioną i chrupiącą ciecierzycę jako dodatek do zup i
sałatek.

Uruchomić
program ,,ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Do misy wlać oliwę, poczekać aż się rozgrzeje a
następnie dodać cebulę i smażyć przez około 2–3 minuty, aż stanie się miękka i
szklista, nie dopuszczając do jej zrumienienia. 

Następnie dodać czosnek i imbir.
Wymieszać. Dodać pokrojoną marchew i przyprawy, wymieszać. Smażyć bardzo
krótko, przez kilkanaście sekund, tylko do momentu uwolnienia aromatów. Ten
etap jest kluczowy, ponieważ pozwala „otworzyć” przyprawy i nadać zupie głębi
smaku już na samym początku.

Dodać pozostałą
część odsączonej ciecierzycy a następnie wlać bulion w ilości wystarczającej
jedynie do przykrycia warzyw, aby krem po zmiksowaniu był gęsty i aksamitny a
nie rozwodniony.

Zamknąć
pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na
10 minut.

Po zakończeniu
gotowania całość bardzo dokładnie zmiksować blenderem ręcznym lub kielichowym,
aż do uzyskania jednolitego, gładkiego kremu bez grudek. Doprawić solą i świeżo
mielonym pieprzem oraz dodać sok z cytryny lub limonki, który przełamie
naturalną słodycz marchwi i nada zupie świeżości. W razie potrzeby dolać
niewielką ilość gorącej wody lub bulionu, regulując konsystencję według
własnych preferencji.

Ser Halloumi
przygotować osobno. 

W tej wersji ser został pokrojony w bardzo cienkie płatki
przy użyciu mandoliny, co pozwala uzyskać delikatną, niemal jedwabistą
strukturę. Alternatywnie Halloumi można pokroić bardzo ostrym nożem w cienkie
plasterki o grubości około 1 mm lub użyć obieraczki do warzyw, uzyskując
długie, cienkie wstążki sera. Tak przygotowany ser nie wymaga dodatkowej
obróbki termicznej i pięknie komponuje się z gorącą zupą, lekko mięknąc pod
wpływem temperatury.

Podanie zupy
stanowi ważny element całości. Gorący krem przelać do misek, na środku ułożyć
kleks gęstego skyru, który doda lekkości i świeżości. Na jogurcie delikatnie
rozłożyć cienkie płatki Halloumi a całość posypać porcją chrupiącej pieczonej
ciecierzycy. Dla podkreślenia smaku i wyglądu można dodać odrobinę oliwy oraz
świeże zioła. Tak podana zupa łączy w sobie aksamitną konsystencję, kremowość,
słony akcent sera i przyjemną chrupkość dodatków, tworząc pełne,
satysfakcjonujące danie.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zielony krem z brokuła to zupa,
która łączy w sobie prostotę składników z bardzo świadomą techniką
przygotowania. To danie stworzone z myślą o regeneracji organizmu, spokoju dla
układu trawiennego i sytości, która nie obciąża. Już sam jego kolor działa kojąco
– intensywna, naturalna zieleń kojarzy się z lekkością, świeżością i równowagą.
Smak jest czysty, delikatnie wytrawny, aksamitny, pozbawiony ostrości i
ciężkich nut, które często pojawiają się w klasycznych kremach warzywnych
zagęszczanych śmietaną czy mąką.

Brokuł od wieków zajmuje szczególne
miejsce w kuchni europejskiej. Już w starożytnym Rzymie uznawano go za warzywo
wzmacniające organizm i wspierające trawienie a w kuchni śródziemnomorskiej do
dziś traktowany jest jako element diety sprzyjającej zdrowiu serca i
długowieczności. Współczesna dietetyka tylko potwierdza tę intuicję – brokuł
jest źródłem błonnika, antyoksydantów i związków bioaktywnych, które wspierają
metabolizm i działają przeciwzapalnie. W tej zupie jego potencjał został
wykorzystany w sposób szczególnie przemyślany, ponieważ krótkie sparzenie
różyczek przed dalszym gotowaniem znacząco poprawia ich strawność i ogranicza
fermentację w jelitach.

To właśnie technika przygotowania
sprawia, że krem ma charakter lekkostrawny. Wstępne obgotowanie brokuła,
gotowanie pod ciśnieniem oraz dokładne blendowanie powodują, że struktura
warzyw zostaje maksymalnie zmiękczona. Błonnik pozostaje obecny, ale w formie
delikatnej i łatwiej tolerowanej przez układ pokarmowy. Dzięki temu zupa nie
podrażnia jelit, nie powoduje uczucia ciężkości i jest odpowiednia także dla
osób z zespołem jelita drażliwego oraz innymi zaburzeniami czynnościowymi
jelit, o ile jest spożywana w umiarkowanej porcji i bez nadmiaru ciężkich
dodatków.

Z punktu widzenia kuchni fit
zielony krem z brokuła jest przykładem dania o wysokiej gęstości odżywczej i
stosunkowo niskiej kaloryczności. Bazuje na warzywach o niskim indeksie
glikemicznym, zawiera błonnik wspierający uczucie sytości i stabilizację poziomu
glukozy we krwi a jednocześnie nie wymaga dodatku cukru ani tłustych
zagęszczaczy. Dzięki temu dobrze sprawdza się w diecie osób z
insulinoopornością, ponieważ nie wywołuje gwałtownych skoków glikemii i pozwala
na spokojne, równomierne uwalnianie energii.

Równie korzystnie zupa wypada w
kontekście hipercholesterolemii. Brokuł, por i szpinak dostarczają błonnika,
który wspiera wiązanie cholesterolu w przewodzie pokarmowym a zastosowanie
oliwy z oliwek zamiast tłuszczów zwierzęcych sprzyja prawidłowej gospodarce
lipidowej. Brak smażenia, ciężkich sosów i wysoko przetworzonych dodatków
sprawia, że danie wpisuje się w model żywienia ukierunkowany na ochronę układu
sercowo-naczyniowego.

Zielony krem z brokuła ma również
wyraźnie regenerujący charakter. To zupa, która dobrze sprawdza się w okresach
osłabienia, rekonwalescencji, po infekcjach czy w momentach zwiększonego
stresu, kiedy organizm potrzebuje posiłków lekkich a jednocześnie odżywczych.
Delikatny smak, gładka konsystencja i naturalna sytość sprawiają, że jedzenie
tej zupy jest przyjemnością, a nie wyzwaniem dla układu pokarmowego.

To danie pokazuje, że kuchnia fit
nie musi polegać na eliminacjach i restrykcjach, lecz na świadomym doborze
składników i technik. Zielony krem z brokuła jest spokojny, harmonijny i
przemyślany. Wspiera organizm, nie przeciąża jelit i daje poczucie komfortu po
posiłku. To zupa, która odżywia w sposób cichy i konsekwentny, dokładnie tak,
jak powinna wyglądać kuchnia regenerująca.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 52
kcal

W tym: Białka 5.90 g | Tłuszcze 1.70 g | Błonnik 1.60
g | Węglowodany 3.60 g (w tym cukry 2.10 g)

* Dodanie jednej
kulki Burraty (ok. 125 g) zwiększa kaloryczność dania o około 300 kcal,
natomiast porcja Crumble która jest dodatkiem opcjonalnym – niewielka ilość
(ok. 1 łyżeczki) zwiększa kaloryczność porcji jedynie o około 25–30 kcal.

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 1 duży brokuł (ok. 600 g)

– ok 15 cm białej części pora

– ok. 120 g selera korzeniowego

– 3 ząbki czosnku

– 1½ łyżki oliwy z oliwek

– 2 duże garście świeżego szpinaku
baby

– 1 płaska łyżka kaparów
(odsączonych)

– 600 ml bulionu warzywnego lub drobiowego

– 1 łyżeczka soku z limonki lub
octu jabłkowego

– ½ łyżeczki syropu klonowego

– świeżo mielony pieprz

– sól do smaku

– 400 g polędwiczek z kurczaka

Składniki na Crumble:

– 20 g łuskanych pistacji

– 15 g orzechów nerkowca

Do podania:

– Burrata

– oliwa z oliwek

– posiekana natka pietruszki lub
szpinaku

Przygotowanie:

Brokuł
podzielić na różyczki. 

Grubą łodygę odciąć od różyczek, ale jej nie wyrzucać.
Zewnętrzna warstwa łodygi jest twardsza i bardziej włóknista, dlatego warto ją
dokładnie obrać obieraczką lub nożem, aż odsłoni się jaśniejszy, miękki środek.
Tak przygotowaną łodygę pokroić w drobną kostkę lub cienkie plasterki.
Wykorzystanie łodygi ma sens nie tylko w duchu „zero waste”, ale też smakowo,
ponieważ środek łodygi jest delikatnie słodkawy, dobrze zagęszcza krem i po
ugotowaniu oraz zblendowaniu staje się całkowicie niewyczuwalny a jednocześnie
wzbogaca zupę w błonnik i składniki mineralne.

Por dokładnie umyć, szczególnie między warstwami, gdzie często zbiera się piasek i pokroić w półplasterki.

Seler obrać i pokroić w drobną kostkę.

Czosnek obrać i przecisnąć przez praskę.

W osobnym
garnku zagotować wodę. Do wrzątku wrzucić różyczki brokuła i gotować 3 minuty
od momentu ponownego zagotowania, następnie odcedzić i odstawić. Ten etap warto
wykonać, ponieważ krótkie sparzenie częściowo ogranicza intensywność związków i
cukrów odpowiedzialnych za fermentację w jelitach, dzięki czemu gotowy krem
jest łagodniejszy i lepiej tolerowany przez osoby wrażliwe oraz może zmniejszać
skłonność do wzdęć i gazów. Dodatkowo brokuł zachowuje ładny, intensywny kolor
a zupa zyskuje świeższy charakter.

Szpinak umyć,
osuszyć i rozdrobnić na mniejsze kawałki. Dzięki temu szybciej zwiędnie w
gorącej zupie i łatwiej połączy się z kremem podczas miksowania.

Kapary
odsączyć na sitku a sok z limonki wymieszać z syropem klonowym.

Polędwiczki z
kurczaka oczyścić z błonek i pozostawić w całości, dzięki czemu po ugotowaniu
pozostaną soczyste i łatwo będzie je porwać w estetyczne kawałki do podania.

Uruchomić
program ,,ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Do misy wlać oliwę, poczekać aż się rozgrzeje a
następnie dodać por, seler oraz pokrojoną łodygę brokuła. Smażyć ok 5 minut,
mieszając, aż warzywa zmiękną. Ważne jest, aby ich nie zrumienić, ponieważ
delikatny, łagodny charakter kremu najlepiej buduje się na warzywach
podduszonych a nie mocno podsmażonych.

Dodać czosnek
i podsmażać jeszcze około 30 sekund tylko do momentu, aż zacznie pachnieć, ale
nie zmieni koloru.

Dodać
wcześniej sparzone różyczki brokuła, włożyć polędwiczki z kurczaka i wlać bulion
w ilości wystarczającej do przykrycia składników. Nie warto wlewać zbyt dużo
płynu na tym etapie, ponieważ zawsze łatwiej jest później zupę rozrzedzić niż
ratować zbyt rzadki krem.

Zamknąć
pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na
8 minut co pozwoli jednocześnie ugotować mięso do soczystości oraz doprowadzić
warzywa do miękkości idealnej pod krem.

W tym czasie przygotować
Crumble.

Crumble z
pistacji i nerkowców przygotować jest bardzo prosto. Pistacje oraz nerkowce
grubo posiekać, tak aby powstały nieregularne okruszki a nie pył. Orzechy można
także włożyć do woreczka i delikatnie rozdrobnić tłuczkiem do mięsa, uzyskując
nieregularne kawałki idealne do chrupiącego Crumble. Wysypać je na suchą
patelnię i prażyć ok 2 minuty na średnim ogniu, cały czas mieszając lub
potrząsając patelnią, aż zaczną wyraźnie pachnieć i lekko się zrumienią. Po
uprażeniu zdjąć Crumble z patelni na talerzyk, aby zatrzymać proces prażenia. 

Po zakończeniu
gotowania ostrożnie otworzyć urządzenie i wyjąć polędwiczki na talerz. Odstawić
je na chwilę, aby odpoczęły a następnie delikatnie porwać palcami na mniejsze
kawałki lub pozostawić w większych fragmentach, jeśli planowane jest bardziej
„restauracyjne” podanie.

Do gorącej
zupy dodać wcześniej rozdrobniony szpinak oraz odsączone kapary, odczekać około
30 sekund, aż szpinak zwiędnie a następnie dodać sok z limonki wymieszany z syropem
klonowym. Kapary warto dodawać na końcu i nie gotować ich długo, ponieważ wtedy
zachowują charakter, podbijają smak kremu i działają jak naturalny wzmacniacz
umami bez konieczności mocnego dosalania.

Całość
zmiksować blenderem ręcznym typu żyrafa na bardzo gładki, aksamitny krem.
Doprawić świeżo mielonym pieprzem i ewentualnie minimalną ilością soli,
pamiętając, że kapary wnoszą słoność. Jeśli zupa jest zbyt gęsta, stopniowo
dolewać gorącej wody lub bulionu, miksując krótko po każdej porcji płynu, aż do
uzyskania preferowanej konsystencji.

Podanie warto
potraktować jako element „kropki nad i”.

Zupę przelać
do głębokich talerzy. Na brzegu ułożyć porwane kawałki polędwiczek z kurczaka.
Dodać porwaną Burratę, najlepiej tak, aby część delikatnie dotykała gorącej
zupy i zaczęła się lekko rozpływać, co podbije kremowość całego dania. Całość
skropić oliwą z oliwek i oprószyć świeżo mielonym pieprzem i posiekana natka pietruszki
lub szpinaku. Dla kontrastu tekstur posypać chrupiącym Crumble najlepiej
punktowo, tak aby chrupiące kawałki były wyczuwalne przy każdym kęsie, ale nie
zdominowały delikatnego kremu.

Smacznego.

(do przygotowania w urządzeniu AirFryer)

Pierożki
Gyoza w wersji Light to połączenie delikatnego japońskiego kunsztu kulinarnego
z nowoczesnym, fit podejściem do gotowania. Ich cienkie, sprężyste ciasto kryje
w sobie lekkie nadzienie z mielonego mięsa z indyka i drobno posiekanej kapusty
pekińskiej, doprawione imbirem, czosnkiem i sosem sojowym i ostrygowym. Całość
zamknięta w subtelnym, elastycznym pierożku nabiera charakteru dopiero po
wypłynięciu na wrzątek i lekkim podpieczeniu w AirFryerze, gdy spód staje się
złocisty i chrupiący a wnętrze pozostaje soczyste i aromatyczne. To danie,
które udowadnia, że kuchnia azjatycka wcale nie musi być tłusta ani ciężka – w
tej odsłonie jest pełna smaku a jednocześnie lekka i zrównoważona pod względem
wartości odżywczych.

Wersja
light klasycznej Gyozy czerpie z tradycji, która sięga chińskich pierożków
jiaozi – potrawy liczącej ponad 1800 lat. Japończycy zaadaptowali ją po II
wojnie światowej, nadając jej delikatniejszą formę i bardziej subtelne
przyprawy a pierożki zyskały swoją sławę dzięki metodzie yaki-gyoza, czyli
smażeniu połączonemu z duszeniem, które daje im niepowtarzalną strukturę:
chrupki spód i miękką, lekko parowaną górę. Dziś to jedno z najpopularniejszych
streetfoodowych dań Japonii, często podawane z miseczką sosu sojowego i kroplą
oleju chili.

W
wersji fit pierożki Gyoza stają się daniem, które można śmiało wpisać w
jadłospis redukcyjny. Zastąpienie wieprzowiny mięsem z indyka znacznie obniża
zawartość tłuszczu a dodatek kapusty, imbiru i czosnku sprawia, że potrawa jest
lekkostrawna i wspomaga metabolizm. Ciasto przygotowane z mąki orkiszowej ma
niższy indeks glikemiczny a dzięki obróbce beztłuszczowej w AirFryerze można
uzyskać chrupkość bez smażenia w oleju. Pierożki są bogate w białko, mają niską
zawartość cukrów prostych i umiarkowaną ilość węglowodanów, co czyni je
idealnym posiłkiem po treningu lub zdrową kolacją, która nie obciąża żołądka a
jednocześnie daje uczucie sytości.

To
danie to dowód na to, że kuchnia azjatycka potrafi być nie tylko aromatyczna,
ale też pełna lekkości, umiaru i harmonii – dokładnie tak, jak filozofia
japońskiego washoku, czyli „jedzenia w równowadze”. W każdym kęsie czuć nutę
historii, kulturę prostoty i współczesne podejście do zdrowego stylu życia. Te
pierożki są nie tylko smaczne, ale też mają w sobie coś uspokajającego – rytm
lepienia, para z wrzątku, zapach imbiru i sosu sojowego – wszystko to tworzy
chwilę kulinarnej uważności, w której prostota staje się sztuką.

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 111 kcal

W
tym: Białka 9.70 g | Tłuszcze 1.20 g | Błonnik 1.10 g | Węglowodany 12.60 g (w
tym cukry 1.00 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki
na ciasto:

– 250 g mąki orkiszowej jasnej (typ 630)

– 150 ml gorącej wody (ok. 80 °C)

– szczypta soli

– 1 łyżka skrobi ziemniaczanej

Składniki
na farsz:

– 300 g mielonego mięsa z indyka

– 150 g kapusty pekińskiej

– 1 cebulka dymka

– 2 małe ząbki czosnku

– 1 cm świeżego imbiru

– 1 łyżka sosu sojowego

– 1 łyżeczka sosu ostrygowego

– 1 łyżeczka oleju sezamowego

– 1 łyżka skrobi ziemniaczanej

– ½ rozkłóconego jajka

– ½ łyżeczki soli

– ½ łyżeczki pieprzu

Składniki
na sos:

– 3 łyżki sosu sojowego

– 1 łyżka octu ryżowego lub jabłkowego

– kilka kropel oleju chili lub sezamowego

Przygotowanie:

Do
misy miksera wsypać przesianą mąkę orkiszową i ziemniaczaną oraz dodać szczyptę
soli. 

Włączyć mieszanie na niskich obrotach z użyciem haku do ciasta
drożdżowego. Gorącą wodę (ok. 80°C) wlewać powoli, cienkim strumieniem, tak aby
mąka stopniowo ją wchłaniała.

Kiedy
cała woda zostanie dodana, zwiększyć obroty miksera do średnich i wyrabiać
ciasto przez około 8 minut, aż masa stanie się gładka, miękka i elastyczna. W
razie potrzeby, jeśli ciasto będzie zbyt suche, można dodać odrobinę wody (1–2
łyżki) a jeśli zbyt lepkie – dosypać odrobinę mąki.

Gotowe,
wyrobione ciasto powinno odchodzić od ścian misy i formować się w jednolitą,
sprężystą kulę. Po zakończeniu wyrabiania wyjąć je z misy, lekko natłuścić
talerz i przełożyć na niego ciasto. Następnie przykryć wilgotną ściereczką lub
folią spożywczą. Odstawić na 30 minut, aby odpoczęło – dzięki temu gluten
rozluźni się a ciasto będzie idealnie elastyczne do wałkowania.

W
tym czasie przygotować farsz.

Kapustę
pekińską drobno posiekać – najlepiej najpierw wzdłuż na cienkie paski a potem
poprzecznie, aby uzyskać drobną, równą strukturę.

Przełożyć ją do miski,
oprószyć szczyptą soli i odstawić na około 10 minut, aby zmiękła i puściła
nadmiar wody. Po tym czasie dokładnie odcisnąć ją w dłoniach lub przez czystą
ściereczkę – powinna pozostać lekko wilgotna, ale nie wodnista.

Czosnek
obrać i przecisnąć przez praskę.

Szczypiorek
lub cebulkę dymkę drobno posiekać – zarówno zieloną, jak i białą część, aby
uzyskać zbalansowany aromat.

Imbir obrać ze skórki i zetrzeć na drobnej tarce (ok. 1 cm kawałek).

W
dużej misce połączyć mielone mięso z piersi indyka z kapustą. Dodać czosnek,
imbir, szczypiorek, sos sojowy oraz ostrygowy, odrobinę oleju sezamowego i pół
rozkłóconego jajka a następnie wsypać skrobię ziemniaczaną i doprawić solą oraz
świeżo mielonym pieprzem. 

Całość dokładnie wymieszać dłonią lub pałeczkami
przez kilka minut, aż masa stanie się lepka, jednolita i zacznie się lekko
kleić do ścianek miski – to znak, że składniki dobrze się połączyły.

Ciasto
podzielić na kilka części, aby łatwiej się z nim pracowało. Każdą część
rozwałkować bardzo cienko – na grubość około 1 mm. 

Następnie przy pomocy
szklanki lub okrągłej foremki wykrawać krążki o średnicy 8–9 cm.

Na
środek każdego krążka nałożyć łyżeczkę farszu. Brzegi ciasta delikatnie zwilżyć
wodą, co ułatwi ich sklejenie. Pierożka złożyć na pół a brzegi dokładnie
docisnąć palcami, aby farsz nie wypłynął podczas gotowania. Można pozostawić je
gładko zlepione lub uformować charakterystyczne, ozdobne fałdki po jednej
stronie – nada to pierożkom autentyczny, japoński wygląd. 

Gotowe Gyoza układać
na oprószonej mąką ściereczce lub desce, przykrywając je lekko, aby nie
wyschły.

W
dużym garnku zagotować wodę i lekko ją posolić. Pierożki wrzucać partiami na
wrzątek i gotować przez 1½ do 2 minut, tylko do momentu, aż wypłyną na
powierzchnię. Nie przegotowywać – mają się jedynie wstępnie ściąć i zachować
kształt.

Wyłowić
delikatnie łyżką cedzakową i przełożyć na czystą ściereczkę lub papierowy
ręcznik, aby odsączyć nadmiar wody. Gdy pierożki lekko przestygną i
powierzchnia stanie się sucha w dotyku, można przejść do końcowego pieczenia.

Kosz
AirFryera wyłożyć perforowanym kawałkiem papieru do pieczenia i dodatkowo
delikatnie go natłuścić. Pierożki ułożyć w koszu tak aby się nie stykały.
Delikatnie spryskać sprayem olejowym z wierzchu i piec przez 8 do 10 minut t
temperaturze 180°C, aż spody staną się lekko złociste i chrupiące a wnętrze
pozostanie miękkie i soczyste.

Po
wyjęciu podawać od razu – najlepiej z sosem sojowym lub octowo-sojowym, z
kroplą oleju chili dla wyrazistości lub serwować z aromatyczną zupą Tajską –
przepis na moją wersję zupy w linku poniżej.

(link
do przepisu na Zupę Tajską – KLIKNIJ TUTAJ )

Smacznego!

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Ta zupa to podróż do serca
Tajlandii bez wychodzenia z kuchni – lekka, aromatyczna i pełna egzotycznych
nut, które rozgrzewają i sycą a jednocześnie nie obciążają. Kremowa baza z
mleka kokosowego otula delikatne kawałki polędwiczek z kurczaka, które stają
się wyjątkowo soczyste dzięki krótkiemu gotowaniu pod ciśnieniem. W tle
wyczuwalna jest delikatna pikantność chili i głębia kurkumy, przełamana
cytrusową świeżością soku z limonki. To połączenie smaków, które w jednej łyżce
łączy słodycz, ostrość, kwasowość i odrobinę ziemistego aromatu grzybów
shiitake. Zupa ma przy tym charakter niezwykle lekki – nie jest tłusta ani
ciężka, mimo że mleko kokosowe nadaje jej aksamitnej struktury i głębi smaku.

W tajskiej tradycji takie zupy jak
Tom Kha Gai uważane były za potrawy przywracające równowagę w organizmie –
rozgrzewające, oczyszczające i odżywcze. Korzeń imbiru działał wzmacniająco,
czosnek wspierał odporność a mleko kokosowe łagodziło ostrość przypraw i
dostarczało zdrowych tłuszczów roślinnych. W tej wersji wszystko to zostało
zachowane, ale w lekkim, nowoczesnym wydaniu. Zupa gotowana w Cook4Me zachowuje
pełnię wartości odżywczych a dzięki ograniczonej ilości oleju i naturalnym
składnikom pozostaje w pełni fit – zawiera niewiele tłuszczu, sporo białka i
błonnika, a przy tym jest sycąca i niskokaloryczna.

Jej zapach przenosi w świat
orientalnych ulic, gdzie aromat mleka kokosowego miesza się z imbirem, kolendrą
i papryką a każdy łyk przywołuje ciepło tropików. Podana z makaronem ryżowym
nabiera jeszcze pełniejszego charakteru, ale nawet solo stanowi
pełnowartościowy, odżywczy posiłek. To idealny przykład na to, że kuchnia
tajska potrafi być nie tylko niezwykle smaczna, ale i zdrowa – bogata w
naturalne składniki, lekkostrawna, kolorowa i pełna energii.

Zupa tajska w tej wersji to
kwintesencja harmonii: delikatność mięsa, świeżość warzyw, głębia grzybów i
kremowa łagodność mleka kokosowego połączone w jednym, pełnym aromatu daniu,
które rozgrzewa ciało i koi zmysły. To jeden z tych przepisów, które pokazują,
że fit nie znaczy nudno – przeciwnie, to smakowa podróż pełna lekkości,
równowagi i naturalnego bogactwa.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 76
kcal

W tym: Białka 5.80
g | Tłuszcze 4.40 g | Błonnik 0.42 g | Węglowodany 2.60 g (w tym cukry 0.90 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 400 g polędwiczek z kurczaka

– 1 łyżeczka oleju kokosowego lub
rzepakowego

– 2 ząbki czosnku

– 1 cm świeżego imbiru

– 1 marchewka

– 1 mała czerwona papryka

– 20 g suszonych grzybków shiitake

– 600 ml bulionu drobiowego lub
warzywnego

– 1 łyżka sosu sojowego

– 1 puszka (400 ml) mleka
kokosowego

– sok z 1 limonki

– świeża kolendra lub natka
pietruszki do podania

–
makaron ryżowy

– 1 łyżeczka
pasty curry czerwonej lub zielonej lub mieszanka przypraw (patrz poniżej)

Domowa mieszanka przypraw:

(zamiennik pasty curry)

– ½ łyżeczki płatków chili

– ½ łyżeczki kurkumy

– ½ łyżeczki słodkiej papryki

– ¼ łyżeczki suszonej kolendry

– szczypta cynamonu

– szczypta soli i pieprzu

Przygotowanie:

Suszone grzyby shiitake, namoczyć w
ciepłej wodzie przez około 20–30 minut, aż zmiękną. Następnie odcisnąć z
nadmiaru wody i pokroić w cienkie paski, zachowując odrobinę wody z moczenia –
można ją później dodać do zupy dla podbicia aromatu.

W przypadku grzybów świeżych
wystarczy oczyścić je wilgotnym ręcznikiem i również pokroić w paski.

Marchew obrać i pokroić w cienkie
słupki a paprykę oczyścić z gniazda nasiennego i pokroić w cienkie paski.
Czosnek obrać i przecisnąć przez praskę lub drobno posiekać.

Kawałek świeżego imbiru obrać ze
skórki i zetrzeć na drobnej tarce.

Polędwiczki z kurczaka oczyść i
umyć pod bieżącą wodą następnie pokroić w cienkie paski lub małe kawałki,
dzięki czemu mięso ugotuje się szybko i równomiernie, zachowując soczystość.

Wszystkie przyprawy do domowej
mieszanki curry należy odmierzyć wcześniej i wymieszać w małej miseczce, aby
podczas podsmażania aromaty uwolniły się równomiernie lub użyć gotowej pasty
curry.

Po przygotowaniu składników uruchomić
program 211417795″>„ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Do garnka dodać olej
– tłuszcz powinien się rozgrzać, ale nie dymić. Następnie dodać czosnek oraz
starty imbir a po chwili wsypać mieszankę przypraw curry. Składniki podsmażać
krótko, około 30 sekund, tylko do momentu, aż aromat stanie się intensywny i
wyczuwalny – należy uważać i pilnować, aby nie przypalić przypraw, bo zupa nabierze
goryczki.

Następnie dodać pokrojonego
kurczaka i wymieszać, aby mięso dokładnie obtoczyło się w przyprawach. Mięso
należy podsmażać przez ok 3 minuty, aż się zetnie z zewnątrz, pozostając
soczyste w środku. Na tym etapie kuchnia zaczyna pachnieć intensywnie korzennie
i orientalnie – to znak, że baza zupy jest gotowa.

Do mięsa dorzucić pokrojoną
marchew, paprykę i grzyby shiitake, a następnie całość zalać bulionem i sosem
sojowym. Zawartość misy dokładnie wymieszać, aby wszystkie składniki się
połączyły.

Zamknąć pokrywę urządzenia i
uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 5 minut. W
tym czasie warzywa zmiękną a bulion nabierze głębokiego aromatu przypraw i
grzybów.

W tym czasie ugotować makaron
ryżowy zgodnie z instrukcją na opakowaniu.

Po zakończeniu programu wypuścić
parę i ostrożnie otworzyć pokrywę. Dopiero na tym etapie do zupy wlać mleko
kokosowe. Najlepiej dodać całą puszkę mleka i dokładnie wymieszać, aż płyn
stanie się jednolity. Następnie przełączyć urządzenie ponownie na tryb „ŚREDNIE
PODSMAŻANIE” lub „ŚREDNIE DUSZENIE” i delikatnie podgrzewać zupę przez 3
minuty, nie doprowadzając do wrzenia. Zbyt wysoka temperatura mogłaby
spowodować zwarzenie tłuszczu kokosowego, dlatego zupę trzeba tylko ogrzać, aby
mleko połączyło się z bulionem i stworzyło aksamitną, kremową konsystencję.

Po podgrzaniu urządzenie można
wyłączyć a po chwili, gdy temperatura nieco spadnie, wlać sok z limonki i
delikatnie wymieszać. Dzięki temu mleko kokosowe nie zetnie się a smak zupy
nabierze charakterystycznej, świeżej i lekko kwaśnej nuty, typowej dla kuchni
tajskiej.

Zupę najlepiej podawać z ugotowanym
wcześniej makaronem ryżowym. Porcje makaronu rozłożyć do misek i zalać gorącą
zupą tuż przed podaniem. Dzięki temu nitki pozostaną sprężyste, nie rozkleją
się oraz nie wchłoną zbyt wiele płynu. Nie należy gotować makaronu bezpośrednio
w zupie – straciłby swoją strukturę a bulion mógłby stać się mętny. Zupę udekorować
dodatkowo świeżą kolendrą lub natką pietruszki.

Taka zupa zachwyca kremową
konsystencją, wyraźnym aromatem przypraw i subtelnym kontrastem mleka
kokosowego z limonką. Doskonale smakuje zarówno samodzielnie, jak i z dodatkiem
chrupiących pierożków Gyoza, które wspaniale uzupełniają orientalny charakter
potrawy. Przepis
na aromatyczne pierożki Gyoza w linku poniżej.

(link
do przepisu na Pierożki Gyoza – KLIKNIJ TUTAJ )

Smacznego.

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Krem z ciecierzycy i kalafiora to
zupa, która udowadnia, że zdrowe jedzenie może być nie tylko lekkie, ale też
pełne smaku i głębokiego aromatu. To połączenie kremowej konsystencji,
subtelnie orzechowego posmaku ciecierzycy i delikatnej słodyczy kalafiora
tworzy danie, które potrafi otulić ciepłem w chłodniejszy dzień a jednocześnie
dostarczyć energii bez uczucia ciężkości. W każdym łyku czuć prostotę
składników i to, jak doskonale potrafią one ze sobą współgrać – nic nie
dominuje, wszystko przenika się harmonijnie, tworząc aksamitną całość o
złocistym kolorze i świeżym aromacie przypraw. Kurkuma dodaje tu nie tylko
barwy, ale i właściwości przeciwzapalnych a zwykły krem z warzyw nabiera
nieoczekiwanego charakteru.

W dawnych czasach kalafior był
warzywem luksusowym, dostępnym tylko na królewskich stołach. Pochodzi z rejonów
Morza Śródziemnego a jego przodkowie byli uprawiani już w starożytnej Grecji i
Rzymie. Z czasem trafił do kuchni arabskiej a stamtąd do całej Europy. Dziś
jest powszechny, ale nadal potrafi zaskakiwać – w wersji kremu pokazuje swoje
najbardziej aksamitne oblicze. Ciecierzyca natomiast ma rodowód jeszcze starszy
– była uprawiana w Mezopotamii ponad siedem tysięcy lat temu i przez wieki
stanowiła podstawę diety w krajach Bliskiego Wschodu. Jej łagodny smak i wysoka
zawartość białka sprawiają, że jest jednym z najcenniejszych składników kuchni
roślinnej.

Ten krem łączy w sobie to, co
najlepsze z kuchni tradycyjnej i nowoczesnej – dawną mądrość prostych
składników z techniką gotowania pod ciśnieniem, która pozwala zachować pełnię
wartości odżywczych i wydobyć z warzyw ich naturalny smak. Zupa jest w pełni
fit, bo nie zawiera śmietany ani tłustych dodatków a jej kremowość pochodzi
wyłącznie z naturalnej struktury warzyw i odrobiny jogurtu. Dzięki ciecierzycy
stanowi świetne źródło białka roślinnego i błonnika, który daje uczucie sytości
na długo, wspiera trawienie i stabilizuje poziom cukru we krwi. Kalafior z
kolei jest niezwykle niskokaloryczny, zawiera sporo witaminy C, K oraz kwasu foliowego
a jego delikatny smak sprawia, że doskonale komponuje się z przyprawami i
jogurtem.

Zupa jest przykładem, że prostota
potrafi być wykwintna. Wystarczy kilka składników, aby stworzyć coś, co smakuje
jak kulinarna przytulność w misce. Z każdym łykiem czuć równowagę – lekkość
warzyw, gładkość kremu i delikatną pikantność przypraw. To potrawa, która
odżywia ciało i koi zmysły a przy tym świetnie wpisuje się w zdrowy,
zbilansowany styl życia. Idealna po treningu, na szybki obiad lub kolację –
syci, rozgrzewa i dostarcza wszystkiego, czego potrzebuje organizm, aby poczuć
się dobrze.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 53
kcal

W tym: Białka 2.40
g | Tłuszcze 1.70 g | Błonnik 1.60 g | Węglowodany 7.10 g (w tym cukry 1.20 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 400 g świeżego lub mrożonego
kalafiora

– 400 g ciecierzycy z puszki lub
słoika (waga po odsączeniu)

– 1 duża marchew

– 1 cebula

– 4 ząbki czosnku

– 1 łyżka oliwy z oliwek

– 1½ l bulionu mięsnego lub
warzywnego (najlepiej domowego)

– ½ łyżeczki kurkumy

– ½ łyżeczki soli

– ½ łyżeczki pieprzu

– 150 g jogurtu greckiego

– opcjonalnie kiełki rzodkiewki do
podania

Przygotowanie:

Zanim rozpocznie się gotowanie,
warto przygotować wszystkie składniki, aby cały proces przebiegł sprawnie i bez
pośpiechu.

Ciecierzycę z puszki lub słoika odsączyć
z zalewy i opłukać pod bieżącą wodą – dzięki temu krem będzie lżejszy,
delikatniejszy i pozbawiony metalicznego posmaku.

Świeżego kalafiora wystarczy umyć i
podzielić na mniejsze różyczki, tak aby równomiernie się ugotował. Jeśli
używana jest wersja mrożona, dobrze jest wyjąć ją wcześniej z zamrażarki i
lekko rozmrozić – wystarczy kilkanaście minut w temperaturze pokojowej.

Marchewkę obrać i pokroić w plastry.

Cebulę pokroić w piórka a czosnek
drobno posiekać, aby szybciej się zeszkliły i oddały aromat oliwie.

Uruchomić program „ŚREDNIE
PODSMAŻANIE”. Do garnka dodać oliwę – tłuszcz powinien się rozgrzać, ale nie
dymić.

Następnie wrzucić posiekaną cebulę
i czosnek. Podsmażać przez około 2 minuty, często mieszając silikonową łopatką,
aż cebula stanie się szklista i zacznie delikatnie pachnieć. Ten etap jest
bardzo ważny – to właśnie wtedy powstaje głęboki aromat, który później przenika
całą zupę.

Do podsmażonej cebuli i czosnku
dodać kalafior, marchew i odsączoną ciecierzycę. Wszystko dokładnie wymieszać i
podsmażać jeszcze przez około 2 minuty. Warzywa powinny lekko się zrumienić.  

Po podsmażeniu wszystkich
składników wlać bulion warzywny i dodać przyprawy. Warto użyć bulionu domowego
– zupa wtedy zyska naturalną głębię i nie będzie wymagała dodatkowego
dosalania. Kurkuma natomiast nadaje zupie złocisty odcień i działa
przeciwzapalnie.

Zamknąć pokrywę urządzenia i
uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 10 minut.
To wystarczający czas, aby wszystkie warzywa idealnie zmiękły a ich smaki
połączyły się w jednolitą, aromatyczną całość.

Gotowanie pod ciśnieniem ma w tym
przepisie ogromną zaletę – dzięki szczelnemu zamknięciu w Cook4Me Touch para
wodna nie ucieka a całość gotuje się szybciej i bardziej równomiernie niż w
tradycyjnym garnku. W efekcie warzywa zachowują nie tylko kolor i smak, ale
również cenne witaminy i minerały.

Po zakończeniu programu poczekać,
aż ciśnienie samoistnie spadnie a następnie delikatnie otworzyć pokrywę. Całość
można zmiksować bezpośrednio w misie urządzenia przy użyciu blendera ręcznego –
dzięki temu nie ma potrzeby przekładania warzyw do innego naczynia i brudzenia
dodatkowych sprzętów. Blendować do momentu uzyskania idealnie gładkiej,
kremowej konsystencji.

Jeśli zupa wydaje się zbyt gęsta,
można dolać odrobinę gorącej wody lub bulionu i ponownie krótko zmiksować, aż
krem osiągnie pożądaną gęstość.

Zanim doda się jogurt grecki warto go
najpierw zahartować, aby nie zwarzył się w zupie i aby nie powstały
nieapetyczne gródki.

Do małej miseczki włożyć
przygotowany jogurt grecki najlepiej o temperaturze pokojowej. Następnie wlać
do niego 2 łyżki gorącej zupy i energicznie wymieszać trzepaczką lub widelcem.
To tzw. hartowanie jogurtu, czyli stopniowe wyrównywanie temperatury między
chłodnym nabiałem a gorącą potrawą.

Czynność tę powtórzyć jeszcze raz –
dodać kolejną porcję gorącego kremu do miseczki z jogurtem i ponownie dokładnie
wymieszać. Dopiero wtedy, gdy masa stanie się wyraźnie ciepła i płynna, można
ją wlać do głównego garnka z zupą. Całość należy wymieszać delikatnie,
najlepiej silikonową rózgą lub łyżką, aż połączy się w jednolity, kremowy,
jasny kolor.

Tak zahartowany jogurt idealnie
wtapia się w strukturę zupy, nadając jej gładkość i subtelną, mleczną nutę bez
ryzyka zwarzenia. Dzięki temu zupa zachowuje swoją aksamitną konsystencję a
przy tym zyskuje dodatkową porcję białka, stając się jeszcze bardziej sycąca i
fit.

Krem można przelać do misek, udekorować
kiełkami rzodkiewki. Dla eleganckiego wykończenia warto na wierzchu zupy zrobić
cieniutką spiralę z kilku kropel oliwy albo udekorować ją łyżeczką gęstego
jogurtu, która pięknie kontrastuje z ciepłym, złocistym odcieniem kremu.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Krupnik to jedna z tych zup, które
od pokoleń pachną domem, spokojem i bezpieczeństwem. Wystarczy kilka prostych
składników, aby w całej kuchni uniósł się zapach dzieciństwa i wspomnienie
niedzielnego obiadu. To danie, które łączy pokolenia – dawniej gotowane w
glinianych garnkach na wolnym ogniu, dziś z powodzeniem przygotowywane w
nowoczesnych urządzeniach, takich jak Cook4Me, bez utraty smaku i tradycyjnego
charakteru. Ten szybki krupnik na domowym rosole to idealny przykład, że nawet
w zabieganym świecie można poczuć ciepło klasycznej polskiej kuchni w wersji
błyskawicznej.

Jego historia sięga jeszcze czasów
staropolskich, kiedy kasze stanowiły podstawę codziennego jadłospisu. Krupnik
gotowano wtedy na różne sposoby – czasem postny, tylko na warzywach i ziołach a
czasem bogaty w mięso i tłuszcz, który miał dodać sił do ciężkiej pracy. Sama
nazwa „krupnik” pochodzi od słowa „krupy”, czyli właśnie kaszy jęczmiennej, bez
której zupa ta nie miałaby racji bytu. W XIX wieku stał się symbolem prostoty i
oszczędności a mimo to zachował rangę dania, które trafiało nawet na stoły
szlacheckie. Z czasem ewoluował – dziś spotyka się wersje zabielane,
wegetariańskie a nawet fit, ale jego dusza pozostała niezmienna: ciepła,
odżywcza i pełna naturalnego smaku.

Ten przepis to współczesna
interpretacja klasyki – szybka, lekka i pełna wartości odżywczych. Użycie kaszy
pęczak sprawia, że zupa jest bogata w błonnik, witaminy z grupy B oraz
minerały, które wspierają układ nerwowy i odporność. Gotowanie na domowym rosole
gwarantuje naturalny, głęboki smak bez konieczności sięgania po sklepowe buliony
czy sztuczne przyprawy. Dodatek pora, marchewki i majeranku sprawia, że krupnik
nabiera przyjemnej słodyczy i aromatu a dzięki gotowaniu w Cook4Me zachowuje
wszystkie wartości odżywcze, ponieważ czas obróbki jest krótki i kontrolowany.
To danie, które idealnie wpisuje się w styl fit – niskotłuszczowe, pełne
błonnika, sycące a przy tym lekkostrawne. Nie wymaga dodatku śmietany ani mąki,
dzięki czemu świetnie sprawdza się w diecie redukcyjnej i zbilansowanej,
dostarczając energii bez uczucia ciężkości.

Ten krupnik to coś więcej niż tylko
zupa – to miska domowego ciepła, w której tradycja spotyka się z
nowoczesnością. Ma w sobie prostotę dawnych smaków i współczesną lekkość, która
pozwala cieszyć się nim bez wyrzutów sumienia. Idealny na chłodne dni, po
treningu, w trakcie przeziębienia czy po prostu wtedy, gdy potrzebna jest
chwila ukojenia. Wystarczy odrobina bulionu, garść kaszy, kilka warzyw i
kilkanaście minut w Cook4Me, aby w kuchni znów zapachniało spokojem, domem i
tym, co w gotowaniu najpiękniejsze – autentycznym smakiem.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 35
kcal

W tym: Białka 0.80
g | Tłuszcze 0.50 g | Błonnik 0.60 g | Węglowodany 6.20 g (w tym cukry 0.70 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– ok 2 l domowego mięsnego rosołu

– 100 g kaszy jęczmiennej pęczak

– 4 średnie ziemniaki

– 2 ugotowane marchewki z rosołu

– 15 cm białej części pora

– 1 łyżka oleju rzepakowego

– 1 łyżeczka majeranku

– ½ łyżeczki soli

– ¾ łyżeczki pieprzu

– kawałki mięsa z rosołu (np. udka z
kurczaka lub pierś)

Przygotowanie:

Białą część pora umyć i pokroić w półplasterki.

Ziemniaki obrać i pokroić w małą
kostkę.

Marchewkę pokroić w plastry lub półplastry.

Kaszę umieścić na sitku i dokładnie
przepłukać pod bieżąca wodą. Odstawić na bok, aby odciekł nadmiar wody.

Uruchomić program „ŚREDNIE
PODSMAŻANIE”. Do garnka dodać olej – tłuszcz powinien się rozgrzać, ale nie
dymić.

Wrzucić pokrojonego pora do misy
urządzenia. Smażyć około 3 minut, regularnie mieszając silikonową łopatką, aż
zmięknie i uwolni aromat.

Do podsmażonego pora wsypać
przepłukaną kaszę pęczak.

Dodać majeranek, sól i pieprz,
które nadadzą krupnikowi charakterystyczny, lekko ziołowy aromat.

Wrzucić pokrojone w kostkę
ziemniaki.Delikatnie wymieszać silikonową
łyżką lub drewnianą łopatką, aby składniki równomiernie pokryły się tłuszczem i
aromatem pora.

Warto
poświęcić na ten krok dosłownie 2–3 minuty, bo to właśnie teraz zaczyna budować
się głęboki smak całej zupy. Krótkie podsmażenie sprawia, że kasza lekko się
„otwiera”, dzięki czemu w trakcie gotowania wchłonie aromat bulionu, a sam
krupnik nie będzie mętny ani kleisty. Ziemniaki natomiast delikatnie się
przyrumienią na brzegach, co później doda im wyrazistości i lekkiej słodyczy.

Po
podsmażeniu wszystkich składników dodać pokrojona marchewkę i wlać bulion –
może być gorący lub zimny, jeśli akurat pochodzi prosto z lodówki. W przypadku
zimnego bulionu urządzenie po prostu potrzebuje kilku minut więcej, aby
osiągnąć temperaturę roboczą, więc nie ma potrzeby nic zmieniać w programie.

Po
wlaniu rosołu dokładnie wymieszać zawartość misy, aby kasza nie przywarła do
dna. Dodać majeranek, sól i pieprz, które nadadzą krupnikowi charakterystyczny,
lekko ziołowy aromat.

Jeśli
w bulionie było mięso, można teraz dodać jego kawałki – najlepiej ugotowanego
kurczaka lub indyka pokrojonego w mniejsze cząstki. Zupa dzięki temu stanie się
bardziej sycąca i nabierze „domowego” charakteru, typowego dla krupniku
gotowanego z rosołu.

Zamknąć
pokrywę urządzenia i uruchomić tryb 209345622″>„GOTOWANIE POD
WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 15 minut.

Po
zakończeniu odczekać chwilę, wypuścić parę i ostrożnie otworzyć pokrywę. Całość
zamieszać, aby smaki się połączyły.

Zupa powinna być gęsta i
aromatyczna z kaszą ugotowaną na idealną miękkość.

Jeśli krupnik okaże się zbyt gęsty
(co może się zdarzyć, bo kasza wchłania sporo płynu), dolać jeszcze odrobinę
gorącego rosołu lub przegotowanej wody i ponownie zamieszać.

Po kilku minutach odpoczynku pod
przykrywką krupnik nabiera pełni smaku – kasza pęczak lekko zgęstnieje a aromat
bulionu i warzyw połączy się w jedną, przyjemnie rozgrzewającą całość.

Krupnik najlepiej smakuje na
gorąco, prosto po ugotowaniu, kiedy kasza jest jeszcze miękka, ale sprężysta, a
aromat rosołu unosi się w całej kuchni. Wystarczy nalać go do głębokich misek,
dodać solidną łyżkę marchewki i posypać całość świeżą natką pietruszki.

Krupnik doskonale komponuje się z
pajdą świeżego chleba na zakwasie, najlepiej lekko podgrzaną lub podpieczoną w AirFryerze.
Chrupiąca skórka i miękki środek kontrastują z kremową strukturą kaszy, tworząc
idealny balans.

W wersji bardziej klasycznej zupę
można też zabielić łyżką jogurtu naturalnego lub skyru, dodane bezpośrednio do
miski tuż przed podaniem – nada to delikatności i zwiększy zawartość białka.

W chłodne dni warto dodać kilka
kropel dobrej oliwy na wierzch – tłuszcz wydobędzie ziołowe nuty majeranku i
podbije głębię bulionu.

Taki krupnik to klasyka, która nie
potrzebuje wielu dodatków. Jest wystarczająco pożywny, aby zastąpić dwudaniowy
obiad a jednocześnie lekki, rozgrzewający i niezwykle aromatyczny. Z każdym
kolejnym dniem nabiera jeszcze więcej smaku, więc śmiało można przygotować
większy garnek – następnego dnia będzie jeszcze lepszy.

Smacznego.

(*SERIA FIT*)

Są takie dni, kiedy powietrze pachnie cynamonem, liście szeleszczą pod
butami a kawa smakuje jak ulubiony moment dnia – ten, który zwalnia tempo. To
właśnie wtedy najlepiej sięgać po kawałek ciasta dyniowego – miękkiego,
wilgotnego, pachnącego przyprawami i tak zdrowego, że można się nim delektować
bez najmniejszych wyrzutów sumienia.

To ciasto to kwintesencja jesieni. Łączy w sobie naturalną słodycz dyni
Hokkaido, chrupkość orzechów włoskich i delikatną nutę gorzkiej czekolady. Jego
konsystencja zachwyca – jest jednocześnie sprężysta, aksamitna i lekka a dzięki
dodatkowi puree z dyni oraz mąki orkiszowej długo zachowuje świeżość. Nawet po
kilku dniach pozostaje miękkie i wilgotne, jakby dopiero co wyszło z
piekarnika.

Historia dyni jest równie ciekawa jak jej smak. Znana była już w czasach
starożytnych, kiedy Majowie i Aztekowie nazywali ją „pokarmem bogów” i
traktowali jako źródło siły oraz energii. Do Europy trafiła dopiero w XVI wieku
a w Polsce długo pozostawała niedoceniana. Kojarzono ją głównie z prostymi
zupami i przetworami, dopiero moda na zdrowe odżywianie przywróciła jej należne
miejsce w kuchni. Dziś wiemy, że dynia to skarbnica beta-karotenu, błonnika,
witamin i minerałów, które wspierają odporność, poprawiają kondycję skóry i
pomagają zachować dobre samopoczucie.

W tym przepisie każdy składnik ma znaczenie i swój cel. Mąka orkiszowa
zastępuje klasyczną pszenną, dostarczając więcej błonnika i minerałów oraz
mając niższy indeks glikemiczny. Puree z dyni nadaje ciastu naturalną słodycz i
wilgotność, dzięki czemu można znacząco ograniczyć ilość tłuszczu. Erytrytol i miód
lub syrop klonowy zastępują rafinowany cukier, dodając subtelnej słodyczy bez
powodowania gwałtownych skoków glukozy we krwi. Olej rzepakowy wprowadza zdrowe
tłuszcze roślinne a jajka zapewniają puszystość i strukturę, jednocześnie
zwiększając ilość białka w wypieku. Orzechy włoskie, wcześniej krótko sparzone
we wrzątku, pozbawione są goryczki i miękkie w środku, dzięki czemu przyjemnie
chrupią w cieście i wzbogacają jego smak o delikatną, maślaną nutę. Z kolei
gorzka czekolada dodaje głębi i aromatu, czyniąc deser bardziej wyrafinowanym,
choć wciąż lekkim.

Przyprawy korzenne są tu jak cicha orkiestra smaku – cynamon, imbir,
goździki i gałka muszkatołowa otulają całość aromatem, który działa
rozgrzewająco i uspokajająco. Już w trakcie pieczenia zapach unoszący się w
kuchni przypomina, że jesień to nie tylko chłód i krótsze dni, ale także ciepło
domowych wypieków, aromat korzennych przypraw i chwile zatrzymania.

To ciasto nie potrzebuje polewy ani lukru. Wystarczy oprószyć je mielonym
na puder erytrytolem lub podać z łyżką gęstego jogurtu greckiego lub skyru i
szczyptą cynamonu, aby stworzyć idealny deser po treningu lub zdrową przekąskę
do kawy. Jego smak jest czysty, naturalny i zrównoważony – bez przesadnej
słodyczy, za to z pełnią jesiennego charakteru.

Ciasto dyniowe z orzechami i nutą czekolady to przepis, który łączy
tradycję z nowoczesnym podejściem do zdrowego gotowania. Pokazuje, że fit może
znaczyć pysznie a świadome wybory w kuchni nie odbierają przyjemności z
jedzenia. Wręcz przeciwnie – pozwalają cieszyć się każdym kęsem, wiedząc, że
to, co ląduje na talerzu, służy i ciału, i zmysłom.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 257 kcal

W tym: Białka 7.60 g | Tłuszcze 16.40 g | Błonnik 2.20 g | Węglowodany 22.80 g (w tym cukry 2.30
g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 210 g mąki orkiszowej jasnej

– 1 łyżeczka sody oczyszczonej

– 1 łyżeczka proszku do pieczenia

– 1 łyżeczka cynamonu

– ½ łyżeczki mielonego imbiru

– ½ łyżeczki mielonych goździków

– ¼ łyżeczki świeżo startej gałki muszkatołowej

– szczypta soli

– 0k 370 g puree z dyni Hokkaido (ok. 425 g dyni
surowej przed upieczeniem)

– 3 jajka rozmiar M

– 80 ml oleju rzepakowego

– 60 g erytrytolu

– 2 łyżki syropu klonowego lub miodu

– 2 łyżeczki ekstraktu waniliowego

– 100 g orzechów włoskich

– 40 g gorzkiej czekolady 80%

– ok 300 ml wrzącej wody

Przygotowanie:

Dynię Hokkaido umyć, przekroić na pół i
usunąć pestki. Nie trzeba jej obierać — po upieczeniu skórka będzie miękka.

Pokroić na mniejsze kawałki, rozłożyć na
blasze i piec w 190°C przez 25–30 minut, aż będzie miękka.

Po lekkim przestudzeniu zmiksować na
gładkie puree. Jeśli jest bardzo gęste, można dodać 1–2 łyżki wody lub mleka
roślinnego, by uzyskać konsystencję musu.

Alternatywnie dynię można upiec w AirFryerze:

Pokrojoną w kostkę dynię Hokkaido włożyć
do kosza AirFryera, lekko skropić olejem i piec w 160°C przez 25 minut,
potrząsając koszem w połowie czasu. Kawałki powinny być miękkie i lekko
przyrumienione na brzegach. Po lekkim przestudzeniu zmiksować na gładkie puree
– jeśli będzie zbyt gęste, dodać 1–2 łyżki wody lub mleka roślinnego, aby
uzyskać kremową konsystencję.

Keksówkę wyłożyć papierem do pieczenia
(boki i spód).

Piekarnik rozgrzać do 180°C (górna/dolna
grzałka).

Orzechy grubo posiekać nożem i umieścić w
kubku lub miseczce. Orzechy zalać wrzącą wodą i odstawić na ok 10 min. – to
pozwoli pozbyć się goryczki i lekko je zmiękczy. Odcedzić na sitku, rozłożyć na
ręczniku papierowym i dokładnie osuszyć (najlepiej przez 10–15 minut).

Czekoladę posiekać na mniejsze kawałki.

W misie miksera połączyć mąkę orkiszową,
sodę, proszek do pieczenia, erytrytol, przyprawy i sól. Wymieszać.

Następnie do suchych składników dodać puree
z dyni, jajka, olej, miód lub syrop klonowy, ekstrakt waniliowy, orzechy oraz
posiekana czekoladę. 

Zmiksować całość za pomocą mieszadła na wysokich obrotach do
uzyskania jednolitej masy (ok 3 min. – nie miksować zbyt długo, aby ciasto nie
wyszło zbite).

Masę przełożyć do keksówki. Wyrównać
wierzch.

Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec przez
ok. 50 minut, aż wierzch się zarumieni a patyczek włożony w środek wyjdzie
suchy. Na 5 min przed końcem pieczenia piekarnik można przełączyć na funkcję z
termoobiegiem.

Po upieczeniu zostawić ciasto w formie na
10 minut a następnie wyjąć na kratkę i ostudzić.

Ciasto wychodzi niezwykle miękkie,
wilgotne i sprężyste, pachnące przyprawami korzennymi z przyjemnym orzechowym
akcentem. Nie kruszy się, pięknie się kroi i długo pozostaje świeże. Smakuje
doskonale zarówno na ciepło, jak i po schłodzeniu.

Dodatkowo ciasto to: zawiera naturalne,
nieprzetworzone składniki – zero cukru białego, zero margaryny. Źródło
pełnowartościowego białka pochodzi z jaj i orkiszu. Jest bogate w zdrowe
tłuszcze roślinne i błonnik. Ma niski indeks glikemiczny dzięki ograniczeniu
cukrów prostych. Jest sycące, odżywcze i zbilansowane – nie są to puste
kalorie, tylko realne wartości odżywcze.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Śródziemnomorski krem pomidorowy z
komosą ryżową (Quinoa) to danie, które w swojej prostocie kryje prawdziwe
bogactwo smaków i wartości odżywczych. Bazą jest aromatyczna passata pomidorowa
– esencja włoskiej kuchni, której historia sięga czasów, gdy w XVI wieku
pierwsze pomidory przywieziono do Europy z Nowego Świata. Choć początkowo
budziły one nieufność, z czasem stały się sercem wielu potraw
śródziemnomorskich – od lekkich sosów po sycące zupy. Dziś trudno sobie
wyobrazić włoską trattorię czy hiszpańską kuchnię bez intensywnego smaku
pomidorów dojrzewających w południowym słońcu.

Drugim, nieco mniej oczywistym
bohaterem tego kremu jest komosa ryżowa (Quinoa) – ziarno, które Inkowie
nazywali „matką wszystkich zbóż”. Choć do Europy trafiła stosunkowo niedawno,
szybko podbiła serca miłośników zdrowej kuchni dzięki wysokiej zawartości
białka, minerałów i niezwykłej lekkości. Dodana do kremu pomidorowego nie tylko
wzbogaca go wartościami odżywczymi, ale też sprawia, że zupa nabiera
przyjemnej, aksamitnej konsystencji i staje się pełnowartościowym, sycącym
posiłkiem.

To połączenie smaków
śródziemnomorskiej tradycji z duchem andyjskich gór tworzy wyjątkową kompozycję
– lekką, fit i jednocześnie satysfakcjonującą. Krem zyskuje głębię dzięki
ziołom, a podany z dodatkiem delikatnych kuleczek mozzarelli i świeżej bazylii staje
się nie tylko posiłkiem, ale i małą podróżą kulinarną. To danie, które
doskonale sprawdzi się zarówno na szybki obiad w tygodniu, jak i na elegancką
kolację – zawsze wtedy, gdy chcemy poczuć smak lata, nawet w środku zimy.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 45
kcal

W tym: Białka 1.70 g | Tłuszcze 1.80
g | Węglowodany 6.30 g (w tym cukry 1.10 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 700 ml passaty pomidorowej

– 600 ml bulionu warzywnego

– 1 średnia cebula

– 2 ząbki czosnku

– 1 marchewka

– 70 g korzenia selera

– 2 łyżki oliwy z oliwek

– 60 g komosy ryżowej (suchej,
przepłukanej)

– 1 liść laurowy

– ½ łyżeczki suszonego oregano

– ½ łyżeczki suszonej bazylii

– sól i pieprz do smaku

– 1 łyżka erytrytolu

– świeża bazylia lub natka
pietruszki do podania

– jogurt naturalny lub feta lub
mini mozzarella do podania (opcjonalnie)

Przygotowanie:

Cebulę obrać i drobno posiekać –
małe kawałki szybciej się podsmażą i idealnie wtopią w krem.

Czosnek obrać i drobno posiekać lub przecisnąć przez praskę.

Marchewkę obrać i zetrzeć na tarce
o drobnych oczkach lub drobno pokroić w kostkę – marchew nada zupie słodyczy i
aksamitną konsystencję.

Seler obrać i również drobno
zetrzeć lub pokroić w małą kostkę. Dzięki temu warzywa szybciej zmiękną i
łatwiej je zblendować.

Odmierzyć
potrzebną ilość suchej komosy. Umieścić ją w miseczce i zalać zimną wodą.
Dokładnie wymieszać, aby wszystkie ziarna były zanurzone i przeszły przez wodę
– to pozwala pozbyć się naturalnej goryczki. Czynność powtórzyć aż woda będzie całkowicie
klarowna. Odcedzić na sicie, potrząsając sitkiem, aby odsączyć nadmiar wody. Odstawić
na bok.

Uruchomić program „ŚREDNIE
PODSMAŻANIE”. Do garnka wlać 2 łyżki oliwy z oliwek.

Wrzucić cebulę, startą marchewkę i
selera. Smażyć kilka minut, mieszając od czasu do czasu, aż warzywa staną się
miękkie i lekko szklisto-złociste.

Dodać czosnek i podsmażać jeszcze
1–2 minuty. Ważne, aby czosnek się nie przypalił – uwalnia wtedy goryczkę.

Wlać passatę pomidorową oraz bulion
warzywny.

Dorzucić liść laurowy oraz przyprawy: suszone oregano i bazylię. Opcjonalnie można dodać szczyptę tymianku lub rozmarynu dla głębszego aromatu.

Wsypać przepłukaną komosę ryżową.

Zamknąć
pokrywę urządzenia i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”,
ustawiając czas na 12 minut.

Komosa ugotuje się idealnie,
warzywa zmiękną a smaki połączą się w aromatyczny bulion.

Po zakończeniu programu otworzyć
pokrywę i wyjąć liść laurowy.

Zupę zmiksować blenderem na gładki,
aksamitny krem. Jeśli konsystencja wyjdzie zbyt gęsta, dolać odrobinę gorącego
bulionu lub wody i wymieszać do pożądanej gęstości.

Posmakować i doprawić solą, świeżo
zmielonym pieprzem oraz odrobiną erytrytolu lub cukru, aby złagodzić naturalną
kwasowość pomidorów.

Gorący krem nalać do misek. Posypać
świeżymi ziołami, np. bazylią lub natką pietruszki.

Opcjonalnie można dodać kleks
jogurtu naturalnego lub kilka mini kuleczek mozzarelli, które delikatnie
rozpuszczą się w gorącym kremie, nadając mu kremowej, lekko ciągnącej
struktury.

Podawać natychmiast, aby zachować
aromat i świeżość ziół.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zupa meksykańska z mielonym mięsem i pomidorami to
prawdziwa podróż przez smaki i aromaty, które przez wieki kształtowały
kulinarną tradycję Meksyku. To danie, choć na pierwszy rzut oka proste, kryje w
sobie bogactwo historii i kulturowych wpływów, które sprawiają, że każdy kęs
staje się wyjątkowym doświadczeniem.

Korzenie zupy sięgają czasów prekolumbijskich, kiedy
to rdzenni mieszkańcy Ameryki Środkowej sięgali po lokalne produkty —
kukurydzę, fasolę, chili i pomidory, które do dzisiaj pozostają fundamentem
meksykańskiej kuchni. Kukurydza była wówczas uważana za dar bogów, a jej
obecność w potrawach symbolizowała życie i obfitość. Fasola natomiast stanowiła
cenne źródło białka, niezbędnego w codziennym jadłospisie. Pomidory, choć dziś
powszechnie kojarzone z kuchnią śródziemnomorską, pochodzą właśnie z terenów Ameryki
Południowej i Środkowej i zostały z powodzeniem wprowadzone do tradycyjnych dań
już wiele stuleci temu.

W wersji zupy często pojawiają się także marchewka i
czerwona papryka, które dodają nie tylko koloru, ale i naturalnej słodyczy oraz
delikatnej struktury, tworząc zbalansowaną kompozycję smakową.

Współczesna wersja zupy, którą można przygotować
szybko i wygodnie w urządzeniu takim jak Cook4Me, łączy w sobie te tradycyjne
składniki z nowoczesną technologią, umożliwiając zachowanie intensywności
smaków i aromatów przy minimalnym nakładzie czasu. Mielone mięso wieprzowe
dodaje daniu treściwości i kremowej konsystencji, podczas gdy wędzona papryka podkreśla
charakterystyczny, lekko pikantny i dymny smak, który rozgrzewa i pobudza
zmysły.

Ta zupa to nie tylko pożywny posiłek, ale też
celebracja bogactwa natury i historii, która kryje się za każdym składnikiem.
Sos pomidorowy, powstały z delikatnych pomidorów malinowych, passaty i
koncentratu, tworzy aksamitną bazę, w której każdy smak doskonale się
uzupełnia. Dodatek fasoli i kukurydzy to hołd dla tradycyjnych meksykańskich
dań, które wciąż zachwycają prostotą i pełnią smaku.

Podanie zupy skropionej świeżym sokiem z limonki i
udekorowanej świeżą kolendrą lub pietruszką dodaje lekkości i świeżości a
chrupiące nachosy stanowią idealny kontrast tekstur. Warto wzbogacić całość o
solidną porcję startego żółtego sera, który roztapia się pod wpływem ciepła i
tworzy cudownie kremową warstwę, dodając daniu głębszego, lekko słonego smaku.
To prosty dodatek, który wprowadza do zupy jeszcze więcej przyjemności i
sprawia, że staje się ona jeszcze bardziej sycąca i komfortowa.

To danie doskonale sprawdzi się zarówno podczas
codziennego obiadu, jak i na specjalne okazje, zapraszając do stołu rodzinę i
przyjaciół na wspólne odkrywanie smaków Meksyku. Przygotowując tę zupę, można
poczuć się jak odkrywca, który za pomocą prostych składników tworzy coś
niezwykłego — ciepłe, pełne aromatu danie, które nie tylko zaspokaja głód, ale
i opowiada historię dalekich krain i ich bogatej kultury kulinarnej. To
zaproszenie do podróży, którą można odbyć bez wychodzenia z kuchni, wystarczy
tylko kilka chwil i odrobina chęci, by stworzyć coś wyjątkowego.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 102
kcal

W tym: Białka 4.54 g | Tłuszcze 3.58
g | Węglowodany 4.81 g (w tym cukry 1.38 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 500 g mielonego mięsa wieprzowego

– 1 średnia cebula

– 4 ząbki czosnku

– 2 małe marchewki

– 1 duża czerwona papryka

– 460 g świeżych pomidorów
malinowych

– 1 szklanka passaty pomidorowej
(ok. 250 ml)

– 2 łyżki koncentratu pomidorowego

– 1 puszka czerwonej fasoli (ok.
400 g, odsączona)

– 150 g kukurydzy konserwowej
(odsączonej)

– 800 ml bulionu warzywnego lub
drobiowego

– 1 łyżka oleju

– 1 łyżeczka wędzonej papryki

– ½ łyżeczki chili w proszku

– sól i świeżo mielony pieprz

– sok z limonki – do podania

– świeża kolendra lub natka
pietruszki – do dekoracji

– tarty żółty ser do posypania

Przygotowanie:

Do przygotowania zupy wybrać
średnio tłuste mięso wieprzowe, zmielić je na jednolitą masę.

Cebulę obrać i drobno posiekać,
czosnek przecisnąć przez praskę lub bardzo drobno posiekać.

Pomidory malinowe sparzyć, obrać ze
skórki i pokroić w małą kostkę.

Fasolę oraz kukurydzę odsączyć na
sitku z zalewy.

Czerwoną paprykę umyć, usunąć
gniazdo nasienne i pokroić w drobne paski.

Przygotować passatę, koncentrat
pomidorowy i bulion.

Marchew obrać i zetrzeć na grubych
oczkach tarki.

Uruchomić program „ŚREDNIE
PODSMAŻANIE”. W misie Multicookera rozgrzać odrobinę oleju i dodać posiekaną
cebulę oraz czosnek i podsmażać do zeszklenia przez ok 2 minut, aż cebula
stanie się miękka i aromatyczna. 

Następnie dodać zmielone mięso i smażyć,
mieszając, aż się zarumieni i będzie dobrze rozdrobnione. 

W trakcie smażenia
dodać przyprawy: wędzoną paprykę, chili w proszku, sól oraz pieprz. Dokładnie
wymieszać, aby mięso równomiernie pokryło się aromatycznymi przyprawami.

Kolejnym krokiem jest dodanie
pokrojonej papryki i startej marchewki. Wymieszać i smażyć przez 2 min. 

Następnie dodać pokrojone pomidory malinowe, passatę oraz koncentrat pomidorowy.
Całość dusić przez ok 3 minuty, aż pomidory zmiękną i składniki dobrze się
połączą, tworząc aromatyczną bazę. 

Następnie do garnka wlać bulion i dodać
odsączoną fasolę oraz kukurydzę. Wszystko dokładnie raz jeszcze wymieszać,
sprawdzić doprawienie i w razie potrzeby doprawić jeszcze solą lub pieprzem wg
własnych preferencji.

Zamknąć pokrywę urządzenia i
uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 8 minut.
Gotowanie pod ciśnieniem pozwoli składnikom połączyć się w intensywny, głęboki
smak zachowując jednocześnie strukturę większych kawałków warzyw.

Po zakończeniu
gotowania ostrożnie otworzyć pokrywę i zupę ponownie wymieszać, spróbować i w
razie potrzeby doprawić.

Podawać
gorącą, skropioną świeżym sokiem z limonki oraz udekorowaną świeżą kolendrą lub
natką pietruszki lub startym żółtym serem a nawet kleksem kwaśnej śmietany.

Do zupy
świetnie pasują chrupiące nachosy, które można podać jako dodatek.

Smacznego.

Wśród skwaru hiszpańskiego lata, gdy powietrze drży nad wypaloną słońcem
ziemią Andaluzji, Gazpacho staje się czymś więcej niż zupą – to esencja chłodu
w płynnej postaci, kulinarny azyl od upału. Nie ma w nim nic przypadkowego:
każdy składnik pochodzi z południowego ogrodu i niesie ze sobą prostotę, a
zarazem dumę ludzi żyjących w rytmie słońca i ziemi.

Gazpacho andaluzyjskie to ikona kuchni śródziemnomorskiej, chłodnik, który
przez wieki zaspokajał głód rolników pracujących w polu. Początkowo było to
jedynie ubogie połączenie chleba, oliwy, octu i czosnku – rodzaj chłodnej
polewki, przygotowywanej z tego, co akurat było pod ręką. Dopiero później, gdy
do Europy zawitały pomidory i papryka, zupa ta przybrała swoją dzisiejszą
rubinową barwę i charakterystyczny smak.

To danie zachwyca swoją prostotą i głębią zarazem. Pomidory – dojrzałe,
słoneczne, pełne soku – grają tu pierwsze skrzypce. Towarzyszą im ogórki,
papryka, cebula i czosnek, które razem tworzą smakowy pejzaż lata. Całość spaja
bułka namoczona w pomidorowym soku i najlepsza oliwa z oliwek, która nadaje
zupie aksamitności i miękkości. A wszystko to doprawione tylko szczyptą soli i
odrobiną octu – tyle wystarczy, aby wydobyć z warzyw to, co w nich
najpiękniejsze.

Choć Gazpacho kojarzy się z prostotą, to potrafi zaskoczyć. Może być podane
w rustykalnej misce z grzankami i pokrojonymi warzywami, ale równie dobrze
odnajdzie się w małej szklance jako orzeźwiający aperitif, ozdobiony listkiem
bazylii i kroplą oliwy. To zupa, która daje ogromną swobodę podania – może być
obiadem, przystawką lub napojem, a nawet deserem, jeśli sięgnąć po wariacje z
arbuzem czy truskawkami.

To, co jednak najbardziej porusza w Gazpacho, to jego związek z miejscem, z
historią i z porą roku. Nie da się przygotować prawdziwego Gazpacho zimą – musi
być lato, pomidory muszą pachnieć, a ogórki być chrupiące. To danie jest jak
chwila oddechu w cieniu, jak łyk chłodu między promieniami lipcowego słońca.

Dlatego właśnie warto je przygotować – dla przyjemności, dla ochłody i dla
odrobiny andaluzyjskiej magii, zamkniętej w talerzu.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 88 kcal

W tym: Białka 1.99 g | Tłuszcze 4.05 g | Węglowodany 9.42
g (w tym cukry 0.98 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 1 kg dojrzałych pomidorów malinowych

– ½ bułki paryskiej

– 1 zielony ogórek

– 1 czerwona papryka

– 1 duża lub 3 małe czerwonej cebule

– 3 ząbki czosnku

– 2 łyżki octu sherry, winnego lub jabłkowego

– 5 łyżek oliwy z oliwek

– sól morska i świeżo mielony pieprz

– opcjonalnie odrobina zimnej wody (do uzyskania
pożądanej konsystencji)

Składniki na ziołowe grzanki:

– ½ bułki paryskiej

– 2 ząbki czosnki

– 1 łyżeczka suszonego czosnku niedźwiedziego

– 1 łyżeczka suszonego oregano

– 1 łyżeczka słodkiej papryki

– 1 łyżeczka suszonej bazylii

– 2 łyżki oliwy z oliwek

Przygotowanie:

Pomidory umyć a następnie na spodzie
każdego wykonać niewielkie nacięcie w kształcie krzyża. Pomidory umieścić w
dużej misce i zalać wrzącą wodą. Pomidory sparzać przez ok 30 sekund – tylko do
momentu, gdy skórka zacznie lekko odchodzić. Następnie wyjąć je łyżką cedzakową
i przełożyć do miski z zimną wodą lub wodą z lodem, aby przerwać proces
parzenia. Po przestudzeniu obrać pomidory ze skórki, przekroić na pół i usunąć
twarde szypułki. 

Pokroić na kawałki i przełożyć do dużej miski. Można odłożyć
kilka pokrojonych pomidorów do osobnej miseczki, aby potem wykorzystać je do
końcowej dekoracji.

Połowę bułki paryskiej pokroić na cienkie
kromki i umieścić w misce razem z pokrojonymi pomidorami, aby bułka nasiąknęła
i rozmoczyła się w ich soku.

Paprykę umyć, przekroić, usunąć gniazdo
nasienne i białe błonki, a następnie obrać ze skórki przy pomocy obieraczki do
warzyw (opcjonalnie – jeśli skórka jest cienka, można pominąć). Pokroić na
mniejsze części.

Ogórka obrać ze skórki, w razie potrzeby
usunąć pestki (jeśli jest zbyt wodnisty) a następnie także pokroić w kostkę. Można
odłożyć kilka kostek ogórka do osobnej miseczki, aby potem wykorzystać go do
końcowej dekoracji.

Cebulę i czosnek obrać, pokroić na
mniejsze cząstki.

Wszystkie przygotowane warzywa – pomidory,
paprykę, ogórka, cebulę, czosnek – przełożyć do kielicha blendera. Dodać
namoczoną bułkę razem z sokiem, jeśli coś pozostało. Doprawić solą, pieprzem dodać
oliwę i ocet– zacząć od około 1½ łyżki. 

Całość miksować do uzyskania
jednolitej, gładkiej masy. W razie potrzeby dolać kilka łyżek bardzo zimnej
wody, aby uzyskać pożądaną płynność.

Gazpacho andaluzyjskie powinno mieć
gęstość zbliżoną do rzadkiego koktajlu warzywnego lub soku pomidorowego typu
„premium” – takiego, który da się pić z dużej szklanki, ale też wygodnie jeść
łyżką z talerza. Nie powinno być wodniste jak rosół ani zbyt gęste jak krem z
pomidorów. Najlepsze jest wyważone: płynne, aksamitne i lekko zawiesiste.

Gotową zupę schłodzić w lodówce przez
minimum 2 godziny (a najlepiej 4–5 godzin), aby smaki się przegryzły i Gazpacho
dobrze się schłodziło.

W tym czasie przygotować ziołowe grzanki.

W kubeczku lub miseczce umieścić wszystkie
sypkie przyprawy. Czosnek obrać i zetrzeć na drobnej tarce, aby powstała z
niego pasta. Dodać do przypraw. Zalać całość oliwą z oliwek i dokładnie
wymieszać.

Połowę bułki paryskiej pokroić na kromki a
następnie w równą kostkę. 

Pokrojone kawałki bułki umieścić w pojemniku i zalać
mieszanką ziół a następnie szybko i dokładnie wymieszać, aby każda kostka bulki
była pokryta ziołową mieszanką.

Grzanki można upiec na kilka sposobów:

1. W AirFryerze
(szybko i bardzo chrupiąco)

Przygotowane grzanki przełożyć do koszyka AirFryera
– najlepiej w jednej warstwie.

Piec w 180°C przez 3 do 5 minut, w połowie
czasu potrząsnąć lub zamieszać, aby równomiernie się przypiekły.

Po upieczeniu wystudzić na papierze – będą
jeszcze bardziej chrupiące.

2. W piekarniku
(klasyka, większe ilości)

Pokrojone grzanki rozłożyć równomiernie na
blasze wyłożonej papierem do pieczenia.

Piec w 180°C przez 10–15 minut, w połowie
czasu przemieszać.

Po upieczeniu studzić przy otwartych
drzwiczkach.

3. Na patelni

Rozgrzać 1 dodatkową łyżkę oliwy na dużej
patelni (najlepiej z grubym dnem).

Wrzucić kostki pieczywa i smażyć na
średnim ogniu.

Co chwilę mieszać, aż grzanki się zarumienią
z każdej strony (ok. 6–8 minut).

Przełożyć na ręcznik papierowy do
odsączenia nadmiaru tłuszczu.

Gdy Gazpacho się już dobrze schłodzi
należy je przed podaniem jeszcze raz zamieszać, ewentualnie doprawić do smaku.

Zupę rozlać do naczyń, na powierzchni
ułożyć po łyżeczce posiekanych pomidorów i ogórków, dodać kilka grzanek oraz
listek świeżych ziół. Całość skropić np.: odrobiną oliwy i udekorować kilkoma
kroplami octu balsamicznego lub ziołowego oleju.

Gazpacho najlepiej podawać dobrze
schłodzone, zaraz po wyjęciu z lodówki lub z dodatkiem kilku kostek lodu. W
upalne dni sprawdza się jako lekki obiad, przystawka lub zimna zupa-koktajl.

Najlepsze naczynia do podania:

– Głębokie talerze – klasyczne
rozwiązanie, idealne przy podaniu z grzankami i dodatkami na wierzchu.

– Miseczki ceramiczne lub kamionkowe –
dobrze utrzymują chłód, sprawdzą się na lunch czy kolację.

– Szklanki lub kieliszki typu tumbler – do
wersji koktajlowej, do picia (np. na przyjęciu lub garden party).

– Mini szklaneczki (shot glass) –
elegancka forma na przyjęcia, jako amuse-bouche.

– Małe dzbanki lub słoiczki – idealne do
stylizacji rustykalnej lub piknikowej.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zupa
szpinakowa często kojarzy się z czymś lekkim, zielonym i… trochę nudnym. Ale ta
wersja zupełnie przeczy temu stereotypowi. To danie z duszą – gęste,
rozgrzewające i niesamowicie aromatyczne. Z dodatkiem wędzonego boczku,
słodyczy marchewki, pietruszki i ziemniaków, zupa zyskuje rustykalny charakter,
bliski tradycyjnej kuchni chłopskiej, ale z nutą nowoczesności.

Szpinak, choć dziś uznawany za
superfood, nie od razu zdobył kulinarne salony. W średniowieczu sprowadzono go
do Europy z Persji, a w Polsce pojawił się dopiero w XVII wieku. Przez długi
czas był warzywem elitarnym, a jego intensywnie zielony kolor i lekko ziemisty
smak stanowiły wyróżnik w kuchni dworskiej. Dziś jest powszechny, ale wciąż
niedoceniany – a przecież w odpowiednim towarzystwie potrafi zachwycać.

W tej zupie towarzystwo ma
znakomite – boczek wędzony na drewnie liściastym, który dodaje dymnego aromatu
i głębi a także swojskie warzywa korzeniowe i ziemniaki z których część zostaje
starta i powoli rozpada się w wywarze, zagęszczając go w naturalny sposób.
Dzięki temu nie potrzeba mąki, zasmażki ani śmietany – cała kremowość płynie
prosto z warzyw.

Nie ma tu blendowania, nie ma
idealnej gładkości – są za to kawałki, różnorodne tekstury i pełnia smaku.
Każda łyżka tej zupy to połączenie słodyczy i dymu, delikatności szpinaku i
swojskości ziemniaków. To taka zupa, która nie tylko syci, ale i koi – idealna
na chłodniejsze dni, powrót z pracy, albo leniwe popołudnie, kiedy ma się
ochotę na coś prostego, a jednocześnie wyjątkowego.

Można ją wzbogacić odrobiną
cheddara, który rozpuści się w ciepłym wywarze, dodając aksamitności i głębi.
Ale i bez niego zupa broni się doskonale – to danie kompletne, treściwe i
niesamowicie satysfakcjonujące.

To propozycja dla tych, którzy
szukają czegoś więcej niż zwykłej zupy – dla miłośników kuchni z charakterem,
inspirowanej tradycją, ale podanej z nowoczesnym sznytem. Smakuje najlepiej z
kromką chleba na zakwasie albo pajdą domowego razowca z masłem. A przede
wszystkim – smakuje domem. Taki smak zostaje w pamięci.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 70
kcal

W tym: Białka 2.57 g | Tłuszcze 3.17
g | Węglowodany 6.89 g (w tym cukry 0.47 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 150 g wędzonego boczku

– 1 łyżka oliwy z oliwek

– 1 duża cebula

– 3 ząbki czosnku

– 600 g ziemniaków

– 750 ml bulionu warzywnego lub mięsnego

– 400 g świeżego szpinaku

– sól, pieprz do smaku

– szczypta gałki muszkatołowej

– śmietana 12% do dekoracji

Przygotowanie:

Marchew obrać i pokroić w talarki.
Pietruszkę obrać i zetrzeć na grubych oczkach tarki.

Ziemniaki obrać. Połowę ziemniaków
zetrzeć na tarce na grubych oczkach, drugą połowę pokroić w kostkę o grubości
ok 1½ cm.

Cebulę obrać i pokroić w drobną kostkę.
Czosnek obrać i przecisnąć przez praskę.

Boczek także pokroić w kostkę.

Uruchomić program „ŚREDNIE
PODSMAŻANIE”. W misie Multicookera podsmażyć boczek przez ok 5 minut, aż się lekko zrumieni i wytopi tłuszcz.

Następnie dodać odrobinę oliwy z oliwek i wrzucić posiekaną cebulę. Smażyć
kolejne 2–3 minuty, aż się zeszkli.

Dodać przeciśnięty czosnek, smażyć
krótko – ok. 30 sekund.

Całość zalać bulionem. Wrzucić
marchewkę, pietruszkę i ziemniaki zarówno tarte jak i w kostce. Tarte ziemniaki
mają za zadanie naturalnie zagęścić zupę w procesie gotowania, gdyż na pewno
się rozgorują.

Zamknąć pokrywę urządzenia i
uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 12 minut.
Gotowanie pod ciśnieniem pozwoli składnikom połączyć się w intensywny, głęboki
smak zachowując jednocześnie strukturę większych kawałków warzyw.

Po zakończeniu gotowania ostrożnie
otworzyć pokrywę, dodać świeży szpinak (bez siekania go wcześniej).

Ponownie zamknąć pokrywę i raz
jeszcze uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 2
minuty.

Po otwarciu doprawić zupę do smaku
solą, świeżo mielonym pieprzem i szczyptą gałki muszkatołowej.

Podawać od razu na ciepło z kleksem
śmietany. Zupę można podawać także z pieczywem lub grzankami. Można posypać ją odrobiną
podprażonego boczku lub natką pietruszki.

Smacznego.

(Cook4me
Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Nic
nie zapowiada nadejścia wiosny tak wyraźnie, jak pojawienie się młodej kapusty
na targach i w ogródkach. Delikatna, soczysta, z lekko słodkawym aromatem – to
warzywo od wieków cieszy się uznaniem w kuchniach Europy Środkowej, szczególnie
w Polsce, gdzie stanowi symbol prostoty, sezonowości i domowego ciepła. W tej
wersji – pod postacią jedwabistego kremu – kapusta zyskuje zupełnie nowe
oblicze: eleganckie, współczesne, ale niepozbawione duszy tradycji.

Zupa krem z młodej kapusty to
kulinarna odpowiedź na potrzebę lekkości i świeżości. Idealna na wiosenny obiad
lub kolację – rozgrzewa delikatnie, a jednocześnie odświeża smakiem. Koperkowy
akcent nadaje jej wyrazistości, natomiast złociste grzanki czosnkowe
wprowadzają chrupiący kontrast, który sprawia, że każdy kęs dostarcza
przyjemności.

Dzięki zastosowaniu Multicookera
Cook4Me przygotowanie tej zupy zajmuje zaledwie kilkanaście minut, bez utraty
głębi smaku i wartości odżywczych. To idealna propozycja dla osób ceniących
sezonowe gotowanie i kuchnię, która łączy szybkość z jakością.

Zupy kremy, choć dziś powszechne,
swoje początki mają we Francji XVIII wieku. To właśnie tam, w epoce klasycznej
kuchni haute cuisine, zrodziła się idea blendowania zup na aksamitne kremy.
Początkowo serwowane były jedynie na stołach arystokracji – jako symbol finezji
i kulinarnego kunsztu. Do Polski trafiły dużo później, bo dopiero w XX wieku,
gdy kuchnia restauracyjna zaczęła przenikać do domów.

Z kolei młoda kapusta od wieków
była symbolem prostoty, wiosennego odrodzenia i kuchni chłopskiej. Łącząc ją z
francuskim stylem przygotowania, powstaje wyjątkowa fuzja smaków i tradycji –
danie, które zachwyca nie tylko smakiem, ale i swoją historią. Dodatek koperku,
rośliny znanej już w starożytnym Egipcie i Grecji, podkreśla regionalny
charakter tej zupy i łączy ją z polskim dziedzictwem kulinarnym.

Ta zupa to nie tylko smak, ale i
opowieść – o sezonowości, domowym cieple i kulinarnej ewolucji. Doskonała
zarówno na rodzinny obiad, jak i na elegancką kolację w nowoczesnym wydaniu.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 61
kcal

W tym: Białka 1.30 g | Tłuszcze 2.55
g | Węglowodany 7.10 g (w tym cukry 0.56 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

 Składniki:

– 500 g młodej kapusty

– 2 duże ziemniaki

– 1 średnia marchew

– 1 cebula

– 3 ząbki czosnku

– 700 ml bulionu warzywnego lub
drobiowego

– 2 łyżki oliwy

– 3 łyżki śmietanki 30%

– garść świeżego koperku

– ½ łyżeczki soli

– ¼ łyżeczki pieprzu

Składniki na grzanki czosnkowe:

– 4 kromki pszennego lub pełnoziarnistego
chleba tostowego

– 2 ząbki czosnku

– 1 łyżka masła klarowanego

– szczypta soli

Przygotowanie:

Rozpocząć od
dokładnego umycia wszystkich warzyw. Młodą kapustę obrać z wierzchnich liści
(jeśli są zwiędnięte lub uszkodzone), następnie przekroić główkę na pół i
poszatkować jedną połówkę na cienkie paski ostrym nożem lub na mandolinie – im
drobniej, tym łatwiej rozpadnie się podczas gotowania.

Ziemniaka
obrać i pokroić w niewielką kostkę, co zapewni jego równomierne ugotowanie.

Marchew obrać
i pokroić cienkie plasterki.

Cebulę obrać i
posiekać w drobną kostkę.

Czosnek obrać
z łupinek i posiekać lub przecisnąć przez praskę.

Uruchomić
program „ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Po rozgrzaniu misy dodać oliwę. Na rozgrzanym
tłuszczu zeszklić cebulę i czosnek – smażyć przez 2 minuty, mieszając co jakiś
czas drewnianą łyżką, aż cebula stanie się przezroczysta a czosnek uwolni swój
aromat, nie przypalając się.

Do zeszklonej
cebuli i czosnku dodać pokrojoną kapustę, ziemniaki oraz marchew. 

Całość
dokładnie wymieszać i podsmażać jeszcze przez około 2 minuty, aby warzywa lekko
się zarumieniły – ten etap pozwala wydobyć głębię smaku z warzyw, szczególnie z
kapusty. 

Następnie wlać bulion warzywny lub drobiowy, który powinien całkowicie
przykryć warzywa. 

Zamknąć pokrywę urządzenia i uruchomić tryb
„GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 10 minut. Dzięki
zastosowaniu tej funkcji warzywa ugotują się błyskawicznie, zachowując
naturalny aromat i wartości odżywcze.

W czasie, gdy
zupa się gotuje można zająć się grzankami.

Kromki
pieczywa pokroić w niewielką kostkę o boku około 1½ cm. 

Na patelni rozgrzać
łyżkę masła, dodać przeciśnięty przez praskę czosnek i krótko podsmażyć, aby
oddał swój aromat. 

Następnie dodać pokrojony chleb i smażyć na średnim ogniu
przez około 5 minut, często mieszając, aż grzanki będą złociste i chrupiące z
każdej strony. Na koniec oprószyć je szczyptą soli, można także dodać odrobinę
suszonych ziół, np. tymianku lub oregano, dla dodatkowego aromatu. Odstawić na
bok.

Po zakończeniu
procesu gotowania ostrożnie otworzyć pokrywę i całość
zmiksować na gładki krem – najlepiej użyć blendera ręcznego bezpośrednio w
misie urządzenia lub – dla uzyskania wyjątkowo aksamitnej konsystencji –
przelać zupę do blendera kielichowego. Zmiksowaną zupę doprawić do smaku solą
oraz świeżo mielonym pieprzem.  

Do gorącej zupy dodać posiekany koperek.

Gorącą zupę
przelać do miseczek lub głębokich talerzy. Udekorować śmietanką i dodać garść
czosnkowych grzanek – najlepiej tuż przed podaniem, aby zachowały chrupkość.

Dla
dodatkowego efektu i smaku warto zupę skropić kilkoma kroplami oliwy z oliwek.

Smacznego.

Chłodnik, czyli zimna zupa podawana najczęściej w upalne dni, to jedna z
najstarszych i najbardziej uniwersalnych potraw w kuchniach Europy
Środkowo-Wschodniej. Choć największą popularnością cieszy się dziś jego
buraczana wersja – znana powszechnie jako chłodnik litewski – to warto
wiedzieć, że w dawnych czasach chłodniki przygotowywano także na bazie innych
warzyw, w tym… kapusty. Zwłaszcza młodej, delikatnej, świeżej – takiej, która
po ugotowaniu nadal zachowuje jędrność i subtelną słodycz.

W kuchni chłopskiej, pasterskiej czy dworskiej chłodnik z kapusty był
prostym, sezonowym daniem, które chłodziło organizm i jednocześnie syciło. Zupa
ta była znana na Litwie, Białorusi, Ukrainie i w Polsce, choć przez wieki
zdążyła nieco zniknąć z kulinarnego krajobrazu. Czas więc przywrócić jej
należne miejsce – szczególnie że młoda kapusta w takim wydaniu smakuje
zaskakująco lekko, świeżo i orzeźwiająco.

Ten przepis łączy tradycję z nowoczesną kuchnią sezonową. Chłodnik z młodej
kapusty z kefirem to potrawa pełna kontrastów: kremowa – ale chrupiąca, łagodna
– lecz z wyraźną nutą cytryny i koperku. Idealna jako lekki obiad lub
przystawka na wiosenno – letnie przyjęcie. W dodatku pięknie prezentuje się na
talerzu – a jeszcze lepiej smakuje po dobrym schłodzeniu w lodówce.

To danie to coś więcej niż tylko sezonowa zupa. To kulinarny powrót do
korzeni do prostych i mądrych rozwiązań naszych przodków. W czasach, gdy
lodówki były luksusem, chłodniki przygotowywano wcześnie rano i chłodzono w
piwnicach lub studniach. Dzięki temu w porze obiadowej można było zjeść coś
lekkiego, ale pożywnego.

Kapusta – zwłaszcza młoda – jest niskokaloryczna, bogata w witaminę C i K a
także delikatna w smaku. W połączeniu z kefirem tworzy lekkostrawny posiłek,
który wspomaga trawienie i jednocześnie syci. To danie idealne na wiosnę i
wczesne lato, dla osób szukających zdrowej alternatywy dla klasycznych zup czy
chłodników z burakiem.

Na dawnych dworach i kuchniach klasztornych chłodniki cieszyły się wielką
estymą. W XVII i XVIII wieku zapisywano w książkach kucharskich przepisy na
„zupy zimne” z octem, śmietaną, maślanką a nawet winem, wzbogacane świeżymi
ziołami i sezonowymi warzywami. Kapusta pojawiała się w nich często – jako
dostępny, tani a jednocześnie wartościowy składnik. W niektórych wersjach
chłodnik kapuściany zakwaszano sokiem z agrestu lub niedojrzałych jabłek!

To zupa, która smakuje tradycją, ale prezentuje się całkowicie nowocześnie.
A do tego zaskakuje każdego, kto spodziewa się kolejnego „buraczanego klasyka”.
Idealna, aby zaskoczyć gości, zachwycić rodzinę i… przypomnieć sobie, że w
prostocie tkwi smak.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 56 kcal

W tym: Białka 2.90 g | Tłuszcze 2.55 g | Węglowodany 4.81
g (w tym cukry 0.31 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 500
g młodej kapusty, drobno poszatkowanej

– 1
pęczek rzodkiewki

– 1
średni ogórek

–  2 ząbki czosnku

– 600
ml kefiru

– 3
łyżki kwaśnej śmietany 18%

– 1
łyżka soku z cytryny lub octu jabłkowego

– sól
i świeżo mielony pieprz do smaku

– kilka
gałązek świeżego koperku

– 1
łyżka oliwy z oliwek lub oleju lnianego

– 3
łyżki soku z kiszonych ogórków

–
kilka młodych ziemniaków

– min
2 jajka na twardo do podania

–
szczypiorek do dekoracji

Przygotowanie:

Kapustę oczyścić i drobno poszatkować ostrym nożem lub
na mandolinie.

Poszatkowaną kapustę zalać wrzątkiem i gotować pod
przykryciem przez ok 7 minut od momentu ponownego zagotowania się wody. Powinna
zmięknąć, ale zachować jędrność i jasno zielony kolor.

Natychmiast przelać kapustę zimną wodą (lub schłodzić
w misce z lodem), odcedzić i ostudzić.

Kapustę można przygotować dzień wcześniej. Należy wówczas
podgotowaną kapustę dokładnie osączyć, wystudzić, przełożyć do szczelnego
pojemnika i umieścić w lodówce (maks. na 48 h).

Ogórka obrać lub dokładnie umyć jego skórkę i zetrzeć
na tarce o grubych oczkach.

Rzodkiewki umyć i również zetrzeć na tarce o grubych
oczkach.

Czosnek obrać i drobno posiekać lub przecisnąć przez
praskę.

Koperek umyć, osuszyć i drobno posiekać.

W dużej misce połączyć ostudzoną kapustę z ogórkiem, rzodkiewkami,
kefirem i śmietaną. Doprawić sokiem z kiszonych ogórków i sokiem z cytryny lub
octem jabłkowym, solą, pieprzem i dodać posiekany koperek oraz oliwę. Wszystko
dokładnie wymieszać.

Odstawić do lodówki na min 1 godzinę, aby smaki się
przegryzły.

Ziemniaki obrać i ugotować w osolonej wodzie do
miękkości.

Jajka ugotować na twardo i ostudzić.

Chłodnik podawać z lekko przestudzonymi młodymi
ziemniakami posypanymi koperkiem i skropionymi masłem. Dodać także pokrojone na
ćwiartki jajko i całość udekorować posiekanym szczypiorkiem.

Smacznego

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zielone szparagi to jedno z tych
warzyw, które wnoszą do kuchni powiew wiosny – lekki, świeży a jednocześnie
wyrazisty. Ich smak to subtelne połączenie delikatnej goryczki z nutami
orzechowymi i trawiastą świeżością, które potrafią nadać wyjątkowy charakter
nawet najprostszym potrawom. W tej zupie łączą się z dymnym aromatem wędzonego
boczku, tworząc duet idealny – kremowy, głęboki, sycący i niezwykle
aromatyczny.

Choć szparagi dziś uchodzą za produkt sezonowy przez
wieki były symbolem luksusu i wyrafinowania. Już w starożytnym Rzymie podawano
je na cesarskich ucztach – Pliniusz Starszy wspominał, że potrafiono je nawet
mrozić w alpejskich śniegach, aby zachować ich świeżość poza sezonem. W
renesansie gościły na królewskich stołach Francji, a Ludwik XIV – znany smakosz
– miał je uprawiać w specjalnie zbudowanych cieplarniach. Dziś są łatwiej
dostępne, ale ich smak nadal budzi skojarzenia z kulinarną elegancją.

W tej wersji zupa przybiera bardziej rustykalny
charakter. Podsmażony wędzony boczek dodaje całości nuty dymu i umami – tej
trudnej do uchwycenia głębi, która sprawia, że nie można poprzestać na jednej
łyżce. Kremowa konsystencja z delikatnym ziemniakiem w tle, aksamitnie
zmiksowana i doprawiona odrobiną gałki muszkatołowej, tworzy idealne tło dla
słodkawych, zielonych główek szparagów.

Zupa może być samodzielnym daniem – sycącym a
jednocześnie lekkim. Świetnie smakuje z chrupiącymi grzankami lub groszkiem
ptysiowym, ale nie trzeba niczego więcej – wystarczy porcja w głębokim talerzu,
odrobina skwarków z boczku na wierzchu i moment zatrzymania w środku dnia. To
danie, które łączy w sobie smak sezonu z odrobiną historii, prostotę
przygotowania z głębią smaku.

Dla tych, którzy cenią sobie wygodę bez kompromisów w
smaku, Cook4Me okazuje się niezastąpionym wsparciem w kuchni. To urządzenie,
które pozwala skrócić czas gotowania bez utraty aromatu i głębi potraw. Dzięki
funkcji gotowania pod ciśnieniem szparagi zachowują intensywny kolor i świeży
smak a jednocześnie miękną błyskawicznie, co pozwala uzyskać aksamitną
konsystencję kremu w zaledwie kilka minut.

Zupa krem ze szparagów przygotowana w Cook4Me smakuje
jak długo gotowana, ale gotuje się ją błyskawicznie. I to jest właśnie
największa magia nowoczesnych technologii – łączą codzienną wygodę z jakością,
która do niedawna była zarezerwowana dla kuchni z tradycjami.

Idealne na początek maja – kiedy zielone szparagi są
najsmaczniejsze, a jeszcze chłodne wieczory zachęcają do zjedzenia czegoś
ciepłego i otulającego.

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 58 kcal

W tym: Białka 2.25
g | Tłuszcze 3.11 g | Węglowodany 4.90 g (w tym cukry 0.58 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 500 g zielonych szparagów

– 150 g wędzonego boczku

– 4 średnie ziemniaki (ok. 400 g)

– 1 duża cebula

– 3 ząbki czosnku

– 1 łyżka oliwy (jeśli boczek jest
bardzo chudy)

– 750 ml bulionu warzywnego lub
drobiowego

– 100 ml śmietanki 30%

– ½ łyżeczki soli

– ½ łyżeczki pieprzu

– ⅓ łyżeczki gałki muszkatołowej

Dodatkowo:

– 700 ml wody

– 1 łyżeczka cukru

– ½ łyżeczki soli

– 1 łyżeczka masła

Przygotowanie:

Zacząć od
przygotowania wszystkich składników.

Zielone
szparagi opłukać pod zimną wodą, usuwając wszelkie resztki piasku. Następnie
każdą łodygę chwycić za oba końce i delikatnie zgiąć – końcówka naturalnie
złamie się w miejscu, gdzie zaczyna się zdrewniała część. Te twarde fragmenty wyrzucić.
Pozostałą część w razie potrzeby delikatnie obrać obieraczką do warzyw. 

Pokroić
na mniejsze kawałki, długości ok. 1 cm. Główki szparagów (górne 3–4 cm) odłożyć
na bok – zostaną dodane na koniec jako końcowa dekoracja.

Ziemniaki
obrać i pokroić w równą kostkę – dzięki temu ugotują się szybko i równomiernie.

Cebulę obrać i
pokroić w półplastry.

Czosnek również
obrać i przecisnąć przez praskę.

Boczek pokroić
w drobną kostkę, jeśli nie był już w tej formie zakupiony.

Uruchomić
program „ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Gdy urządzenie się
nagrzeje, wrzucić boczek na dno misy. Wytapiać go przez ok 4–5 minut, aż stanie
się rumiany i chrupiący a na dnie pojawi się warstwa aromatycznego tłuszczu. Jeśli
boczek jest bardzo chudy i nie puści wystarczającej ilości tłuszczu dodać łyżkę
oliwy.

Część gotowego boczku wyjąć z misy za pomocą łyżki cedzakowej i odłożyć na bok – posłuży do końcowej dekoracji.

Do wytopionego
tłuszczu dodać posiekaną cebulę. Smażyć przez
około 2–3 minuty, mieszając drewnianą lub silikonową szpatułką, aż cebula się
zeszkli.

Dodać czosnek i smażyć przez kolejne 30 sekund aż czosnek zacznie pachnieć.

Wlać do misy 750 ml bulionu i dokładnie wymieszać.

Następnie
dodać pokrojone ziemniaki oraz łodygi szparagów (bez główek) i całość doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Wymieszać.

Zamknąć
pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na
10 minut.

W tym czasie w
małym garnuszki zagotować ok 700 ml wody. Dodać do niej ½ łyżeczki soli, 1 łyżeczkę
masła i cukru. Doprowadzić do wrzenia. Do gotującej się wody rzucić odcięte wcześniej
główki szparagów i gotować przez ok 3 – 4 min w zależności od ich grubości i wielkości.
Następnie odcedzić na sitku i pozostawić do końcowej dekoracji.

Po zakończeniu
programu ostrożnie otworzyć pokrywę, zachowując szczególną ostrożność przy
uwalnianiu pary. 

Zawartość misy zmiksować mikserem ręcznym typu żyrafa na
gładki krem.

Gotową zupę
rozlać do miseczek lub talerzy i podawać gorącą, udekorowaną główkami szparagów,
chrupiącymi skwarkami z boczku i odrobiną śmietanki.

Zupa doskonale
komponuje się również z grzankami, groszkiem ptysiowym lub kromką świeżego
chleba na zakwasie.

Zupa dobrze
znosi przechowywanie – można ją trzymać w lodówce do 3 dni i podgrzewać bez
utraty smaku.

Jeśli zostanie
jej nieco więcej doskonale nada się również jako sos do makaronu – wystarczy mocniej
ją zagęścić przy pomocy zasmażki z mąki pszennej.

W wersji
wegetariańskiej boczek można zastąpić prażonymi pestkami dyni, grzankami lub
płatkami parmezanu – efekt nadal będzie wyśmienity.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Barszcz biały to jedna z tych zup, które potrafią
otulić jak ciepły koc w chłodny dzień. Delikatnie kwaśna, aromatyczna, pachnąca
czosnkiem, majerankiem i wędzonką, często mylona z żurkiem – choć w
rzeczywistości to zupełnie inna opowieść. Bliźniaczo podobna, a jednak
odmienna. Zamiast żytniego zakwasu – pszenna nuta, która czyni tę zupę
łagodniejszą, bardziej kremową i subtelniejszą w smaku. To jak różnica między
rześkim winem a lekkim cydrem – oba pyszne, ale każde opowiada inną historię.

Tradycja gotowania barszczu białego sięga dawnych
czasów, kiedy zakwas był domowym skarbem, pilnie strzeżonym w glinianym garnku
na kuchennym parapecie. W wiejskich chatach zakwaszano mąkę nie tylko na
potrzeby świąt – zupa ta była jadana przez cały rok, często jako danie postne,
bezmięsne, gotowane jedynie na wodzie z dodatkiem suszonych grzybów lub cebuli.
W miarę upływu lat przekształciła się w bardziej sycącą wersję – z białą
kiełbasą, boczkiem, chrzanem i jajkiem na twardo, szczególnie popularną podczas
wielkanocnych śniadań.

Choć najczęściej kojarzona z Wielkanocą, barszcz biały
to zupa, która nie potrzebuje okazji. Może pojawić się na stole zimą – jako
rozgrzewający obiad po spacerze w śniegu. Albo jesienią, gdy zaczynają
dojrzewać domowe zakwasy i warzywa z ogrodu. Jest zupą uniwersalną, wdzięczną i
elastyczną. Smakuje dobrze z ziemniakami jak i bez nich. Można podać ją z
jajkiem, z kiełbasą, z kromką świeżego chleba albo z czosnkową grzanką. Każda
wersja ma swój urok.

To też zupa pełna nostalgii. Przywołuje wspomnienia z
dzieciństwa – kuchni babci, parującego talerza postawionego na lnianym obrusie,
odgłosu łyżki stukającej o porcelanę. Wystarczy jeden łyk, by znów poczuć się
jak w domu. Bo barszcz biały to nie tylko smak – to rytuał, zapach, chwila
wytchnienia. To cisza pośród codziennego zgiełku, której tak bardzo dziś
potrzeba.

A co najpiękniejsze – dziś można przygotować ten
klasyczny smak w nowoczesny sposób. Dzięki urządzeniom takim jak Cook4Me Tefal,
gotowanie barszczu białego staje się jeszcze prostsze i szybsze. Wystarczy
kilka składników, kilka minut podsmażania i jedno ustawienie trybu gotowania
pod ciśnieniem, by już po kwadransie cieszyć się gotową, aromatyczną zupą. Bez
kompromisów w smaku, bez stania nad garnkiem – idealnie, gdy liczy się czas,
ale nie chce się rezygnować z domowej kuchni. Tradycja może iść w parze z technologią
– zwłaszcza wtedy, gdy chodzi o coś tak pysznego jak barszcz biały. Spróbuj i
przekonaj się sam!

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 88 kcal

W tym: Białka 3.71
g | Tłuszcze 6.29 g | Węglowodany 3.63 g (w tym cukry 0.67 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

–
800 do 1000 ml bulionu warzywnego lub mięsnego

– 300 g surowej, parzonej lub
podsuszanej białej kiełbasy

– 150 g wędzonego boczku

– 1 cebula

– 2 ząbki czosnku

– 1 liść laurowy

– 3 ziarna ziela angielskiego

– 1 łyżeczka majeranku

– 500 ml gotowego zakwasu na
barszcz biały

– 2 łyżki śmietany 18%

– ½ łyżeczki soli

– ½ łyżeczki pieprzu

– 1 łyżeczka tartego chrzanu

– 2 ugotowane w bulionie marchewki

– ok 6 małych ziemniaków
(opcjonalnie)

– jajka ugotowane na twardo – do
podania

Przygotowanie:

Wędzony boczek
pokroić w kostkę.

Cebulę obrać i
drobno posiekać.

Czosnek obrać
i przecisnąć przez praskę.

Ziemniaki
(jeśli będą używane) obrać i pokroić w średnią kostkę.

Jajka ugotować
na twardo.

Ugotowaną
wcześniej w bulionie marchewkę pokroić w talarki i odłożyć na bok.

Uruchomić
program „ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. W suchej misie urządzenia umieścić pokrojony
boczek i wytopić z niego tłuszcz. Smażyć do momentu, aż zacznie się rumienić i
stanie się lekko chrupiący.

Następnie dodać cebulę i smażyć jeszcze przez ok. 2
minuty, aż się zeszkli.

Dodać czosnek, całość wymieszać.

Wlać 800 ml
bulionu (lub więcej, w zależności od preferowanej gęstości zupy). Białą
kiełbasę delikatnie nakłuć nożem w kilku miejscach.

Włożyć do garnka w
całości. Dodać również pokrojone w kostkę ziemniaki oraz ziele angielskie, liść laurowy, majeranek, sól i pieprz. Wymieszać.

Ziemniaki w
barszczu białym to temat otwarty – wszystko zależy od regionu i kulinarnej
tradycji. Można je pominąć lub dodać – jeśli celem jest bardziej sycąca wersja.

Istnieją dwie
główne szkoły:

– Ziemniaki
gotowane osobno i podawane osobno lub z zupą – typowe m.in. dla Małopolski.

– Ziemniaki
gotowane bezpośrednio w zupie – wersja często stosowana w codziennej kuchni.

Zamknąć
pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na
10 minut.

Po zakończeniu
programu otworzyć pokrywę, wyjąć kiełbasę i pokroić ją na plasterki.

Do garnka wlać
zakwas oraz dodać chrzan. Dokładnie wymieszać.

Śmietanę
zahartować kilkoma łyżkami gorącego wywaru, a następnie dodać do zupy i całość
ponownie wymieszać.

Do garnka
włożyć z powrotem pokrojoną kiełbasę oraz wcześniej ugotowaną marchewkę. 

Włączyć program „ŚREDNIE DUSZENIE” i podgrzewać zupę przez ok. 5 minut, często
mieszając – aż lekko się zagęści i wszystkie smaki się połączą.

Podawać na
ciepło wg własnych preferencji np.:

– z połówkami
jajka na twardo – klasyka wielkanocnego stołu.

– z chrupiącym
pieczywem – najlepiej żytnim lub z dodatkiem kminku.

– z grzankami
czosnkowymi – dodają zupie charakteru i kontrastu w konsystencji.

– z duszoną
cebulką na maśle – podaną na wierzchu talerza, dla wzbogacenia smaku.

– z dodatkową
porcją chrzanu lub świeżo zmielonego pieprzu – jeśli lubiana jest ostrzejsza
wersja.

Zupa świetnie
sprawdza się zarówno jako pierwsze danie obiadowe jak i samodzielne danie
kolacyjne – szczególnie w chłodniejsze dni.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zupa Minestrone to prawdziwa
pochwała prostoty i sezonowości – danie, które od wieków gości na włoskich
stołach, zawsze inne, ale zawsze pachnące warzywami, ziołami i domowym ciepłem.
To więcej niż tylko zupa – to esencja włoskiej filozofii gotowania: wykorzystać
to, co świeże, dostępne i pełne smaku. Nie ma tu miejsca na marnotrawstwo.
Każdy składnik ma swoją rolę i opowiada swoją historię.

Minestrone wywodzi się z kuchni
ubogich – przygotowywana przez włoskich chłopów i gospodynie z tego, co akurat
rosło w ogrodzie lub zostało z poprzedniego dnia. Zimą królowały w niej
ziemniaki, kapusta i biała fasola, latem – cukinia, fasolka szparagowa i
soczyste pomidory. Dzięki temu zupa nigdy się nie nudziła.

Co ciekawe, nie istnieje jedna,
„prawdziwa” wersja Minestrone – każdy region Włoch ma swoją własną
interpretację tej zupy. W Ligurii dodaje się do niej zielone pesto, które wnosi
intensywny aromat bazylii i orzeszków piniowych. W Toskanii króluje fasola
cannellini, a zupę zagęszcza się często chlebem lub podaje z dodatkiem kapusty
cavolo nero. W północnych Włoszech zamiast makaronu można spotkać ryż, a w
wersjach z południa pojawiają się bardziej pikantne przyprawy i papryka.
Minestrone to nie tylko przepis – to kulinarna mapa Włoch, pełna lokalnych składników
i smaków przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

To danie ma też w sobie coś
terapeutycznego. Sam proces siekania warzyw, ich powolnego duszenia na oliwie,
zalewania pachnącym bulionem i czekania, aż wszystkie smaki się połączą – daje
poczucie spokoju. Przywołuje wspomnienia domowej kuchni, nawet jeśli nigdy nie
gotowało się jej wcześniej. Minestrone otula zapachem tymianku, oregano,
delikatnie słodką marchwią, aromatycznym czosnkiem i pomidorami. To zupa, która
rozgrzewa nie tylko ciało, ale i duszę.

Choć dziś coraz częściej gotujemy
szybko i „na skróty”, Minestrone udowadnia, że warto czasem zwolnić. Zwłaszcza
że z pomocą nowoczesnych urządzeń – jak Cook4Me – da się połączyć tradycję z
wygodą. Nadal można cieszyć się głębią smaku, nie spędzając godzin przy garnku.

To danie idealne na przełom pór
roku, gdy spiżarnie są jeszcze pełne, ale coraz chętniej sięga się po coś
ciepłego, sycącego, ale lekkiego. Minestrone to zupa, którą można przygotować
raz – i cieszyć się nią przez kilka dni. Z każdym podgrzaniem smakuje jeszcze
lepiej. To idealny przepis na poniedziałek po leniwym weekendzie, na chłodny
wieczór lub dzień, kiedy trzeba nakarmić całą rodzinę, ale bez spędzania
długich godzin w kuchni.

Zrób ją raz – a być może stanie się
stałym punktem w twoim kulinarnym repertuarze. Bo choć to tylko zupa, potrafi
opowiedzieć całą historię. O domu. O trosce. O radości gotowania.

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 56 kcal

W tym: Białka 2.41
g | Tłuszcze 1.65 g | Węglowodany 7.12 g (w tym cukry 1.31 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 2
łyżki oliwy z oliwek

– 1 duża cebula

– 2 ząbki czosnku

– 2 łodygi selera naciowego

– 2 marchewki (ok 150-180 g)

– 1 cukinia (ok 150 g)

– 1 duży ziemniak lub 2 mniejsze
(ok 150 g)

– 1 puszka krojonych pomidorów (400
g)

– 1 litr bulionu warzywnego lub
drobiowego

– 1 puszka
białej fasoli (240 g po odsączeniu)

– 100 g drobnego makaronu

– ¾ łyżeczki soli

– ½ łyżeczki pieprzu

– 1 łyżeczka oregano

– 1 łyżeczka tymianku

– 1 łyżeczka bazylii

– 1 łyżeczka suszonego lubczyku

– świeża natka pietruszki do
podania

– tarty parmezan do posypania

Przygotowanie:

Cebulę obrać i
posiekać w drobną kostkę. Czosnek obrać i przecisnąć przez praskę lub bardzo
drobno posiekać. 

Marchewki oraz ziemniaki obrać i opłukać pod zimną wodą.
Cukinię umyć, a w razie potrzeby delikatnie obrać (jeśli skórka jest gruba lub
gorzka). Łodygi selera naciowego dokładnie oczyścić, usunąć ewentualne włókna i
również opłukać. Wszystkie warzywa pokroić w możliwie równą, drobną kostkę –
dzięki temu ugotują się równomiernie, a zupa zyska przyjemną, jednorodną
konsystencję.

Uruchomić
program ŚREDNIE PODSMAŻANIE. Do misy wlać oliwę z oliwek i chwilę poczekać, aż
się rozgrzeje. Następnie dodać posiekaną cebulę oraz czosnek i smażyć przez
około 1 minutę, aż zmiękną i uwolnią aromat – nie należy ich rumienić,
wystarczy lekkie zeszklenie.

Po tym czasie
do misy dodać przygotowaną marchewkę, ziemniaki, seler naciowy oraz cukinię.
Całość smażyć przez około 5 minut, często mieszając, tak aby warzywa delikatnie
się podsmażyły i zaczęły uwalniać swój naturalny smak. Ten etap znacząco
wzbogaca głębię smaku całej zupy.

Kiedy warzywa
będą już podsmażone, do misy dodać pomidory z puszki (całość – zarówno miąższ,
jak i sok), dokładnie wymieszać. 

Następnie wlać bulion i dodać wszystkie
przyprawy. Całość raz jeszcze wymieszać.

Zamknąć
pokrywę urządzenia i uruchomić program GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM,
ustawiając czas gotowania na 6 minut. W tym czasie warzywa zmiękną a smaki się
połączą.

Po zakończeniu
programu pokrywę ostrożnie otworzyć. Do gorącej zupy dodać odsączoną białą
fasolę z puszki oraz surowy makaron (np. drobny typu ditalini lub inny krótki).
Wszystko dokładnie wymieszać.

Ponownie
zamknąć pokrywę i uruchomić program GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM, tym razem
ustawiając czas na 10 minut – to wystarczający czas, aby makaron zmiękł i
połączył się z resztą składników, a fasola się podgrzała, nie rozpadając się.

Po ugotowaniu
zupę ponownie wymieszać. W razie potrzeby doprawić do smaku solą, pieprzem lub
odrobiną ziół.

Podawać na
ciepło, posypaną świeżo posiekaną natką pietruszki. Opcjonalnie każdą porcję
można wzbogacić startym parmezanem, który rozpuści się na wierzchu i nada
całości kremowej głębi oraz słonego akcentu.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zupa Krem Cheddarowa to prawdziwa kulinarna
przyjemność – aksamitna, otulająca ciepłem i pełna głębokiego smaku. To danie,
które łączy w sobie prostotę i wyrafinowanie, a jego historia sięga setek lat
wstecz.

Już w średniowiecznej Anglii ser cheddar, jeden z
najsłynniejszych serów na świecie, był skarbem stołów królewskich i ulubieńcem
pasterzy. Jego historia zaczęła się w XII wieku w niewielkiej wiosce Cheddar w
hrabstwie Somerset. Tamtejsi rolnicy odkryli, że dojrzewający w naturalnych
jaskiniach ser nabiera niezwykłego smaku i charakteru. Szybko stał się
przysmakiem, który trafił nawet na dwór królowej Wiktorii.

Zupa serowa, choć popularna w wielu kuchniach świata,
największą sławę zyskała w Europie i Ameryce Północnej. Francuzi serwowali ją
już w XVIII wieku jako część bogatych kolacji, często wzbogacając o wino i
śmietankę. W Stanach Zjednoczonych natomiast, zwłaszcza w rejonie Wisconsin –
królestwie serów – powstała wersja, w której cheddar łączony jest z piwem,
tworząc niezwykle aromatyczną „beer cheese soup”.

Dziś to właśnie cheddar staje się głównym bohaterem
tej kremowej zupy, nadając jej bogaty, lekko pikantny smak i złocistą barwę.
Każda łyżka tej zupy to spotkanie z intensywną serową esencją, delikatnie
przełamaną nutą białego wina i gałki muszkatołowej. W tle pobrzmiewa subtelna
słodycz podsmażonej cebuli, a aksamitna śmietanka nadaje całości cudownie
kremową konsystencję.

Aby dodać jej jeszcze więcej charakteru, warto podać
ją z chrupiącymi grzankami, prażonymi pestkami dyni lub szczyptą startej skórki
cytrynowej dla przełamania serowej intensywności. Można także wzbogacić ją o
chipsy z boczku, które dodadzą wędzonego aromatu i przyjemnej chrupkości.

Czy można sobie wyobrazić coś lepszego na chłodny
wieczór niż miska tej kremowej, aromatycznej zupy? To smak, który otula jak
ciepły koc i przywołuje wspomnienia domowego ciepła – esencja kulinarnej
przyjemności, do której chce się wracać. Spróbujcie sami!!!

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 163 kcal

W tym: Białka 6.42
g | Tłuszcze 13.57 g | Węglowodany 1.93 g (w tym cukry 1.02 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

–
300 g sera Cheddar Mild Red

– 700 ml bulionu drobiowego lub
warzywnego

– 200 ml śmietanki 30% (pozostaje
bez zmian)

– 1½ łyżki klarowanego masła

– 1 duża cebula

– 2 ząbki czosnku

– 2 łyżki mąki pszennej

– 100 ml białego wina (najlepiej Chardonnay)

– ½ łyżeczki soli

– ¾ łyżeczki pieprzu

– świeżo starta gałka muszkatołowa

Dodatkowo:

– bułka paryska

– oliwa z oliwek

– 3 łyżki tartego sera cheddar

– surowy boczek wędzony w plastrach

– papryka w płatkach

Przygotowanie:

Plastry boczku
ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i piec w 180°C przez około
10-15 minut, aż staną się złociste i chrupiące. Alternatywnie można także usmażyć
je na suchej patelni na średnim ogniu, dociskając łopatką, aż staną się chrupiące
albo zgrillować na grillu elektrycznym.

Gotowe chipsy
odsączyć na papierowym ręczniku z nadmiaru tłuszczu oraz wystudzić.

Ser jeśli jest
w jednym kawałku zetrzeć na tarce.

Cebulę
posiekać w drobną kostkę, a czosnek przecisnąć przez praskę lub zetrzeć na
tarce o drobnych oczkach.

Uruchomić program
„ŚREDNIE PODSMAŻANIE” i w misie rozgrzać klarowane masło. Na rozgrzanym
maśle zeszklić cebulkę przez ok 3 min. 

Następnie dodać przeciśnięty czosnek i
smażyć ok 1 min, aby czosnek oddał swój aromat.

W szklance wymieszać mąkę pszenną z winem, dokładnie mieszając trzepaczką lub
widelcem, aż powstanie jednolita zawiesina.

Wlać mieszankę do podsmażonej
cebuli i czosnku, cały czas mieszając, aby nie powstały grudki. Gotować przez
chwilę, aby alkohol odparował i mąka zaczęła działać jako zagęstnik.

Stopniowo
wlewać bulion (najlepiej ciepły), cały czas mieszając, aby zupa nabrała
aksamitnej konsystencji.

Ustawić
urządzenie na program „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIEMNIEM”. Zamknąć pokrywę i
gotować całość przez 7 minut.

W tym czasie
bagietkę pokroić na kromki, spryskać oliwą z oliwek z obu stron, posypać
startym serem i zapiec w piekarniku lub w urządzeniu Airfryer aż ser się lekko
roztopi a grzanki zrobią się złociste i chrupiące.

Po zakończeniu
programu, ostrożnie otworzyć urządzenie i dodać starty ser oraz śmietankę,
mieszając do całkowitego rozpuszczenia się sera. Doprawić solą, pieprzem oraz
świeżo startą gałką muszkatołową. 

Na koniec zupę zmiksować mikserem ręcznym
typu żyrafa na gładki mus.

Podawać od
razu na ciepło z aromatyczną grzanką i udekorować chipsami z boczku. Zupę
dodatkowo warto oprószyć pikantną papryką w płatkach.

** Wybór cheddara ma duży wpływ na
smak zupy serowej. Oto najlepsze opcje:

1. Cheddar
łagodny (Mild Cheddar) jest delikatny, kremowy, dobrze się topi. Nadaje zupie
łagodny, maślany smak. Dobry wybór, jeśli chcesz uniknąć intensywnych nut.

2. Cheddar
dojrzewający (Mature/Aged Cheddar) jest bardziej intensywny, lekko pikantny
smak. Dobrze komponuje się z winem lub musztardą w zupie. Jeśli lubisz
wyrazistszy smak, to świetny wybór.

3. Cheddar
ekstra dojrzały (Extra Mature/Vintage Cheddar) jest najbardziej wyrazisty,
intensywnie pikantny, z nutami orzechów i karmelu. Może być trudniejszy do
roztopienia, dlatego warto połączyć go z innym, bardziej kremowym serem (np.
gruyère).

Smacznego.

 (Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zupa buraczano-kalafiorowa to niezwykłe połączenie
dwóch warzyw o zupełnie różnych charakterach, które razem tworzą harmonijną,
aksamitną kompozycję. Burak – intensywnie czerwony, lekko słodkawy i pełen
ziemistego aromatu – doskonale komponuje się z delikatnym, kremowym kalafiorem,
który nadaje potrawie aksamitną strukturę. Dopełnieniem tego zestawienia jest
wyrazisty błękitny ser pleśniowy, dodający zupie głębi smaku i subtelnej nuty
pikantności. A dla przełamania kremowej konsystencji – chrupiące, lekko ostre
kiełki rzodkiewki, które wnoszą odrobinę świeżości.

Historia buraków sięga tysięcy lat wstecz. Już w
starożytnym Babilonie znano ich niezwykłe właściwości, ale to Grecy i Rzymianie
zaczęli je uprawiać na szerszą skalę. Początkowo jedzono głównie liście buraka,
a korzeń wykorzystywano głównie w medycynie jako środek wzmacniający organizm.
Z czasem odkryto jego kulinarne zalety, a w średniowieczu buraki
rozprzestrzeniły się po całej Europie, stając się podstawą wielu narodowych
dań, zwłaszcza w kuchni słowiańskiej. Zupa buraczana w różnych formach – od barszczu
po botwinkę – od wieków gości na stołach Polaków i innych narodów Europy
Środkowo-Wschodniej.

Kalafior natomiast, choć dziś powszechnie dostępny,
przez długi czas uważany był za warzywo luksusowe. Wywodzi się z rejonu Morza
Śródziemnego, a do Europy trafił dzięki kupcom arabskim. W XVI wieku stał się
szczególnie popularny na francuskim dworze królewskim – podobno Ludwik XIV
uwielbiał go w postaci lekkich, kremowych puree. Kalafior charakteryzuje się
subtelnym smakiem i zdolnością do pochłaniania aromatów innych składników, co
sprawia, że świetnie sprawdza się w aksamitnych zupach.

Błękitny ser pleśniowy, taki jak roquefort, gorgonzola
czy stilton, ma równie fascynującą historię. Jedna z legend głosi, że pierwsza
pleśniowa struktura powstała przypadkiem – młody pasterz pozostawił w jaskini
kawałek sera owczego i zapomniał o nim. Po kilku tygodniach odkrył, że pokrył
się on tajemniczą niebieską pleśnią, a smak stał się wyjątkowo intensywny i
bogaty. Dziś sery pleśniowe uznawane są za jedne z najbardziej wyrafinowanych
dodatków do dań, a w tej zupie wnoszą wyjątkową głębię smaku, przełamując
naturalną słodycz buraków.

Co sprawia, że ta zupa jest tak wyjątkowa? Przede
wszystkim – harmonia smaków. Z jednej strony mamy słodycz buraków, z drugiej –
łagodny, kremowy kalafior. Błękitny ser dodaje wyrazistej nuty, a kiełki
rzodkiewki podkreślają całość lekką ostrością. Każda łyżka tej zupy to
połączenie różnych tekstur i doznań smakowych – od aksamitnej kremowości, przez
delikatną pikanterię, aż po chrupiące, świeże akcenty.

To idealna propozycja na elegancki obiad lub lekką
kolację. Jej intensywnie różowy kolor sprawia, że świetnie prezentuje się na
stole, a bogactwo smaków zadowoli zarówno miłośników tradycyjnej kuchni, jak i
tych, którzy szukają kulinarnych nowości.

Spróbuj tego połączenia i przekonaj się, jak historia
i nowoczesne smaki mogą stworzyć coś absolutnie wyjątkowego.

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 35 kcal

W tym: Białka 1.64
g | Tłuszcze 1.46 g | Węglowodany 3.44 g (w tym cukry 1.81 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 3
średnie buraki

– 1 mały kalafior

– 3 małe ziemniaki

– 1 cebula

– 2 ząbki czosnku

– 1½ l bulionu warzywnego lub
drobiowego

– 2 łyżki oliwy

– 50 g błękitnego sera pleśniowego

– 1 łyżka soku z cytryny

– 1 łyżka majeranku

– sól i pieprz do smaku

– Kiełki rzodkiewki do podania

– śmietana 18%

Przygotowanie:

Buraki i
ziemniaki dokładnie umyć, obrać ze skórki, a następnie zetrzeć na tarce o
grubych oczkach. Jeśli warzywa są bardzo soczyste, można je delikatnie odcisnąć
z nadmiaru soku, ale nie jest to konieczne.

Z kalafiora usunąć
liście i twardy głąb, a następnie podzielić na mniejsze różyczki. Można również
zetrzeć go na tarce o grubych oczkach, co przyspieszy proces gotowania.

Cebulę obrać i
pokroić w drobną kostkę, starając się, aby kawałki były jak najmniejsze, co
pozwoli im szybciej się zeszklić.

Czosnek obrać
i przecisnąć przez praskę lub drobno posiekać nożem.

Włączyć
urządzenie i wybrać program „ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Dodać oliwę i rozgrzać ją
przez kilka sekund, a następnie wrzucić pokrojoną cebulę. Smażyć, często
mieszając, aż stanie się miękka i lekko złocista (około 2 minut).

Dodać
przeciśnięty czosnek i smażyć jeszcze przez około 30 sekund, aż uwolni aromat –
należy uważać, aby się nie przypalił.

Dodać starte
buraki, ziemniaki oraz kalafior. Wsypać suszony majeranek, wszystko dokładnie
wymieszać i podsmażać przez kolejną minutę, aby smaki się połączyły.

Zalać
podsmażone warzywa bulionem warzywnym, dokładnie wymieszać, aby wszystkie
składniki równomiernie się rozprowadziły.

Zamknąć
pokrywę urządzenia i ustawić program „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM” na 15
minut. Rozpocznie się proces nagrzewania, a następnie gotowania.

Po zakończeniu
gotowania ostrożnie otworzyć pokrywę. Całość zmiksować blenderem ręcznym typu
„żyrafa” na gładki, aksamitny krem. Doprawić solą i pieprzem do smaku. Dodać
sok z cytryny, który podkreśli smak i nada lekkiej kwasowości, a następnie
dokładnie wymieszać.

Gotową zupę
rozlać do misek. Na wierzchu dodać kleks kwaśnej śmietany, kilka plastrów
błękitnego sera pleśniowego oraz garść kiełków rzodkiewki, które dodadzą
chrupkości i lekko pikantnego smaku.

Zupę podawać
od razu, najlepiej na ciepło.

To danie jest
wyjątkowo kremowe, aromatyczne i pełne głębokiego smaku dzięki połączeniu
słodyczy buraków, delikatności kalafiora i wyrazistego błękitnego sera.

Smacznego.

Wyobraź sobie ciepłą, aromatyczną miseczkę pełną delikatnego bulionu, w
którym unoszą się małe, jedwabiste kawałki tofu, soczyste grzyby shimeji i
lśniące wodorosty wakame. Każda łyżka tej zupy to podróż do Japonii – do krainy
umami, subtelnych smaków i głęboko zakorzenionej tradycji kulinarnej.

Zupa Miso to jedno z najbardziej charakterystycznych dań kuchni japońskiej,
podawane niemal codziennie w japońskich domach i restauracjach. Jest niezwykle
prosta w przygotowaniu, a jednocześnie bogata w smak i wartości odżywcze.
Dzięki fermentowanej paście miso zyskuje głęboki, lekko słony i orzechowy
aromat, który idealnie łączy się z delikatnym bulionem dashi lub jego roślinnym
odpowiednikiem.

Grzyby shimeji, które dodają do tej wersji zupy wyjątkowej struktury, to
prawdziwy skarb w kuchni azjatyckiej. Mają delikatnie orzechowy smak, a ich
jędrna konsystencja sprawia, że przyjemnie chrupią pod zębami. Razem z miękkim
tofu i sprężystymi wodorostami tworzą zbalansowaną kompozycję, w której każdy
składnik odgrywa swoją rolę, podkreślając smak i charakter potrawy.

Zupa miso to nie tylko uczta dla podniebienia, ale także prawdziwa bomba
zdrowotna. Pasta miso, będąca fermentowanym produktem na bazie soi, jest
doskonałym źródłem probiotyków, które wspierają zdrowie jelit i wzmacniają
układ odpornościowy. Regularne spożywanie fermentowanych produktów, takich jak
miso, może poprawiać trawienie i wspomagać równowagę mikroflory jelitowej.

Grzyby shimeji to kolejne cenne źródło składników odżywczych. Są bogate w
przeciwutleniacze, witaminy z grupy B oraz związki wspomagające odporność. W
połączeniu z tofu, które dostarcza wysokiej jakości białka roślinnego oraz
wapnia i wakame, będącymi doskonałym źródłem jodu wspierającego pracę tarczycy,
zupa ta stanowi prawdziwie odżywcze danie, idealne dla wegetarian i osób
dbających o zdrowie.

Historia miso sięga ponad tysiąca lat wstecz. Początkowo techniki
fermentacji soi dotarły do Japonii z Chin w VIII wieku, ale to Japończycy
dopracowali proces produkcji miso, nadając mu różne odmiany i unikalny
charakter. W okresie Edo (1603–1868) miso stało się podstawowym składnikiem
diety samurajów, a jego wartości odżywcze pozwalały im zachować siłę i
wytrzymałość.