Gulyásleves – Węgierska Zupa Pasterska

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Gulyásleves – węgierska zupa pasterska to jedno z tych dań, które najlepiej pokazują jak z prostych składników można stworzyć potrawę pełną aromatu i charakteru. Jej historia sięga węgierskiej puszty, gdzie pasterze bydła – zwani gulyás – przygotowywali ją w żeliwnych kociołkach zawieszonych nad ogniskiem. W warunkach stepowych nie było miejsca na skomplikowane techniki ani wyszukane składniki, dlatego zupa powstawała z tego, co było pod ręką: mięsa, cebuli, papryki, kilku warzyw i przypraw. To właśnie wtedy zaczęto używać charakterystycznej dla kuchni węgierskiej papryki, która nadaje gulyásleves jego głęboki kolor, lekko dymny aromat i wyrazisty smak. W przeciwieństwie do znanego w Polsce gulaszu węgierskiego, gulyásleves jest zupą a nie gęstym sosem. Dzięki temu danie pozostaje lżejsze i bardziej świeże w odbiorze, choć nadal jest sycące i rozgrzewające.

W tej wersji zupy wykorzystuje się polędwiczkę wieprzową, czyli jedno z najchudszych i najbardziej delikatnych mięs wieprzowych. Dzięki temu potrawa zachowuje pełnię smaku, ale jednocześnie pozostaje znacznie lżejsza niż klasyczne gulasze przygotowywane z karkówki czy boczku. Mięso jest jedynie dodatkiem do aromatycznego wywaru, w którym dominują warzywa i papryka, co sprawia, że zupa jest pełna naturalnych smaków a jednocześnie nie obciąża organizmu. Właśnie w tym tkwi jedna z jej największych zalet – potrafi być jednocześnie sycąca i lekka.

Pod względem dietetycznym gulyásleves spełnia wiele kryteriów potrawy określanej jako fit. Zawiera stosunkowo niewielką ilość tłuszczu, ponieważ do jej przygotowania używa się jedynie niewielkiej ilości oliwy a samo mięso jest chude. Bazą dania są warzywa, które dostarczają błonnika, witamin oraz składników mineralnych. Papryka i marchew wnoszą do zupy sporą dawkę beta-karotenu i witaminy C, natomiast cebula i czosnek są źródłem związków siarkowych wspierających odporność i działających przeciwzapalnie. Ziemniaki dodają energii w postaci węglowodanów, ale dzięki obecności błonnika oraz białka z mięsa ich wpływ na poziom cukru we krwi jest łagodniejszy niż w wielu innych daniach mącznych.

Zupa ta dobrze wpisuje się również w zasady zdrowego żywienia przy insulinooporności. Połączenie białka z mięsa, błonnika z warzyw oraz umiarkowanej ilości węglowodanów sprawia, że posiłek jest sycący i stabilizuje poziom glukozy we krwi. Białko spowalnia trawienie węglowodanów a błonnik dodatkowo ogranicza gwałtowne skoki cukru. Dzięki temu danie daje długotrwałe uczucie sytości i nie powoduje szybkiego spadku energii po posiłku. Warto podkreślić, że brak zasmażki, śmietany czy ciężkich sosów sprawia, że zupa pozostaje lekkostrawna i dobrze tolerowana przez układ pokarmowy.

Gulyásleves może być również korzystnym elementem diety osób z hipercholesterolemią. Chuda polędwiczka wieprzowa zawiera znacznie mniej tłuszczów nasyconych niż bardziej tłuste części mięsa a obecność warzyw i błonnika wspiera prawidłowy metabolizm lipidów. Błonnik pomaga ograniczać wchłanianie cholesterolu w przewodzie pokarmowym a zawarte w warzywach antyoksydanty wspierają ochronę naczyń krwionośnych przed stresem oksydacyjnym. Dodatkowo oliwa z oliwek dostarcza korzystnych jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, które mogą pozytywnie wpływać na profil lipidowy.

Dla osób z cukrzycą taka zupa również może być odpowiednim wyborem, szczególnie jeśli spożywana jest jako pełnowartościowy posiłek a nie w połączeniu z dużą ilością pieczywa. Zawiera umiarkowaną ilość węglowodanów a obecność białka i błonnika sprawia, że ich wchłanianie jest stopniowe. Dzięki temu posiłek nie powoduje gwałtownego wzrostu glikemii, co jest szczególnie ważne w kontroli poziomu cukru we krwi. W praktyce oznacza to, że gulyásleves może być smacznym i bezpiecznym elementem diety osób dbających o stabilny poziom glukozy.

W efekcie powstaje potrawa, która łączy tradycję kuchni węgierskiej z nowoczesnym podejściem do zdrowego gotowania. Aromatyczna papryka, delikatne kawałki mięsa i kolorowe warzywa tworzą zupę, która rozgrzewa, syci i jednocześnie nie obciąża organizmu. To przykład dania, które pokazuje, że kuchnia inspirowana tradycją może być jednocześnie lekka, wartościowa i doskonale wpisywać się w założenia współczesnej, świadomej diety.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 55 kcal

W tym: Białka 4.90 g | Tłuszcze 1.30 g | Błonnik 1.10 g | Węglowodany 6.20 g (w tym cukry 1.40 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– ok 500 g polędwiczki wieprzowej

– 1 łyżka oliwy

– 2 cebule

– 2 ząbki czosnku

– 1 marchew

– 3 różnokolorowe świeże papryki

– 4 średnie ziemniaki

– 900 ml gorącego bulionu warzywnego lub drobiowego

– 2 łyżeczki słodkiej papryki w proszku

– ½ łyżeczki ostrej papryki

– 1 łyżeczka majeranku

– 1 liść laurowy

– 1 łyżka koncentratu pomidorowego

– sól i świeżo mielony pieprz do smaku

– natka pietruszki do podania

Przygotowanie:

Polędwiczkę wieprzową dokładnie oczyścić z błon i ewentualnych twardszych fragmentów. Następnie pokroić mięso w równą kostkę o wielkości około 2 cm. Dzięki temu kawałki zachowają soczystość i po ugotowaniu będą przyjemnie miękkie, ale nie rozpadną się w zupie.

Cebule obrać z łupiny i drobno posiekać w kostkę. Ząbki czosnku obrać i bardzo drobno posiekać lub przecisnąć przez praskę.

Marchew obrać i pokroić w plasterki o grubości około pół centymetra.

Papryki przekroić wzdłuż, usunąć gniazda nasienne a następnie pokroić w większą kostkę lub niezbyt cienkie paski.

Ziemniaki obrać, opłukać i pokroić w większą kostkę o wielkości około 2 cm, aby podczas gotowania zachowały kształt i nie rozpadły się w zupie.

Uruchomić program ,,ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Do misy wlać oliwę. Gdy tłuszcz się rozgrzeje dodać posiekaną cebulę. Smażyć przez około 3–4 minuty, często mieszając, aż cebula się zeszkli i lekko zmięknie, ale nie zacznie się rumienić.

Następnie dodać czosnek i podsmażyć go przez kilkanaście sekund, tylko do momentu aż zacznie intensywnie pachnieć.

Do cebuli i czosnku słodką i ostrą paprykę w proszku. Całość dokładnie wymieszać.

Do tak przygotowanej bazy dodać pokrojoną polędwiczkę i dokładnie wymieszać, aby kawałki mięsa pokryły się aromatyczną paprykową mieszanką. Następnie wlać gorący bulion.

Do zupy dodać przygotowane wcześniej warzywa: marchew, paprykę oraz ziemniaki. Dorzucić liść laurowy, majeranek i łyżkę koncentratu pomidorowego. Całość delikatnie wymieszać, aby składniki równomiernie rozłożyły się w płynie.

Zamknąć pokrywę i uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 10 minut. W tym czasie mięso stanie się miękkie a warzywa ugotują się, zachowując jednak swój kształt.

Po zakończeniu programu ostrożnie uwolnić parę i otworzyć urządzenie. Spróbować zupę i doprawić ją solą oraz świeżo mielonym pieprzem do smaku.

Gotową zupę podawać gorącą, posypaną świeżo posiekaną natką pietruszki. Najlepiej smakuje z chrupiącym pieczywem, na przykład lekko podpieczoną grahamką lub kromką dobrego chleba.

Smacznego.

Chleb Orkiszowy ze Słonecznikiem Bez Wyrabiania

(*SERIA FIT*)

Ten orkiszowy chleb
ze słonecznikiem to przykład pieczywa, które łączy prostotę dawnych receptur z
nowoczesnym, świadomym podejściem do odżywiania. Już sam zapach unoszący się
podczas pieczenia przywołuje skojarzenia z domową kuchnią, w której chleb nie
był dodatkiem, lecz centrum posiłku. Orkisz, jedno z najstarszych zbóż
uprawianych przez człowieka, znany i ceniony już w starożytności, był podstawą
pożywienia w Europie na długo przed erą wysoko przetworzonej pszenicy. Uważano
go za zboże wzmacniające organizm, dodające sił i sprzyjające równowadze – i ta
reputacja nie wzięła się znikąd.

Miękisz tego
chleba jest sprężysty, wilgotny i lekko elastyczny, z wyraźnie widocznymi
porami, które świadczą o dobrze przeprowadzonej fermentacji. Skórka pozostaje
chrupiąca, sucha i aromatyczna a delikatnie prażone podczas pieczenia ziarna
słonecznika wnoszą subtelną, orzechową nutę i przyjemny kontrast tekstur. To
chleb, który smakuje dobrze sam w sobie, ale równie pięknie współgra z prostymi
dodatkami – twarożkiem, pastami warzywnymi, hummusem czy jajkiem. Nie dominuje,
lecz dopełnia posiłek.

Od strony
żywieniowej jest to pieczywo, które z pełnym przekonaniem można określić mianem
fit. Skład pozostaje krótki, czysty i pozbawiony zbędnych dodatków. Brak cukru,
brak tłuszczu, brak polepszaczy i spulchniaczy sprawia, że organizm dostaje
dokładnie to, czego potrzebuje, bez nadmiaru pustych kalorii. Orkisz dostarcza
węglowodanów złożonych, które uwalniają energię stopniowo, bez gwałtownych
skoków glukozy we krwi. Są to więc węglowodany, które nakarmią organizm i nie
rozhuśtują gospodarki cukrowej. Obecność błonnika zarówno z mąki orkiszowej,
jak i ziaren słonecznika sprzyja dłuższemu uczuciu sytości, wspiera pracę jelit
i pomaga regulować gospodarkę węglowodanową.

Właśnie dlatego
ten chleb bardzo dobrze sprawdza się przy insulinooporności. Niski udział
cukrów prostych, wysoka zawartość węglowodanów złożonych oraz błonnika
powodują, że po jego spożyciu poziom glukozy we krwi rośnie wolniej i
stabilniej. Dodatkowo fermentacja drożdżowa częściowo rozkłada skrobię i
poprawia przyswajalność składników odżywczych, co jest szczególnie istotne dla
osób dbających o gospodarkę insulinową. Chleb syci na długo, ogranicza
podjadanie i sprzyja lepszej kontroli apetytu w ciągu dnia.

Równie
korzystnie wypada przy hipercholesterolemii. Ziarna słonecznika są naturalnym
źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych, fitosteroli oraz witaminy E, które
wspierają zdrowie układu sercowo-naczyniowego. Błonnik obecny w chlebie pomaga
wiązać cholesterol w przewodzie pokarmowym i ograniczać jego wchłanianie, co
przy regularnym spożyciu może wspierać obniżanie frakcji LDL. Brak tłuszczów
utwardzonych i przemysłowych dodatków sprawia, że jest to pieczywo przyjazne
dla serca i naczyń krwionośnych.

Od strony
zdrowotnej chleb orkiszowy ze słonecznikiem działa wzmacniająco i regenerująco.
Dostarcza magnezu, żelaza, cynku oraz witamin z grupy B, które wspierają układ
nerwowy, koncentrację i odporność. Dzięki wysokiemu nawodnieniu ciasta miękisz
pozostaje lekki i łatwiejszy do strawienia niż wiele ciężkich, zbitych chlebów
pełnoziarnistych. To pieczywo, które nie obciąża a jednocześnie realnie
odżywia.

To chleb dla
osób, które chcą jeść świadomie, ale bez rezygnowania z przyjemności. Dla tych,
którzy cenią smak prawdziwego pieczywa a jednocześnie zwracają uwagę na skład,
sytość i wpływ posiłków na organizm. Prosty w formie, uczciwy w składzie i
niezwykle uniwersalny – dokładnie taki, jaki powinien być dobry, domowy chleb
fit.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 236 kcal

W tym: Białka 10.00 g | Tłuszcze 4.30 g | </a Błonnik 3.10 g | Węglowodany 43.00 g (w tym cukry 0.70 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki :

– 450 ml letniej wody (ok. 30–35°C)

– 10 g świeżych drożdży

– 620 g mąki orkiszowej jasnej typ 630

– 30 g mąki orkiszowej pełnoziarnistej

– 15 g soli

– 60 g ziaren słonecznika

Przygotowanie:

Ten chleb powstaje bez użycia miksera i
bez klasycznego wyrabiania. Wysokie nawodnienie ciasta, spokojna fermentacja
oraz delikatne składanie po wyrastaniu pozwalają uzyskać sprężysty, lekki
miękisz i dobrze wypieczoną skórkę. Kluczowe znaczenie ma sposób obchodzenia
się z ciastem po pierwszym wyrastaniu – każdy ruch powinien wzmacniać jego
strukturę a nie usuwać zgromadzone w nim powietrze.

Do dużej miski wlać letnią wodę o
temperaturze około 30–35°C. Dodać świeże drożdże i dokładnie rozpuścić je w
wodzie, mieszając łyżką do uzyskania jednolitego płynu. Nie należy czekać na
spienienie – drożdże rozpoczną pracę już po połączeniu z mąką. Następnie dodać
mąkę orkiszową jasną, mąkę orkiszową pełnoziarnistą, sól oraz ziarna
słonecznika. Całość wymieszać łyżką wyłącznie do momentu połączenia składników.
Ciasto powinno być wyraźnie wilgotne, lepkie i nierówne. W razie potrzeby,
szczególnie przy dodatku ziaren, można dodać jedną lub dwie łyżki wody. Miskę
przykryć i odstawić na około godzinę w temperaturze pokojowej.

Po tym czasie objętość ciasta powinna się
wyraźnie zwiększyć a jego powierzchnia stać się pofałdowana i pełna pęcherzyków
powietrza. Ciasto będzie bardzo miękkie i delikatne, co jest stanem prawidłowym
przy tym rodzaju chleba.

Blat roboczy oprószyć niewielką ilością
mąki. Ciasto ostrożnie wyłożyć z miski, pozwalając mu swobodnie się wysunąć,
bez wyciągania i bez szarpania. 

Dłonie oprószyć mąką. Następnie jedną krawędź
ciasta delikatnie podnieść i złożyć do środka, po czym obrócić całość o około 90°
i ponownie złożyć. Czynność powtórzyć jeszcze dwa razy, aż powstanie luźny
pakiet. Podczas składania nie należy dociskać ciasta ani go ugniatać. Każdy
ruch ma jedynie delikatnie napiąć powierzchnię, nie usuwając powietrza
wytworzonego podczas fermentacji. Po zakończeniu składania brzegi ciasta lekko
podwinąć pod spód i uformować luźny, okrągły bochenek z napiętą, ale nie
nadmiernie naciągniętą powierzchnią.

Wierzch delikatnie oprószyć mąką i wykonać
jedno płytkie nacięcie ostrym nożem lub żyletką, na głębokość około ½ – 1 cm.

Naczynie żaroodporne cienko natłuścić (dno
i boki). Papier również bardzo lekko natłuścić. Choć chleb pieczony jest na
papierze, natłuszczenie naczynia jest niezbędne. Tłuszcz tworzy warstwę
poślizgową między papierem a naczyniem, zapobiega jego przywieraniu pod wpływem
pary i wilgoci oraz stabilizuje papier w trakcie pieczenia. Dzięki temu papier
nie podwija się, spód chleba lepiej się wypieka a wyjęcie bochenka jest łatwe i
bezpieczne. Uformowany chleb delikatnie ułożyć na środku papieru i przenieść
razem z papierem do przygotowanego naczynia pozostawiając wystające fragmenty
ułatwiające późniejsze wyjęcie chleba. 

Naczynie przykryć żaroodporną pokrywką
tworząc szczelny klosz.

Całość wstawić do zimnego piekarnika.
Ustawić temperaturę 230°C, grzanie góra–dół i czas pieczenia 55 minut liczony
od momentu wstawienia. Przez cały ten czas chleb piecze się pod przykryciem. W
zamkniętej przestrzeni wytwarza się naturalna para, która umożliwia maksymalny
wzrost bochenka i zapobiega zbyt szybkiemu ścinaniu się skórki.

Po upływie 55 minut zdjąć pokrywę.
Następnie ostrożnie wyjąć chleb z naczynia, zdjąć papier i ułożyć bochenek
bezpośrednio na kratce piekarnika. Dopiekać jeszcze przez około 5 do 8 minut w
temperaturze 210–220°C, aż skórka będzie wyraźnie złota, sucha i chrupiąca
również od spodu.

Upieczony chleb wyjąć z piekarnika i
studzić na kratce przez minimum 30–40 minut. W tym czasie miękisz się ustabilizuje
i nabierze właściwej struktury.

Nie należy kroić chleba, gdy jest jeszcze
gorący, ponieważ skutkuje to zbitym i wilgotnym miękiszem.

Smacznego.

(*SERIA
FIT*)

Domowe piwo imbirowe to napój, który od
pierwszego łyku zaskakuje charakterem a po chwili zostaje w pamięci na długo.
Jest wyraziste, lekko ostre, odświeżające i jednocześnie rozgrzewające z tą
szczególną nutą imbiru, która delikatnie „szczypie” w gardle i daje poczucie
przyjemnego ciepła. Nie jest słodkie, nie jest ciężkie i nie próbuje nikogo
udawać – to napój dorosły w smaku, naturalny i autentyczny. Każda szklanka
smakuje jak połączenie cytrusowej świeżości z korzenną głębią a subtelne
bąbelki sprawiają, że pije się je wolno, z przyjemnością i ciekawością
kolejnego łyku.

Choć nazwa może sugerować związek z
klasycznym piwem, domowe piwo imbirowe ma zupełnie inną historię. Jego korzenie
sięgają XVIII i XIX wieku, kiedy w Anglii fermentowane napoje określano mianem
piwa znacznie szerzej niż dziś. Ginger Beer było wówczas naturalnie
fermentowanym napojem na bazie imbiru, wody i cukru, często spożywanym jako
alternatywa dla alkoholu lub lekki napój orzeźwiający. Alkohol, jeśli w ogóle
się pojawiał, był śladowy a kluczowe znaczenie miała fermentacja, która
nadawała napojowi musowanie i głębię smaku. Współczesne domowe wersje wracają
do tej tradycji, omijając sztuczne dodatki i koncentrując się na prostym,
naturalnym składzie.

To właśnie prostota i kontrola nad
każdym etapem przygotowania sprawiają, że domowe piwo imbirowe doskonale
wpisuje się w filozofię kuchni fit. Bazą napoju jest woda, świeży imbir, sok z
cytryny oraz niewielka ilość cukru lub miodu, który w dużej mierze zostaje
przetworzony przez drożdże w trakcie fermentacji. Dzięki temu końcowy napój
pozostaje wytrawny, lekki i niskokaloryczny, bez gwałtownych skoków glukozy i
bez uczucia ciężkości. Brak sztucznych barwników, konserwantów i aromatów
sprawia, że jest to produkt czysty składowo i w pełni świadomy żywieniowo.

Imbir od wieków ceniony jest nie tylko
za smak, ale również za swoje właściwości zdrowotne. Zawarte w nim gingerole i
shogaole wspierają trawienie, mogą łagodzić uczucie wzdęcia i ciężkości po
posiłku a także delikatnie rozgrzewają organizm. W połączeniu z cytryną napój
zyskuje świeżość oraz naturalne wsparcie dla odporności. Fermentacja dodatkowo
nadaje mu lekkości, sprawiając, że jest łatwiejszy do strawienia niż klasyczne
słodkie napoje. Choć nie jest to produkt probiotyczny w ścisłym znaczeniu,
krótka fermentacja sprawia, że napój staje się bardziej przyjazny dla układu
pokarmowego niż zwykła lemoniada.

Z punktu widzenia diety redukcyjnej lub
stylu życia fit piwo imbirowe ma wiele zalet. Jest napojem niskokalorycznym,
naturalnie gazowanym i pozbawionym rafinowanego cukru w gotowej formie.
Doskonale zastępuje słodzone napoje, toniki czy lemoniady, dając satysfakcję
smaku bez poczucia, że sięga się po coś niezdrowego. Wytrawny charakter
sprawia, że nie prowokuje do ciągłego sięgania po kolejną szklankę, a
intensywność imbiru skutecznie „zamyka apetyt” na słodycze.

Domowe piwo imbirowe świetnie sprawdza
się jako napój do posiłków, szczególnie tych cięższych lub bardziej tłustych,
ponieważ oczyszcza kubki smakowe i daje uczucie świeżości. Równie dobrze
smakuje podane solo, z lodem i plasterkiem cytryny, jako bezalkoholowy
aperitif. To napój, który nie udaje deseru ani nie próbuje być słodką
przyjemnością, lecz świadomie stawia na naturalność, charakter i równowagę.

W świecie, w którym półki sklepowe
uginają się od gotowych napojów pełnych dodatków i cukru, domowe piwo imbirowe
jest powrotem do korzeni i dowodem na to, że prosty skład może dawać wyjątkowy
efekt. To napój, który łączy tradycję z nowoczesnym podejściem do zdrowego
stylu życia, smakuje autentycznie i daje satysfakcję nie tylko z picia, ale
również z samego procesu przygotowania.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 10 kcal

W tym: Białka 0.00 g | Tłuszcze 0.00 g | Błonnik 0.00 g | Węglowodany 1.90 g (w tym cukry 1.80
g) | Alkohol 2.50 g |  

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 1½
l wody

 – 70
g świeżego imbiru

– 50
ml soku z cytryny

– 40
g cukru

– ½
g świeżych drożdży piekarniczych (wielkość ziarnka ciecierzycy)

–  krople słodzące, Aromat Zero Cytrynowy bez
dodatku cukru i tłuszczu Krukam

(link do sklepu – KLIKNIJ TUTAJ )

Przygotowanie:

Przygotowanie
piwa imbirowego należy rozpocząć od dokładnego wyszorowania świeżego imbiru pod
bieżącą wodą, bez konieczności obierania. Imbir pokroić na mniejsze kawałki i
zmiksować z niewielką ilością wody lub drobno zetrzeć na tarce. 

Rozdrobniony
imbir przełożyć do garnka, dolać pozostałą ilość wody i gotować na małym ogniu
przez 10–15 minut, aby wydobyć aromat, ostrość oraz olejki eteryczne.

Po
ugotowaniu wywar przecedzić przez sitko, dokładnie oddzielając płyn od resztek
imbiru. Do gorącego naparu dodać cukier oraz świeżo wyciśnięty sok z cytryny i
dokładnie wymieszać do całkowitego rozpuszczenia. Tak przygotowaną bazę
odstawić do ostudzenia do temperatury około 30–35°C. Przekroczenie tej
temperatury może uszkodzić drożdże i zaburzyć proces fermentacji.

Po
ostudzeniu drożdże rozetrzeć w niewielkiej ilości letniej wody a następnie
dodać do wywaru i delikatnie wymieszać. Całość przelać do słoika, pozostawiając
kilka centymetrów wolnej przestrzeni od góry. Słoik przykryć ręcznikiem
papierowym oraz ściereczką lub luźno położoną pokrywką, bez szczelnego
zamykania. Naczynie odstawić na blat kuchenny w temperaturze pokojowej z dala
od grzejników i bezpośredniego światła słonecznego na 24 godziny.

Po
upływie doby napój spróbować w celu oceny intensywności smaku. W przypadku
uznania go za zbyt łagodny, fermentację przedłużyć o kolejne 12–24 godziny,
mając na uwadze, że wraz z czasem wzrasta wytrawność oraz ostrość napoju. Po
zakończeniu fermentacji wstępnej zawartości słoika nie mieszać. Płyn ostrożnie
przelać do czystego naczynia, pozostawiając osad na dnie. Osad wylać a użyty
słoik dokładnie umyć.

Oczyszczony
napój przelać do słoika z zamknięciem klamrowym z którego należy usunąć gumową
uszczelkę, lub do butelki typu PET. Naczynie zamknąć w sposób umożliwiający
lekkie zatrzymywanie gazu, bez pełnej hermetyczności. Słoik lub butelkę
odstawić ponownie w temperaturze pokojowej na 12–24 godziny w celu nagazowania.

Po
uzyskaniu pożądanego stopnia musowania napój przenieść do lodówki w celu
spowolnienia dalszej fermentacji i ustabilizowania smaku.

Piwo
imbirowe podawać dobrze schłodzone, z dodatkiem lodu, plasterka cytryny oraz
cienkiego plasterka świeżego imbiru. W razie potrzeby dosłodzić bezpośrednio w
szklance kilkoma kroplami słodzika o smaku cytrynowym lub neutralnym.

Smacznego

(*SERIA FIT*)

Precle to jeden z tych wypieków, które od wieków kojarzą się z ciepłem,
aromatem świeżego pieczywa i odrobiną rzemieślniczej magii. Ich historia sięga
średniowiecznych klasztorów w południowych Niemczech, gdzie mnisi wypiekali je
jako symbol „ramion złożonych do modlitwy”. Z czasem precel stał się
przysmakiem świątecznym a później – kultową przekąską bawarskich jarmarków.
Dziś trudno wyobrazić sobie Oktoberfest bez błyszczących, złotych precli
podawanych z serem lub musztardą.

Ale świat się zmienia a z nim nasze kuchenne nawyki. Tradycyjny precel z
pszennej mąki i masła zyskał więc nową, zdrowszą odsłonę – fit wysokobiałkowy
precel z cheddarem, który zachowuje całą przyjemność klasyki, ale w wersji,
która naprawdę wpisuje się w styl życia „balance & feel good”.

Tutaj zamiast tłuszczu i białej mąki króluje skyr – islandzki jogurt o
wysokiej zawartości białka i niskiej kaloryczności, który sprawia, że ciasto
pozostaje miękkie i sprężyste nawet po wystygnięciu. Mąka orkiszowa wprowadza
orzechową nutę i więcej błonnika a cheddar nadaje całości głęboki, lekko
pikantny aromat i cudownie złocisty kolor. To połączenie, które smakuje równie
dobrze na ciepło – z ciągnącym się serem – jak i po kilku godzinach, kiedy
precle zmieniają się w idealną, białkową przekąskę do pracy lub w podróż.

To pieczywo, które pachnie tradycją ale smakuje nowocześnie. Bez wyrzutów
sumienia, bez cukru, bez tłuszczu – za to z porządną porcją białka i
satysfakcjonującym chrupnięciem przy każdym kęsie. Fit precle z cheddarem są
dowodem na to, że można połączyć kulinarny kunszt dawnych mistrzów z nowoczesnym
podejściem do zdrowego odżywiania. I że czasem to, co fit, potrafi smakować jak
mała, słona pokusa – tylko bez grama poczucia winy.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 183 kcal

W tym: Białka 10.50 g | Tłuszcze 4.40 g | Błonnik 1.30 g | Węglowodany
24.70 g (w tym cukry 1.90 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 400 g skyru naturalnego

– 300 g mąki orkiszowej jasnej typ 630

– 50 g mąki orkiszowej pełnoziarnistej

– 10 g proszku do pieczenia

– 80 g tartego sera cheddar (do ciasta)

– ½ łyżeczki soli drobno mielonej

– 20 g tartego sera cheddar (do posypania – na
wierzch)

– 1 jajko do posmarowania

– 1 łyżeczka soli gruboziarnistej do posypania – na
wierzch

Przygotowanie:

W dużej misie miksera umieścić wszystkie
składniki: skyr naturalny, mąkę orkiszową jasną, mąkę pełnoziarnistą, proszek
do pieczenia, sól oraz tarty ser cheddar. 

Całość miksować końcówką typu hak (do
ciasta drożdżowego) na niskich obrotach, aż składniki zaczną się łączyć w
jednolitą masę.

Po chwili zwiększyć obroty miksera i
wyrabiać ciasto przez około 6–8 minut, aż stanie się elastyczne, gładkie i
sprężyste pod palcami. Jeśli na początku wydaje się zbyt gęste lub lekko
klejące, wystarczy chwilę cierpliwości — skyr po chwili idealnie nawilży mąkę i
wszystko połączy się w gładką kulę. W razie potrzeby można podsypać odrobiną
mąki (maksymalnie łyżkę), ale tylko wtedy, gdy ciasto naprawdę zbyt mocno
przykleja się do misy.

Gotowe ciasto wyjąć z miksera, uformować w
kulę i odstawić na około 10 minut pod przykryciem, aby odpoczęło. Ten krótki
moment „relaksu” pozwoli glutenowi się rozluźnić, dzięki czemu precle łatwiej
będzie się formować a po upieczeniu będą przyjemnie miękkie.

Po tym czasie ciasto podzielić na 6
równych części (ok 140 g każada). 

Każdą z nich lekko oprószyć mąką i dłońmi rolować na długi,
cienki wałeczek o długości ok. 40 – 50 cm. 

Z wałeczków uformować klasyczne
precle – skrzyżować końcówki i lekko docisnąć je do dolnej pętli, aby zachowały
kształt podczas pieczenia.

Dużą blachę z piekarnika wyłożyć papierem do pieczenia.

Piekarnik rozgrzać do 200°C (grzanie góra–dół).

Gotowe precle ułożyć na blasze. 

Wierzch posmarować roztrzepanym jajkiem i oprószyć
resztką tartego sera oraz odrobina gruboziarnistej soli. To właśnie ta warstwa
nadaje im piękny połysk i chrupiącą, serową skorupkę.

Blachę wstawić do nagrzanego piekarnika i
piec przez około 20 minut, aż precle staną się złociste, rumiane i lekko
pachnące cheddarem.

Po upieczeniu wyjąć z piekarnika i
przełożyć na kratkę, aby delikatnie przestygły. Na ciepło są miękkie, lekko
ciągnące od sera i cudownie aromatyczne a po ostygnięciu nabierają przyjemnej
struktury przypominającej domowe pieczywo wysokobiałkowe.

Smacznego.

Bajgle w Wersji Fit

(*SERIA FIT*)

Bajgle to pieczywo, które od wieków cieszy się niesłabnącą popularnością – od ulic Nowego Jorku, gdzie stały się kulinarnym symbolem miasta, po polskie ziemie, gdzie ich przodkowie, czyli obwarzanki, sprzedawane były już w średniowieczu na krakowskich straganach. To właśnie tradycja obwarzania w wodzie przed pieczeniem nadaje im wyjątkową strukturę – chrupiącą, lekko żującą skórkę i miękki, sprężysty środek. Bajgle mają w sobie coś niezwykle uniwersalnego – można je podać na śniadanie, lunch czy obiad, wypełniając niemal dowolnymi dodatkami.

W wersji fit bajgle nabierają zupełnie nowego charakteru. Zamiast klasycznej białej mąki, wykorzystana została mieszanka mąki pszennej pełnoziarnistej oraz jasnej. Dzięki temu pieczywo zachowuje lekkość i puszystość a jednocześnie dostarcza więcej błonnika, który wspiera trawienie i zapewnia długotrwałe uczucie sytości. To idealne rozwiązanie dla osób dbających o sylwetkę, które nie chcą rezygnować z domowych wypieków i smaku prawdziwego bajgla.

Dodatek oliwy z oliwek w cieście nie tylko podnosi walory smakowe, ale również wzbogaca wypiek o zdrowe, nienasycone kwasy tłuszczowe. Z kolei słodzidło w postaci miodu sprawia, że skórka nabiera apetycznego koloru i delikatnego połysku, bez konieczności stosowania dużej ilości cukru. To drobne detale, które czynią wypiek zdrowszym i bardziej przyjaznym dla codziennej diety.

Tak przygotowane bajgle mają około 220 kcal na sztukę, czyli znacznie mniej niż klasyczne, pszenne odpowiedniki. To sprawia, że można się nimi delektować bez wyrzutów sumienia, traktując je jako pełnowartościową bazę do różnych posiłków. Wypełnione świeżymi warzywami, lekkim twarożkiem czy grillowanym kurczakiem stają się sycącym i zbilansowanym daniem, które z powodzeniem zastąpi niejedną kanapkę czy fast-foodowy burger.

Domowe fit bajgle to połączenie historii, smaku i zdrowia – tradycyjna technika obgotowywania w wodzie spotyka się tu z nowoczesnym podejściem do odżywiania. To idealny przykład na to, że kuchnia fit nie musi oznaczać kompromisów – wręcz przeciwnie, potrafi być równie pyszna, aromatyczna i satysfakcjonująca a przy tym znacznie bardziej odżywcza.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 222 kcal

W tym: Białka 7.60 g | Tłuszcze 2.90 g | Węglowodany 34.30 g (w tym cukry 1.20 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 150 g mąki pszennej pełnoziarnistej typ 1850

– 200 g mąki pszennej typ 650

– 200 ml ciepłej wody

– 20 g świeżych drożdży

– 1 łyżeczka soli

– 1 łyżeczka erytrytolu

– 1 łyżka oliwy z oliwek

Do gotowania:

– 2 l wody

– 2 łyżki miodu

Do posypania:

– sezam, mak, czarnuszka, płatki owsiane

Przygotowanie:

Ze świeżych drożdży należy najpierw zrobić rozczyn. Drożdże pokruszyć palcami do miseczki a następnie rozpuścić w 200 ml ciepłej (ale nie gorącej!) wody o temperaturze około 35–37°C, z dodatkiem łyżeczki erytrytolu. Całość dokładnie wymieszać i odstawić na około 10 minut. Po tym czasie na powierzchni powinny pojawić się pęcherzyki i lekka piana – to znak, że drożdże są aktywne i zaczęły pracować.

W misie miksera połączyć mąkę pszenną pełnoziarnistą oraz mąkę pszenną typ 650. Dodać sól a następnie wlać przygotowany zaczyn oraz łyżkę oliwy. 

Całość wyrabiać przy użyciu haka do wyrabiania ciasta przez ok 5 minut lub ręcznie przez około 8–10 minut aż ciasto stanie się gładkie, elastyczne i sprężyste. Dobrze wyrobione ciasto nie powinno się rwać, lecz delikatnie rozciągać.

Miskę, w której znajduje się ciasto, delikatnie natłuścić oliwą, aby ciasto nie przywierało do ścianek. Uformować kulę i włożyć do środka, przykryć czystą ściereczką kuchenną i odstawić w ciepłe miejsce na 1½ godziny. Ciasto w tym czasie powinno podwoić swoją objętość.

Wyrośnięte ciasto przełożyć na blat oprószony delikatnie mąką lub lekko posmarowany oliwą. 

Podzielić je na 6 równych części i uformować kulki. 

W każdej kulce palcem zrobić dziurkę pośrodku i delikatnie rozciągnąć, aby powstał charakterystyczny kształt bajgla.

Uformowane bajgle przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, przykryć ściereczką i odstawić na około 20 minut, aby ciasto lekko napęczniało przed obgotowaniem.

W dużym garnku zagotować 2 litry wody. Dodać do niej miód, co nada bajglom delikatnie złocisty kolor i lekki połysk po upieczeniu. 

Każdy bajgiel zanurzać we wrzątku na około 1 minutę z każdej strony. Gotowe bajgle wyjmować łyżką cedzakową i układać na czystej ściereczce lub kratce, aby odciekły z nadmiaru wody.

Piekarnik rozgrzać do 200°C (funkcja góra–dół).

Osączone bajgle ułożyć ponownie na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Wierzch można delikatnie posmarować wodą, aby posypka dobrze się trzymała. W tym momencie bajgle można udekorować sezamem, makiem, czarnuszką lub płatkami owsianymi. 

Piec w piekarniku nagrzanym przez 18–20 minut, aż skórka stanie się złocista i chrupiąca. 

Po upieczeniu bajgle przełożyć na kratkę, aby odparowały i nie zrobiły się wilgotne od spodu.

Smacznego.

Drukuj przepis

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Leczo to danie, które od lat
rozgrzewa serca i stoły, mając swoje korzenie w kuchni węgierskiej. Pierwotnie
było potrawą prostą i chłopską, przyrządzaną głównie z papryki, cebuli i
pomidorów, duszonych powoli na ogniu w dużych żeliwnych kociołkach. Węgrzy
traktowali je jako codzienny posiłek, a sekret jego smaku tkwił w aromatycznej
papryce w proszku – składniku, który stał się symbolem całej kuchni
węgierskiej. Z czasem leczo przekroczyło granice i zadomowiło się w wielu
krajach Europy Środkowej, gdzie przybierało coraz to nowsze odsłony.

Dziś leczo nie jest już tylko
prostym gulaszem warzywnym – to potrawa, którą można przygotować na wiele
sposobów, dodając mięso, wędliny czy nawet ryby. W polskiej kuchni najczęściej
pojawia się w wersji mięsnej, z dodatkiem kiełbasy, ale wariant z kabanosami i
wędzonym boczkiem to prawdziwa gratka dla miłośników intensywnych, dymnych
aromatów. Boczek nadaje potrawie głębi i aksamitnej tłustości, a kabanosy –
charakterystycznego smaku, który przywodzi na myśl rodzinne biesiady i wieczory
przy ognisku.

Wyobraź sobie garnek wypełniony
kolorami – czerwień papryki, zieleń cukinii, soczystość pomidorów. Wszystko to
zanurzone w pachnącym, lekko pikantnym sosie, który wciąga swoim aromatem i
sprawia, że każdy kęs to mała podróż w stronę tradycji. Leczo z boczkiem i
kabanosami to danie, które łączy prostotę z wyrazistością. Przygotujesz je
szybko, a smakuje tak, jakby gotowało się przez długie godziny. Idealne na
chłodniejsze dni, kiedy marzy się o czymś sycącym, rozgrzewającym i pełnym
smaku.

Najlepiej smakuje podane ze świeżą
bagietką, kromką wiejskiego chleba lub – w bardziej treściwej wersji – z
dodatkiem kaszy. To potrawa, która pachnie domem, wspomnieniami i spotkaniami w
gronie najbliższych. Raz spróbujesz, a na stałe zagości w Twoim menu.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 85
kcal

W tym: Białka 2.76 g | Tłuszcze 5.87
g | Węglowodany 4.93 g (w tym cukry 2.65 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

 Składniki:

– 150 g kabanosów wieprzowych

– 150 g boczku wędzonego
surowego

– 3 różnokolorowe papryki

– 1 średnia cukinia

– 6 małych pomidorów malinowych

– 2 białe cebule

– 2 czerwone cebule

– 3 ząbki czosnku

– 500 ml passaty
pomidorowej

– 2 łyżki oliwy

– 2 łyżeczki wędzonej papryki

– 1 łyżeczka słodkiej papryki

– ½ łyżeczki ostrej papryki

– 1 łyżeczka oregano

– 1 łyżeczka suszonego lubczyku

– 1½ łyżeczki czosnku
niedźwiedziego

– ¾ łyżeczki soli

– ¾ łyżeczki pieprzu

Przygotowanie:

Cebule obrać i drobno posiekać,
czosnek przecisnąć przez praskę lub bardzo drobno posiekać.

Pomidory malinowe sparzyć, obrać ze
skórki i pokroić w małą kostkę.

Papryki i cukinię umyć, usunąć
gniazda nasienne i zetrzeć na grubych oczkach tarki jarzynowej.

Kabanosy pokroić w plasterki.

Uruchomić program „ŚREDNIE
PODSMAŻANIE”. Do suchej misy Multicookera dodać pokrojony w kostkę wędzony
boczek i smażyć kilka minut, aż wytopi się tłuszcz a boczek zacznie się
rumienić. 

Dodać oliwę i pokrojone kabanosy. Podsmażać jeszcze 4 minuty często mieszając. 

Dodać posiekaną cebulę oraz czosnek i podsmażać do zeszklenia przez ok 2 minut, aż cebula stanie się miękka i aromatyczna.

Następnie dodać paprykę i cukinię,
smażyć ok 5 minut. 

Na końcu dodać pomidory, passatę oraz przyprawy i całość
wymieszać.

Zamknąć pokrywę urządzenia i
uruchomić tryb „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 10 minut.
Gotowanie pod ciśnieniem pozwoli składnikom połączyć się w intensywny, głęboki
smak zachowując jednocześnie strukturę większych kawałków warzyw.

Po zakończeniu
gotowania ostrożnie otworzyć pokrywę i w razie potrzeby doprawić wg własnych
preferencji.  Jeśli leczo wydaje się zbyt
rzadkie można odparować je nieco z nadmiaru płynu na trybie ŚREDNIE DUSZENIE.

Leczo smakuje
najlepiej na gorąco, podane ze świeżym pieczywem (np. chrupiącą bagietką),
kromką chleba na zakwasie lub z dodatkiem kaszy jaglanej albo ryżu. Dobrze
komponuje się też z kleksem kwaśnej śmietany i posypką ze świeżych ziół, np.
natki pietruszki.

Smacznego.

(do przygotowania w
urządzeniu AirFryer)

Aromatyczne pieczone ziemniaki to klasyka kuchni, która dzięki nowoczesnym
urządzeniom, takim jak AirFryer, zyskuje zupełnie nową odsłonę. Soczyste,
złociste i chrupiące na zewnątrz, a miękkie i delikatne w środku – takie
ziemniaki stanowią idealną bazę na każdą okazję. Ich bogactwo smakowe pochodzi
nie tylko z naturalnej słodyczy ziemniaków, ale przede wszystkim z dopracowanej
mieszanki przypraw, które pobudzają zmysły i nadają potrawie głębię.
Granulowany czosnek nadaje wyrazisty aromat, a połączenie słodkiej, ostrej i
wędzonej papryki tworzy zbalansowany, lekko pikantny charakter. Suszone oregano
i tymianek wprowadzają nutę ziół, która świetnie współgra z naturalnym smakiem
ziemniaka, a mąka kukurydziana pomaga uzyskać idealnie chrupiącą skórkę.

Ziemniak, będący jednym z najważniejszych składników kuchni świata, ma za
sobą fascynującą historię. Uprawiany od tysięcy lat, najpierw w Andach, dotarł
do Europy w XVI wieku dzięki hiszpańskim konkwistadorom. Początkowo traktowany
z podejrzliwością, szybko zyskał na popularności dzięki łatwości uprawy i
wszechstronności zastosowania. Dziś ziemniaki to nieodłączny element wielu
tradycyjnych potraw, od prostych dań chłopskich po wyrafinowane przysmaki haute
cuisine.

Pieczone ziemniaki z aromatycznymi przyprawami świetnie komponują się z
różnego rodzaju sosami – zarówno klasycznym sosem czosnkowym czy jogurtowym,
jak i bardziej wyrafinowanymi dipami na bazie ziół, czy kremowym guacamole. To
również doskonały dodatek do dań mięsnych, takich jak pieczone kurczaki, steki
czy grillowane ryby, a także do lekkich sałatek i warzywnych bowlów. W formie
przekąski mogą być serwowane z ulubionym ketchupem lub pikantnym majonezem.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 110 kcal

W tym: Białka 2.35 g | Tłuszcze 0.45 g | Węglowodany 23.30
g (w tym cukry 1.20 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 8
do 10 małych ziemniaków

Mieszanka
przypraw do ziemniaków:

– 1
łyżeczka granulowanego czosnku

– 1
łyżeczka słodkiej papryki

– ½
łyżeczki ostrej papryki

– ½
łyżeczki wędzonej papryki

– 1
łyżeczka soli

– ¾
łyżeczki pieprzu

– 1
łyżeczka suszonego oregano

– 1
łyżeczka suszonego tymianku

– 2
łyżki mąki kukurydzianej

Przygotowanie:

Ziemniaków nie obierać ze skórki a jedynie dokładnie wyszorować. 

Pokroić na ćwiartki lub ósemki w zależności od wielkości ziemniaków.

Następnie włożyć do garnka z zimną wodą, dodać ½ łyżeczki soli i zagotować. Gotować ok 8 minut od momentu wrzenia, aż będą tylko lekko miękkie i wciąż zwarte. Odcedzić i odstawić na 3 minuty do odparowania. Po tym czasie delikatnie potrząsnąć garnkiem lub wymieszać ziemniaki, aby ich powierzchnia stała się matowa – to zwiększy chrupkość.

W dużej misce wymieszać przyprawy z mąką kukurydzianą. 

Ziemniaki skropić odrobiną oleju. 

Przełożyć do mieszanki przypraw. Całość delikatnie i dokładnie wymieszać, aby ziemniaki równomiernie pokryły się przyprawami.

Koszyk AirFryera lekko spryskać olejem, ułożyć ziemniaki w jednej warstwie (lub na dwóch poziomach, jeśli jest dodatkowa kratka). 

Wstawić do urządzenia i piec 15–20 minut w temperaturze 190°C. W połowie pieczenia potrząsnąć koszykiem i ewentualnie spryskać ziemniaki cienką mgiełką oleju. Gotowe ziemniaki powinny być złociste i chrupiące na zewnątrz.

Podawać na ciepło z ulubionymi dipami,
takimi jak sos czosnkowy, jogurtowy lub pikantny majonez, a także jako dodatek
do pieczonych mięs, soczystych steków, grillowanych potraw – na przykład
warzyw, kiełbasek czy ryb – oraz świeżych sałatek, które doskonale równoważą
aromatyczną chrupkość ziemniaków.

Smacznego.

(Viennese Coffee)

Wiedeń to miasto, w którym kawa stała się sztuką, a nie tylko codziennym
rytuałem. Wiedeńskie kawiarnie, z marmurowymi stolikami, aksamitnymi obiciami
foteli i dźwiękiem porcelany ustawianej z lekkością na srebrnych tackach, od
wieków są miejscem nie tylko spotkań towarzyskich, ale i inspiracji
literackiej, filozoficznej, artystycznej. To właśnie tam narodziła się kawa po
wiedeńsku – napój, który łączy intensywność czarnego espresso z lekkością i
elegancją puszystej bitej śmietany.

Nie jest to kawa, którą pije się w biegu. To filiżanka stworzona do
delektowania się – łyczek po łyczku, z podziwem dla kontrastu między goryczą a
kremową słodyczą. Gładka, jedwabista śmietana nie tylko łagodzi smak kawy, ale
także pozwala napić się jej w zupełnie nowy sposób – napój powoli przenika
przez chmurę śmietany, a każdy łyk ma inny odcień: raz intensywny, raz
delikatny.

Kawa po wiedeńsku nie powstała przez przypadek. Według jednej z legend,
wszystko zaczęło się po odsieczy wiedeńskiej w 1683 roku, kiedy to w ręce
mieszkańców miasta trafiły worki z kawą pozostawione przez uciekających Turków.
Początkowo gorzki napar nie przypadł Austriakom do gustu, dlatego zaczęto
podawać go z mlekiem i miodem, a z czasem – także z bitą śmietaną, co nadało mu
wykwintny, deserowy charakter. Tak narodziła się kawa, która szybko zyskała
status małego luksusu – serwowanego często w szklance, by można było podziwiać
jej warstwową strukturę.

Współczesna kawa po wiedeńsku nadal nosi w sobie ducha tej epoki – coś z
klasycznej elegancji i teatralnego gestu. Nie tylko smakuje, ale też wygląda
zjawiskowo: ciemna tafla kawy kontrastuje z jasną śmietaną, a całość często
wieńczy wiórka czekolady, cynamon lub odrobina kakao, które dodają szczypty
dekadencji.

To idealna kawa na leniwe popołudnie, kiedy czas zwalnia, a filiżanka staje
się pretekstem do celebracji chwili. Może towarzyszyć jej dobre ciastko,
fragment książki, spokojna muzyka lub po prostu cisza.

Kaloryczność potrawy w jednej porcji ok 170 g: 381
kcal

W tym: Białka 2.36 g | Tłuszcze 36.12 g | Węglowodany 12.88
g (w tym cukry 9.98 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

– podwójne espresso min 60 ml

– 100 ml śmietanki kremówki 30% lub 36%

– 2 łyżeczki cukru pudru (opcjonalnie do bitej
śmietany)

– czekolada gorzka lub mleczna do dekoracji

Przygotowanie:

Zaparzyć podwójne espresso wg preferowanej
metody.

Celem przy każdej z metod jest uzyskanie
intensywnego naparu, który nie zostanie zdominowany przez smak bitej śmietany.
Najlepiej sprawdzają się metody dające gęstą, skoncentrowaną kawę – espresso,
kawiarka i aeropress. Pozostałe opcje warto modyfikować pod kątem proporcji
kawy do wody:

1.
Ekspres ciśnieniowy (kolbowy lub automatyczny)

Najlepsza i najbardziej klasyczna opcja –
pozwala uzyskać intensywne espresso z gęstą cremą.

Zaparzyć podwójne espresso (ok. 60 ml) w
ekspresie ciśnieniowym.

Taki napar stanowi doskonałą bazę – mocny,
wyrazisty i skoncentrowany, dobrze kontrastuje z delikatną śmietaną.

Jeśli preferowana jest kawa o nieco
łagodniejszym smaku, do espresso można dodać ok. 40–60 ml gorącej wody (wersja
zbliżona do americano).

2.
Kawiarka (moka)

Tradycyjna włoska metoda, idealna do
użytku domowego – daje mocny, „espressowaty” napar.

Napełnić dolny zbiornik wodą a sitko
świeżo zmieloną kawą (najlepiej o drobnym lub średnim przemiale).

Po zaparzeniu otrzymuje się około 60–80 ml
bardzo aromatycznej, esencjonalnej kawy.

Można podać bez rozcieńczania lub z
odrobiną wody w zależności od preferowanej mocy.

3.
Aeropress (wersja klasyczna lub „inverted”)

Metoda alternatywna, która pozwala uzyskać
czysty i intensywny napar w krótkim czasie.

Zmielić kawę drobno, ale nie tak drobno
jak do espresso.

Użyć proporcji ok. 17 g kawy na 100 ml
wody i parzyć przez 1 – 1½ minuty.

Po przecedzeniu przez filtr otrzymuje się
gładką, skoncentrowaną kawę, idealną do deserowych kompozycji.

Można też przygotować mocniejszą wersję
„espresso-style”, zmniejszając ilość wody.

4.
French press (tłokowy zaparzacz)

Metoda dająca łagodniejszy napar, ale
nadal odpowiedni do podania z bitą śmietaną, jeśli zostanie zagęszczony.

Zmielić kawę grubo, zalać gorącą wodą
(proporcja: 1:12, czyli np. 18 g kawy na 220 ml wody).

Zaparzać przez 4–5 minut, następnie
przecisnąć tłok.

Aby uzyskać mocniejszy smak, warto użyć
więcej kawy niż zwykle lub zredukować ilość wody – można też zagotować napar i
zredukować objętość.

5.
Ekspres przelewowy (drip / filtrowa kawa)

Najłagodniejsza z metod, ale może być
wykorzystana przy odpowiednim zagęszczeniu.

Zaparzyć około 100 ml intensywnej kawy w
ekspresie przelewowym lub dripie.

Zalecane jest użycie nieco większej ilości
zmielonej kawy, aby uzyskać mocniejszy napar.

Ten sposób sprawdzi się szczególnie przy
wersjach z dodatkiem słodkich przypraw (np. cynamon, wanilia).

6.
Kapsułki
(np. Nespresso, Dolce Gusto)

Wygodna opcja do domowego użytku – szybka
i łatwa w przygotowaniu.

Wybrać kapsułkę z espresso lub ristretto –
intensywną w smaku, najlepiej o nutach czekoladowych, orzechowych lub
karmelowych.

Zaparzyć 40–60 ml kawy.

Jeśli kawa z kapsułki jest zbyt słaba,
warto użyć dwóch kapsułek lub włączyć opcję „ristretto”, jeśli jest dostępna.

Aromatyczne espresso powinno mieć
intensywny smak i charakterystyczną cremę na powierzchni – to ono stanowi bazę
dla całego napoju.

Przed zaparzeniem kawy warto podgrzać
filiżankę lub szklankę, wlewając na chwilę gorącą wodę i opróżniając ją tuż
przed wlaniem kawy. Dzięki temu kawa dłużej utrzyma odpowiednią temperaturę.

Do podania kawy po wiedeńsku najlepiej
sprawdzi się niewielka, przezroczysta szklanka z grubym dnem lub elegancka
filiżanka o pojemności około 150–200 ml.

Do przygotowania wierzchniej warstwy
najlepiej sprawdzi się dobrze schłodzona śmietanka kremówka 30–36%. Można ją
wcześniej lekko posłodzić cukrem pudrem (ok. 1–2 łyżeczki na 100 ml) w
zależności od preferowanej słodyczy. Śmietankę ubić mikserem lub ręcznie, aż
osiągnie sztywną, ale jednocześnie gładką i jedwabistą konsystencję.

Śmietana powinna być ubita na tyle dobrze,
aby utrzymywała kształt po przełożeniu do rękawa cukierniczego z ozdobną tylką
– dzięki temu możliwe będzie uformowanie na powierzchni kawy estetycznych
wzorów, takich jak klasyczne rozetki, gwiazdki czy wstęgi. Taka forma podania
nadaje napojowi elegancki, deserowy charakter i szczególnie dobrze prezentuje
się w przezroczystej szklance.

Ale uwaga: nie należy ubijać śmietany zbyt
długo, aby jej nie przebić, gdyż może zacząć się rozwarstwiać lub przypominać
masło, co utrudni jej wyciskanie i pogorszy wygląd.

Gotowe espresso ostrożnie przelać do
przygotowanej szklanki lub filiżanki. Nie powinny być one zbyt duże – kawa po
wiedeńsku to napój o skoncentrowanym smaku a nie duża porcja jak latte.

Kolejny krok to ostrożne nałożenie
przygotowanej wcześniej bitej śmietany.

W celu uzyskania efektownego wyglądu warto
śmietanę po ubiciu przełożyć do rękawa cukierniczego z ozdobną tylką –
najlepiej w kształcie gwiazdki lub rozety.

Śmietanę wyciskać bezpośrednio na kawę,
formując dekoracyjny wzór – zaczynając od środka i prowadząc spiralnie ku
brzegom. Należy robić to powoli i z wyczuciem, tak aby nie doszło do zmieszania
warstw.

Śmietana powinna być odpowiednio ubita –
na tyle sztywna, aby utrzymała kształt po wyciśnięciu, ale jednocześnie na tyle
delikatna, aby nie wyglądała na zważoną. Jej puszysta konsystencja pozwala
utrzymać ją na powierzchni napoju, bez zapadania się do środka.

W przypadku braku rękawa cukierniczego,
śmietanę można nałożyć delikatnie łyżką, jednak efekt będzie mniej dekoracyjny.

Górną warstwę można ozdobić według
uznania, dodając nutę elegancji i indywidualnego charakteru napojowi. Do
najczęściej stosowanych dekoracji należą:

– starta gorzka lub mleczna czekolada –
klasyczna i efektowna ozdoba,

– szczypta kakao lub cynamonu – doda głębi
aromatu,

– starta skórka z pomarańczy lub cytryny –
dla świeżego akcentu,

– ziarna kawy, pralinki lub czekoladowe
wiórki – przy bardziej deserowym podaniu.

Przy serwowaniu na specjalne okazje warto
podać napój na spodku z małym ciasteczkiem, biszkoptem lub mini bezą – dodadzą
one uroku i dopełniają deserowy charakter kawy.

Gotowa kawa po wiedeńsku powinna
prezentować się elegancko i apetycznie – z wyraźną warstwą gorącej, ciemnej
kawy na dole oraz puszystą, jasną czapą bitej śmietany na górze. Nie miesza się
jej przed piciem – napój degustuje się warstwowo: najpierw trafia na język
kremowa śmietana, a chwilę później mocna, aromatyczna kawa.

Smacznego.

Tak, tak – to dokładnie te same bułeczki, które serwuje McDonald’s w swojej
ofercie śniadaniowej.

Bułki typu English Muffin wywodzą się z
Wielkiej Brytanii, ale swoją ogromną popularność zdobyły w USA, gdzie stały się
podstawą kultowego McMuffina w McDonald’s. Tradycyjnie wypiekane były na
rozgrzanych płytach żeliwnych, co zapewniało charakterystyczną chrupiącą skórkę
i płaską formę – idealną do przecinania i podpiekania.

Bułeczki te są miękkie w środku, delikatnie chrupiące z zewnątrz, oprószone
charakterystyczną warstewką mąki kukurydzianej i mają w sobie coś niezwykle
przytulnego i jednocześnie szlachetnego.

English Muffins jakie znamy dziś, narodziły się w XIX-wiecznej Anglii,
gdzie stanowiły alternatywę dla cięższych pieczyw wypiekanych w piecach
opalanych drewnem. Ich sekret tkwił w tym, że piekło się je – a właściwie
smażyło – na płycie żeliwnej lub patelni, co czyniło je dostępnymi nawet dla
tych, którzy nie mieli dostępu do klasycznego pieca. W szybkim czasie zyskały
popularność jako „tea muffins” – serwowane do popołudniowej herbaty,
przekrawane i opiekane z masłem, marmoladą lub plasterkiem sera.

W XX wieku, po emigracji przepisów i smaków do Stanów Zjednoczonych,
bułeczki te zyskały nowe życie – stały się bazą dla kultowych amerykańskich
śniadań, takich jak Eggs Benedict czy popularne na całym świecie kanapki
śniadaniowe z jajkiem, serem i bekonem, które rozpropagowały fast foody. Mimo
komercyjnego sukcesu, to właśnie wersja domowa ma w sobie największy urok – z
wyczuwalnym smakiem świeżych drożdży, masła i mleka, ze złocistą, lekko
chrupiącą skórką i miękkim, puszystym wnętrzem, które niemal prosi się, aby
rozdzielić je widelcem i podpiec.

To pieczywo idealne – wystarczająco neutralne, aby pasować do wszystkiego,
ale na tyle charakterystyczne, że samo w sobie stanowi kulinarną atrakcję.
Świetnie komponują się zarówno na słodko – z dżemem, miodem czy kremowym
serkiem – jak i w wersji wytrawnej, z jajkiem sadzonym, grillowanym Halloumi, wędzonym
łososiem czy awokado i szczypiorkiem. A najlepiej smakują, gdy są jeszcze lekko
ciepłe, przekrojone i opieczone w tosterze, aby wnętrze nabrało złocistej
chrupkości.

Domowe bułeczki typu English Muffin mają w sobie coś bardzo
satysfakcjonującego – są miękkie, pachnące i zawsze kojarzą się z czymś
domowym, prawdziwym, nieco rustykalnym. I chociaż ich wykonanie może wydawać
się niecodzienne, efekt wynagradza każdy krok – to bułeczki, które naprawdę
warto mieć w repertuarze własnej kuchni, szczególnie wtedy, gdy śniadanie ma
stać się czymś więcej niż tylko porannym posiłkiem. Stać się rytuałem.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 248 kcal

W tym: Białka 7.93 g | Tłuszcze 4.38 g | Węglowodany 43.50
g (w tym cukry 3.10 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 400 g mąki pszennej (typ 550)

– 240 ml ciepłego mleka (ok. 37–38°C)

– 20 g świeżych drożdży

– 1½ łyżeczki cukru

– 1 łyżeczka soli

– 20 g bardzo miękkiego masła

– mąka kukurydziana do oprószenia

Przygotowanie:

W ciepłym mleku rozpuścić świeże drożdże a
następnie dodać łyżkę mąki, cukier i całość dokładnie wymieszać do połączenia się
składników. Odstawić na 10–15 minut, aż zaczyn się spieni.

Do misy miksera przesiać mąkę, dodać sól,
wlać spieniony zaczyn i bardzo miękkie masło. 

Wyrabiać przy pomocy haka przez
kilka minut, aż powstanie elastyczne, gładkie ciasto. W razie potrzeby
delikatnie podsypać mąką.

Ciasto przełożyć do lekko naoliwionej miski.
Przykryć ściereczką lub folią i odstawić w ciepłe miejsce na około 1½ godziny –
do podwojenia objętości.

Wyrośnięte ciasto delikatnie odgazować,
rozwałkować na grubość ok. 1½ cm. 

Wycinać krążki o średnicy ok 9 cm (powinno
powstać 9 bułeczek). 

Oprószyć blat, blachę z piekarnika lub deskę mąką kukurydzianą, ułożyć krążki i delikatnie posypać również ich wierzch.

Bułeczki przykryć i odstawić na 40 minut w
ciepłe miejsce do napuszenia.

Patelnię (najlepiej grubą, żeliwną lub
nieprzywierającą) rozgrzać na średnim ogniu. Bułeczki smażyć na suchej
powierzchni po ok. 5–6 minut z każdej strony, aż nabiorą złocistego koloru i
dobrze się wypieką.

Gotowe bułeczki przełożyć na kratkę i
pozostawić do całkowitego wystudzenia.

Podawać z ulubionymi dodatkami np.:

– z twarożkiem ze szczypiorkiem i rzodkiewką
na rukoli

– z jajkiem sadzonym i pastą z awokado na
sałacie

 – z sałatą lodową i wędzonym łososiem

202035233″>
Przechowywanie

W temperaturze pokojowej:

Przechowywać szczelnie zamknięte (np. w
woreczku strunowym lub pojemniku) do 3 dni z dala od wilgoci i bezpośredniego
światła.

W zamrażarce:

Po całkowitym wystudzeniu bułeczki można
zamrozić na okres do 3 miesięcy. Najlepiej zawinąć każdą osobno lub przełożyć
pergaminem i umieścić w szczelnym woreczku.

Odświeżanie:

Bułeczki najlepiej smakują po
podpieczeniu. Można je przekroić i opiekać w tosterze, AirFryerze (160–170°C
przez 4–5 minut) lub w piekarniku (ok. 180°C przez 5–7 minut). Zamrożone
egzemplarze można podgrzewać bez wcześniejszego rozmrażania – czas należy
odpowiednio wydłużyć.

Smacznego.

(tylko dla osób pełnoletnich)

Espresso Martini to moja autorska i wiralowa wariacja
deserowego klasyka.

Koktajle kawowe od lat zajmują wyjątkowe miejsce w
sercach miłośników zarówno kawy, jak i dobrego alkoholu. Espresso Martini
wynalezione zostało pod koniec lat 80 przez legendarnego barmana Dicka Bradsa w
Londynie, zyskało światową sławę dzięki swojej wyrazistej, energetyzującej
kompozycji — mocne espresso, gładka wódka i słodki likier kawowy tworzą
harmonijną całość, która ożywia i rozpieszcza jednocześnie.

Moja autorska, wiralowa wersja tego kultowego koktajlu
to połączenie tradycji i nowoczesności z nutą słodkiej rozpusty. Zamiast
klasycznej Kahlúy sięgnęłam po likier Kawowo-Czekoladowy z
Soplicy — polski akcent, który wnosi do drinka aksamitną czekoladową głębię
sprawiając, że każdy łyk to prawdziwa przyjemność. Jako bazowy alkohol wybrałam
Jacka Danielsa — amerykańską whiskey o waniliowo-dębowym profilu, która
doskonale komponuje się z likierem kawowo-czekoladowym i tworzy z nim głęboki,
deserowy duet o wyjątkowym charakterze. Zamiast klasycznego syropu cukrowego
postawiłam na syrop z orzechów laskowych, który dodaje aksamitnej słodyczy i
wprowadza przyjemnie pralinkowy akcent. To właśnie te dwa składniki — Jack i
orzechy — nadają espresso martini ciepła, głębi i nieoczywistej elegancji.

Ten koktajl to nie tylko połączenie smaków — to także
celebracja chwili, deser idealny na wieczór, który łączy aromat świeżo
zaparzonej kawy z subtelną słodyczą i delikatną goryczką czekolady.
Wstrząśnięty z lodem, serwowany w schłodzonym kieliszku i ozdobiony ziarnami
kawy zyska unikalny charakter i elegancję.

Spróbuj tej wariacji — to idealny sposób, aby
zakończyć dzień pełen wyzwań z odrobiną luksusu i polskiego smaku. Espresso Martini,
które rozgrzewa duszę i pobudza zmysły, teraz w nowej, deserowej odsłonie z
Soplicą.

Kaloryczność potrawy jednej porcji ok 100 g: 170 kcal

W tym: Białka 0.10 g | Tłuszcze 0.10 g | Węglowodany 15.61
g (w tym cukry 15.40 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki:

(na jedną porcje)

– 30 ml likieru kawowo-czekoladowego Soplica

– 30 ml Jack Daniel’s Tennessee Whiskey

– 30 ml świeżo zaparzonego espresso (najlepiej gorące, aromatyczne i z cremą)

– 10 ml syropu z orzechów laskowych

– kilka kostek lodu

– koniecznie 3 ziarna kawy do dekoracji

Przygotowanie:

W pierwszej kolejności należy zaparzyć porcję świeżego espresso — najlepiej
wykorzystując do tego ekspres ciśnieniowy lub kawiarkę, aby uzyskać intensywny,
aromatyczny napar z delikatną cremą na powierzchni. Kawa powinna chwilę odstać
(ok. 2–3 minut), aby nie była zbyt gorąca — zbyt wysoka temperatura mogłaby
nadmiernie rozpuścić lód w shakerze i rozwodnić koktajl.

W tym czasie należy przygotować shaker i wsypać do niego kilka kostek lodu (ok.
5–6 sztuk), co zapewni odpowiednie schłodzenie wszystkich składników oraz
napowietrzenie napoju podczas energicznego mieszania.

Do shakera wlać kolejno: 30 ml Jack Daniel’s Tennessee Whiskey.

Następnie 30 ml likieru kawowo-czekoladowego (Soplica).

Jako słodzik – 10 ml syropu z orzechów laskowych.

Na koniec dodać lekko przestudzone espresso (30 ml). 

Całość szczelnie zamknąć i intensywnie wstrząsać przez 15–20 sekund — aż shaker pokryje się rosą, a zawartość stanie się dobrze schłodzona i lekko spieniona.

Gotowy koktajl przecedzić przez sitko barmańskie bezpośrednio do schłodzonego
kieliszka koktajlowego lub kieliszka do Martini. Dzięki temu uzyska się gładką,
jedwabistą konsystencję i elegancką prezentację.

Na koniec napój udekorować 3 ziarnami palonej kawy, które podkreślą aromatyczną nutę espresso lub oprószyć powierzchnię odrobiną gorzkiego kakao, co wzmocni deserowy charakter kompozycji. …

Serwować od razu po przygotowaniu – tylko wtedy espresso martini zachwyca pełnią aromatu, kremową pianką i idealnym balansem temperatury.

Smacznego

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Ten gulasz z kaczki z morelami i półsłodkim winem to
prawdziwa uczta dla zmysłów – danie, które łączy w sobie szlachetność mięsa z
kaczych piersi z naturalną słodyczą suszonych owoców i głębią przypraw
korzennych. To połączenie inspirowane jest kuchnią staropolską i
bliskowschodnią, gdzie od wieków łączy się mięso z owocami, tworząc harmonijną,
bogatą kompozycję smaków.

Delikatne kawałki kaczki, po uprzednim obsmażeniu na
wytopionym tłuszczu z jej własnej skóry, nabierają złocistego koloru i
aromatycznego charakteru. Dzięki połączeniu słodkich moreli, wina, warzyw i
przypraw, mięso mięknie w gęstym, aksamitnym sosie, który przywodzi na myśl
potrawy podawane niegdyś na królewskich dworach. Cynamon, wędzona papryka i
liść laurowy subtelnie przełamują słodycz owoców, tworząc zbalansowaną,
wyrafinowaną całość.

Z jednej strony danie to ma w sobie coś bardzo
klasycznego – jakby wyjętego z babcinego zeszytu z przepisami – z drugiej zaś,
poprzez sposób podania i użycie składników takich jak czerwone wino, suszone
morele czy balsamiczne nuty, sprawia wrażenie nowoczesnego, niemal
restauracyjnego smaku. Idealnie smakuje z kremowym puree z ziemniaków lub kaszą
pęczak, ale równie dobrze odnajduje się z gruboziarnistą polentą czy nawet
świeżym chlebem na zakwasie.

Danie to świetnie sprawdzi się zarówno jako
rozgrzewający obiad w chłodniejsze dni, jak i wyjątkowa propozycja na elegancką
kolację. Pachnie domem, przyprawami, odrobiną luksusu i wspomnieniem
świątecznych stołów.

Przygotowanie tej potrawy w urządzeniu Cook4Me Tefal
to nie tylko oszczędność czasu, ale też sposób na wydobycie pełni smaku z
każdego składnika. Gotowanie pod ciśnieniem pozwala zredukować czas duszenia
mięsa do zaledwie kilkudziesięciu minut, a przy tym sprawia, że kaczka
pozostaje miękka, soczysta i pełna aromatu.

Co więcej, wszystkie etapy – od podsmażenia mięsa,
przez duszenie, aż po redukcję sosu – można wykonać w jednym naczyniu, bez
potrzeby brudzenia dodatkowych garnków. Cook4Me nie tylko dba o równomierną
temperaturę i kontrolę ciśnienia, ale również prowadzi krok po kroku przez
proces gotowania, co szczególnie ułatwia pracę w kuchni osobom, które nie mają
czasu lub niepewnie czują się przy kuchence.

Warto dodać, że idea szybkiego gotowania pod
ciśnieniem nie jest nowa – sięga końca XVII wieku, kiedy to francuski fizyk
Denis Papin skonstruował pierwszą „parową maszynę do gotowania”. Dziś, dzięki
nowoczesnej technologii i intuicyjnym programom, to co dawniej było trudne i
niepewne, teraz staje się dostępne w domowych warunkach – wygodne, szybkie i
bezpieczne.

Z pomocą Cook4Me, nawet tak wyrafinowane dania jak
gulasz z kaczki z morelami można przygotować w sposób niemal bezwysiłkowy z
zachowaniem pełni tradycji i nowoczesnej wygody. To właśnie tu spotykają się
dawne receptury i współczesna technologia – na jednym talerzu.

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 121 kcal

W tym: Białka 7.79
g | Tłuszcze 5.40 g | Węglowodany 5.85 g (w tym cukry 3.33 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 2 piersi z kaczki (ok. 400 g)

– 1 cebula

– 3 ząbki czosnku

– 1 duża marchew

– 1 korzeń pietruszka

– ok. 7 suszonych moreli

– 150 ml czerwonego wina
półsłodkiego

– 200 ml bulionu drobiowego lub
warzywnego

– 2 łyżki koncentratu pomidorowego

– 1 łyżeczka słodkiej papryki

– ¼ łyżeczki cynamonu

– ½ łyżeczki wędzonej papryki

– 1 liść laurowy

– ½ łyżeczki suszonego tymianku

– ½ łyżeczki soli

– ⅓ łyżeczki pieprzu

– 1 łyżka oleju lub tłuszczu z
kaczki

– 1 łyżeczka octu balsamicznego lub
soku z cytryny

Przygotowanie:

Piersi kaczki
oczyścić z nadmiaru tłuszczu i zdjąć skórę (zachować ją do wytopienia tłuszczu). Mięso pokroić w większą kostkę.

Warzywa
(marchew, pietruszka) obrać i podzielić na dwie równe części.

Połowę każdej
zetrzeć na tarce o grubych oczkach, a drugą połowę pokroić w cienkie półplasterki.

Suszone morele
przekroić na ćwiartki.

Cebulę obrać i
posiekać w drobną kostkę.

Czosnek również
obrać i przecisnąć przez praskę.

Uruchomić
program 198460284″>197882830″>„ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Do zimnej misy wrzucić wcześniej
zdjęte z piersi kaczki skóry. Zacząć wytapiać z nich tłuszcz. Powolne
nagrzewanie pozwoli tłuszczowi się stopniowo wytopić bez przypalania skórek. Smażyć
przez ok. 10 minut, co jakiś czas mieszając, aż skórki staną się złociste i
chrupiące a na dnie zbierze się wyraźna ilość tłuszczu. Kaczy tłuszcz jest
bardzo aromatyczny i podbije smak całego dania.

Następnie na
gorącym kaczym tłuszczu przez ok 5 minut obsmażyć kawałki mięsa z piersi kaczki,
aż się lekko zrumienią.

Dodać cebulę i
czosnek, smażyć razem 3 minuty, aż cebula się zeszkli.

Do mięsa dodać
marchew, pietruszkę, pokrojone morele, koncentrat pomidorowy, słodką i wędzoną
paprykę, cynamon, liść laurowy i tymianek. Wszystko wymieszać.

Wlać
półsłodkie czerwone wino i bulion. Dodać 1 łyżeczkę octu balsamicznego lub soku
z cytryny (dla przełamania słodyczy). Doprawić solą i pieprzem. Ponownie
wymieszać.

Zamknąć pokrywę i uruchomić tryb
„GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIENIEM”, ustawiając czas na 25 minut.

Po zakończeniu
programu ostrożnie otworzyć pokrywę, zachowując szczególną ostrożność przy
uwalnianiu pary. Jeśli sos okaże się zbyt rzadki, ustawić ponownie tryb „ŚREDNIE
PODSMAŻANIE” i gotować całość jeszcze przez 5 minut, aby go zredukować i
zagęścić.

Gulasz podawać
gorący, najlepiej z kaszą pęczak, gryczaną, kluskami śląskimi, puree z selera
lub ziemniaków. Całość można posypać świeżym tymiankiem lub natką pietruszki.

Smacznego.

Są takie wypieki, które nie potrzebują wielkich słów ani ozdobnych
dekoracji, by wzruszać i rozbudzać apetyt. Takie, które nie krzyczą kolorami
ani nie udają nowoczesnych deserów z cukierniczych witryn. Ciasto z
karmelizowanym rabarbarem i kruszonką to właśnie jeden z tych cichych bohaterów
kuchni — prosty, pachnący, pełen smaku i wspomnień jak stara pocztówka z
dzieciństwa.

Rabarbar, choć dziś często traktowany jak ciekawostka kulinarna, kiedyś był
nieodłącznym elementem wiosennych wypieków. Wyrastał na skraju ogródka, tuż
obok porzeczek i mięty, z długimi łodygami i wielkimi liśćmi, które dzieci
traktowały jak parasole. Kwaśny, cierpki i niepokorny — wymagał cierpliwości i
odrobiny czułości. Ale kiedy połączył się z masłem i cukrem, pokazywał swoje
łagodniejsze, pełne aromatu oblicze.

W tym cieście pozwalamy rabarbarowi zabłysnąć w nowej roli: nie jako
dodatek, ale jako główny smakowy bohater. Najpierw pieczony w maśle i cukrze,
uwalnia sok, który później zamienia się w karmel – gęsty, złocisty, wzbogacony
odrobiną śmietanki. Sam rabarbar zyskuje lekkość i głębię, ale zachowuje swoją
strukturę. Nie znika w cieście, nie rozpada się na mus — przeciwnie, tworzy
miękką, owocową warstwę, która przeplata się z puszystym wnętrzem i maślaną
kruszonką.

A kruszonka? To najprostsza przyjemność – mąka, cukier, zimne masło i
chwila cierpliwego rozcierania. Po upieczeniu staje się chrupiąca, złocista,
lekko karmelowa od soków z owoców, które wypłynęły na powierzchnię. Razem z
rabarbarem i miękkim spodem tworzy wypiek, który ma wszystko, czego potrzeba:
smak, teksturę i aromat domowego ciepła.

To ciasto nie potrzebuje lukru, polewy ani perfekcyjnego wykończenia. Może
się delikatnie rozlać, popękać, puścić sok – i to właśnie jest w nim
najpiękniejsze. Jest autentyczne. Wiosenne. Prawdziwe. Takie, jakie piekły
nasze mamy i babcie, gdy sezon na rabarbar trwał krótko, ale intensywnie.

Ten przepis to hołd dla tej tradycji, ale z nutą nowoczesnego podejścia – z
karmelizacją, aromatami wanilii i maślaną kruszonką, która rozpada się pod
widelcem. To deser, który można podać na ciepło z lodami, albo zostawić na
stole do popołudniowej herbaty. Pachnie domem. Smakuje jak maj.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 283 kcal

W tym: Białka 4.19 g | Tłuszcze 14.35 g | Węglowodany 34.66
g (w tym cukry 11.12 g)

Kalorie policzone na podstawie jednostkowych
składników podanych w przepisie.

Składniki na ciasto:

– 3
jajka

–
150 g cukru

– 1
łyżeczka cukru z wanilią lub ekstraktu waniliowego

– 125
ml oleju rzepakowego

–
125 ml letniego mleka

–
240 g mąki pszennej typu 450

– 1½
łyżeczki proszku do pieczenia

Składniki
na karmelizowany rabarbar:

– 400
g rabarbaru

– 3
łyżki cukru trzcinowego

– 1
łyżka masła

– 2
łyżki śmietanki kremówki 36%

Składniki
na kruszonkę:

– 100
g mąki pszennej

– 60
g cukru trzcinowego

– 60
g zimnego masła

Przygotowanie rabarbaru:

Na początek należy przygotować rabarbar – umyć łodygi,
odciąć końcówki, a następnie pokroić je na kawałki o długości ok 1 cm. Nie
trzeba go obierać, jeśli skórka nie jest zbyt włóknista.

W szerokiej, głębokiej patelni lub rondlu o grubym
dnie rozpuścić masło. 

Gdy tłuszcz się całkowicie roztopi wsypać cukier. 

Mieszankę
należy delikatnie podgrzewać na średnim ogniu, aż cukier zacznie się
rozpuszczać a masa lekko zacznie się pienić. 

Dodać pokrojony rabarbar i smażyć
go przez ok 5 min delikatnie mieszając na małej mocy palnika, aż rabarbar puści
soki. Należy pilnować, aby go nie rozgotować ma pozostać wciąż jędrny i w
całych kawałkach.

Następnie delikatnie odcedzić całość przez gęste sito
zachowując powstały sos.

Usmażony rabarbar odstawić do przestygnięcia a sos (mieszanka
soku z masłem i cukrem) przelać z powrotem do rondla lub na patelnię i ponownie
zagotować. Gotując na małym ogniu, odparować nadmiar wody – mieszając od czasu
do czasu, aż masa zacznie się zagęszczać. Następnie, gdy konsystencja stanie
się wyraźnie gęsta i błyszcząca dodać około 2 łyżek śmietanki 36%, co nada
karmelowi kremowości i głębszego smaku. Całość gotować jeszcze przez chwilę,
mieszając, aż śmietanka całkowicie się wchłonie i sos uzyska jedwabistą, gęstą
konsystencję przypominającą sos toffi. Następnie należy zdjąć z ognia i lekko
przestudzić.

Przygotowanie kruszonki:

Masło wyjąć z lodówki i pokroić je w drobną kostkę –
najlepiej nożem lub szpatułką, aby nie ogrzewać go dłońmi – to bardzo istotne,
ponieważ tylko zimne masło pozwoli uzyskać sypką, kruchą strukturę kruszonki.

Do dużej miski wsypać odmierzoną ilość mąki pszennej i
cukru. Dodać wcześniej przygotowane zimne kawałki masła. 

Następnie, czubkami
palców delikatnie rozcierać masło z mąką i cukrem, wykonując ruchy jak przy
kruszeniu bułki. Ważne jest, aby pracować szybko i unikać ogrzewania masy –
kruszonka nie powinna się topić ani zmieniać w jednolite ciasto.

Alternatywnie można użyć noża lub specjalnego siekacza
cukierniczego, aby pociąć składniki na drobniejsze cząstki bez użycia dłoni –
ta metoda jest szczególnie polecana latem lub gdy temperatura w kuchni jest
wysoka.

Celem jest uzyskanie struktur przypominających
okruszki chleba, drobną kruszonkę lub większe grudki, które po upieczeniu będą
chrupiące i lekko maślane. Nie należy zagniatać kruszonki na jednolite ciasto –
masa nie może być zbita, ponieważ straci sypkość i zamiast kruszonki powstanie
twarda warstwa.

Gotową kruszonkę przykryć folią spożywczą lub zamknąć
w pojemniku i wstawić do lodówki na czas przygotowywania pozostałych elementów
ciasta. Schłodzenie sprawi, że masło ponownie się zetnie, dzięki czemu
kruszonka lepiej się upiecze – będzie miała wyraźnie chrupiącą, złocistą
teksturę, a nie wsiąknie w ciasto pod spodem.

Przygotowanie
ciasta:

Piekarnik rozgrzać do 180°C z funkcją grzania
góra-dół, bez termoobiegu. Dzięki temu ciasto będzie równomiernie się piekło i
nie wysuszy się od góry.

Formę do pieczenia – może to być tortownica o średnicy
24 cm lub forma kwadratowa o wymiarach 30×30 cm – wyłożyć papierem do pieczenia
(spód i boki). Alternatywnie, można posmarować wnętrze formy masłem i dokładnie
oprószyć mąką pszenną, nadmiar mąki strząsnąć. Obie metody zabezpieczą ciasto
przed przywieraniem i ułatwią jego późniejsze wyjęcie.

W misie miksera umieścić jajka (najlepiej w
temperaturze pokojowej), dodać cukier oraz cukier z wanilią (lub kilka kropel
ekstraktu waniliowego). Całość ubić na najwyższych obrotach przez około 5
minut, aż masa stanie się wyraźnie jaśniejsza, puszysta i zwiększy objętość.
Czas ubijania jest kluczowy – dobrze napowietrzona masa to gwarancja lekkiego i
miękkiego ciasta.

Następnie zmniejszyć obroty miksera do średnich lub
niskich i powoli, cienką strużką wlewać olej. W trakcie wlewania należy
nieprzerwanie miksować, aby tłuszcz dokładnie się połączył z masą jajeczną i
nie oddzielał.

Po dodaniu oleju wlać mleko (letnie – najlepiej o
temperaturze pokojowej) i bardzo delikatnie wymieszać całość – mikserem na
najniższych obrotach lub ręcznie, używając trzepaczki lub szpatułki. Masa może
się lekko rozrzedzić – to naturalne.

W osobnej misce wymieszać mąkę pszenną z proszkiem do
pieczenia, najlepiej przesiewając je razem – dzięki temu nie powstaną grudki, a
ciasto będzie bardziej puszyste. Tak przygotowaną mieszankę mączną stopniowo
dodawać do masy jajeczno-tłuszczowej. Składniki należy mieszać partiami, bardzo
ostrożnie – najlepiej przy pomocy silikonowej szpatułki, wykonując ruchy
„od dołu do góry”, aby zachować puszystość. Można też użyć miksera
ustawionego na najniższe obroty, miksując tylko do momentu połączenia
składników. Nie należy mieszać zbyt długo, aby nie zniszczyć struktury ubitych
jajek i nie spowodować zbicia ciasta.

Tak przygotowane ciasto przelać do formy.

Następnie na wierzchu ciasta równomiernie rozłożyć przestudzony
rabarbar i delikatnie polać go przygotowanym, letnim jeszcze karmelem, starając
się nie używać go w nadmiarze (wystarczy 3–4 łyżki, resztę można podać osobno
do ciasta lub wykorzystać jako polewę do lodów). 

Na koniec całość posypać
przygotowaną kruszonką i wstawić do nagrzanego piekarnika.

Piec przez 50 minut – do tzw. suchego patyczka.

Jeśli kruszonka zacznie się zbyt mocno rumienić, można
formę przykryć kawałkiem foli aluminiowej pod koniec pieczenia.

Po upieczeniu ciasto odstawić do całkowitego ostygnięcia.

Ciasto najlepiej smakuje lekko przestudzone, posypane
cukrem pudrem. Doskonale pasuje do herbaty, kawy lub kompotu z rabarbaru.

Smacznego

Są desery, które opowiadają historię smakiem, a nie
słowami. Ten sernik to właśnie taka opowieść – spotkanie dwóch klasyków, z
pozoru odległych, ale zaskakująco zgodnych. Z jednej strony – ciemna dusza
Czarnego Lasu, czyli słynnego tortu Black Forest (Schwarzwälder Kirschtorte),
rodem z południowych Niemiec, z intensywną czekoladą, soczystymi wiśniami i
nutą kirschu. Z drugiej – delikatna, kremowa masa serowa, która otula i spaja
wszystkie warstwy, tworząc deser o wyjątkowej głębi i teksturze.

Bazę stanowią proste, ale skuteczne składniki: twaróg
sernikowy, Mascarpone i kwaśna śmietana. To połączenie sprawia, że masa serowa
jest jednocześnie lekka i jedwabista, a przy tym wystarczająco stabilna po
upieczeniu. Twaróg wnosi charakterystyczną sernikową nutę, Mascarpone dodaje
kremowości i subtelnej słodyczy, a kwaśna śmietana łagodzi smak i wprowadza
lekką kwasowość, nadając deserowi wyważony profil.

Na spodzie znajduje się warstwa zmiksowanych
ciasteczek Oreo – głęboko kakaowych z wyraźnym, niemal deserowym aromatem. Ich
intensywny smak idealnie kontrastuje z kremową masą i dodaje całości
wyrazistości. Bezpośrednio na spód trafia warstwa wiśni – mogą być lekko
podduszone w syropie z dodatkiem soku z cytryny, wanilii lub odrobiny alkoholu,
np. klasycznego kirschu. Wiśnie są sercem tego wypieku – kwaśne, soczyste,
pełne aromatu, przełamujące słodycz i tworzące owocową niespodziankę ukrytą tuż
pod powierzchnią.

Całość wieńczy jasna, kremowa masa serowa, która po
upieczeniu pozostaje miękka, lekko wilgotna i sprężysta. Wierzch zdobią
efektowne rozetki z bitej śmietany, które dodają lekkości i puszystości w
kontrze do gęstej, kremowej masy. Na każdej z nich spoczywa lśniąca,
kandyzowana wiśnia z ogonkiem – soczysta, słodko-kwaśna, stanowi nie tylko
ozdobę, ale i smakowe echo owocowego wnętrza ciasta. Środek sernika wypełniają
czekoladowe wiórki – delikatnie zwinięte, nadające deserowi wyrazistego wyglądu
i głębi kakao. Całość wygląda jak miniaturowy, kulinarny hołd dla Schwarzwaldu
– elegancki, harmonijny i kuszący. Ten sernik to prawdziwa ozdoba stołu i
gwarancja, że nikt nie przejdzie obok niego obojętnie.

Po schłodzeniu sernik kroi się idealnie, odsłaniając
warstwy: ciemny, ciasteczkowy spód, błyszczące owoce i waniliowo-serową chmurę
na wierzchu.

Black Forest to deser o długiej tradycji – jego
historia sięga lat 30. XX wieku, a inspiracją dla nazwy była zarówno ciemna
czekoladowa warstwa przypominająca lasy Schwarzwaldu, jak i czerwone wiśnie,
przywodzące na myśl tradycyjny strój regionalny. W tej sernikowej interpretacji
klasyka zyskuje nową formę – mniej słodką, bardziej aksamitną i niezwykle
harmonijną.

To propozycja dla tych, którzy szukają eleganckiego
sernika z owocowym twistem. Świetnie sprawdzi się zarówno na świątecznym stole,
jak i jako deser na wyjątkową okazję – zawsze wtedy, gdy potrzebna jest
odrobina klasyki w nowoczesnym wydaniu.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 292 kcal

W
tym: Białka 4.82 g | Tłuszcze 19.09 g | Węglowodany 24.89 g (w tym cukry 14.44
g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki
na spód:

– 300
g ciasteczek Oreo

– 30
g masła

–
320 g wiśni deserowych polecam z firmy Rolnik

Składniki na masę sernikową:

– 500
g twarogu sernikowego (polecam z Piątnicy)

– 125
g serka Mascarpone

– 125
g kwaśnej śmietany 18%

– 130
g drobnego cukru lub erytrytolu

– 1
łyżeczka cukru z prawdziwą wanilią

– 4
jajka

Składniki na Ganache:

– 100
g gorzkiej czekolady

–
100 ml śmietanki 36%

Składniki na dekorację:

– 125
g serka Mascarpone

– 150
ml śmietanki 36%

– 40
g cukru pudru

– 1
łyżeczka cukru z prawdziwą wanilią

– min
40 g gorzkiej czekolady

– kilka
sztuk kandyzowanych wiśni w syropie

Przygotowanie:

Tortownicę o Ø 24 cm wyłożyć papierem (spód i boki).

Piekarnik rozgrzać do 190°C (górna/dolna grzałka).

Ok 220 g ciasteczek Oreo zmiksować w malakserze na
drobny proszek. Masło roztopić i dodać do ciasteczek, następnie ponownie
zmiksować, aż masa stanie się jednolita i wilgotna. 

Gotową masę przesypać do
tortownicy i równomiernie rozprowadzić oraz delikatnie docisnąć, tworząc zwartą
warstwę na dnie formy. 

Na przygotowanym spodzie ułożyć równą warstwę wiśni
deserowych razem z syropem, tak by pokryły całą powierzchnię. Pozostałe 80 g
ciasteczek również zmiksować na proszek – tym razem już bez dodatku masła – i
posypać nim wiśnie, przykrywając je równomiernie cienką warstwą ciasteczkowego
pyłu. Tak przygotowaną bazę odstawić na czas przygotowania masy serowej.

W misie miksera umieścić wszystkie składniki masy
sernikowej oprócz jajek.

Ustawiając najniższą prędkość miksera utrzeć całość
tylko do połączenia się składników. Następnie zacząć dodawać jajka, jedno po
drugim, cały czas miksując na małej prędkości.

Gdy jajka zostaną już wmieszane do masy wyłączyć
mikser i przy pomocy rózgi odpowietrzyć masę pozbywając się możliwie jak
największej ilości pęcherzyków powietrza.

Gotową masę delikatnie przelać do tortownicy i
wyrównać.

Tortownicę wstawić do nagrzanego piekarnika i piec
przez około 60–70 minut, aż masa serowa się zetnie a wierzch nabierze
złocisto-brązowego koloru.

Po upieczeniu sernik wyjąć na blat i pozostawić do
całkowitego ostygnięcia.

Gdy sernik osiągnie już temperaturę pokojową przygotować
końcową dekorację.

W garnuszku zagotować 100 ml śmietanki 36%. Zdjąć z
ognia i dodać połamaną na kawałki czekoladę (100 g). Wymieszać aż do uzyskania
gładkiej i jednolitej masy. 

Gotowy Ganache równomiernie rozprowadzić na
wierzchu sernika i odstawić, aby Ganach przestygł.

40 g czekolady zetrzeć na mandolinie, aby utworzyć dekoracyjne
wiórki. Można użyć także do tego noża typu obieraczka do warzyw. Wiórki
rozsypać na tężejącej polewie. Przygotować krem.

W misie miksera umieścić mocno schłodzony serek Mascarpone
oraz śmietankę 36%. Dodać cukier puder i cukier wanilinowy. Całość miksować na
wysokich obrotach, aż masa stanie się gładka, gęsta i stabilna. Ubijanie należy
uważnie obserwować – krem powinien wyraźnie zgęstnieć i utrzymywać kształt, a
na jego powierzchni mają się wyraźnie odznaczać ślady mieszadeł. Należy jednak
uważać, by nie przebić masy – zbyt długie miksowanie może sprawić, że śmietanka
zacznie się rozdzielać, a krem straci swoją aksamitną konsystencję. Gotowy krem
powinien być puszysty, jednolity i idealnie nadawać się do dekoracji lub
przekładania ciast.

Gotowy krem przełożyć do rękawa cukierniczego z
ozdobną tylką w kształcie gwiazdki i udekorować rant sernika, wyciskając
regularne rozetki wzdłuż całego obwodu. 

Na każdej z rozetek ułożyć wiśnię z
ogonkiem – może to być wiśnia kandyzowana lub z kompotu lub drylowana wiśnia w
syropie. I tak całość nabierze eleganckiego, deserowego charakteru i pięknie
nawiąże do klasycznego tortu Black Forest w nowoczesnym, sernikowym wydaniu.

Sernik umieścić w lodówce i chłodzić go przez min 4
godziny a najlepiej przez całą noc.

Podawać schłodzony.

Smacznego!

(do przygotowania w urządzeniu AirFryer)

Crumble
to deser o niezwykłej prostocie i uroku, który potrafi oczarować zarówno
domowników, jak i gości. Kruche, lekko zarumienione wierzchy skrywające pod
sobą gorące, miękkie owoce, niemal bulgoczące z zachwytu – trudno o coś
bardziej przytulnego i satysfakcjonującego. W tej wersji jednak pojawia się
twist: delikatna, fit kruszonka z mąki owsianej i naturalnego słodzika, która w
ogóle nie ustępuje klasycznej ani w smaku, ani w teksturze, a jednocześnie jest
lżejsza i przyjaźniejsza dla tych, którzy lubią zjeść deser bez wyrzutów
sumienia.

Połączenie
truskawek, borówek i winogron bezpestkowych tworzy owocową symfonię pełną
naturalnej słodyczy, soczystości i lekko kwaskowego tła. Truskawki nadają
całości miękkości i intensywnego aromatu, borówki wprowadzają głębię i
delikatny kontrapunkt, a winogrona – rzadziej wykorzystywane w tego typu
deserach – zaskakują swoją soczystością i lekkim karmelowym posmakiem po
zapieczeniu. Całość jest przyjemnie rozgrzewająca, a przy tym nieprzesłodzona –
dokładnie taka, jaką deser powinien mieć.

Choć
Crumble dziś uchodzi za klasykę domowego wypieku, jego historia zaczęła się w
trudnych czasach. W czasie II wojny światowej, kiedy w Wielkiej Brytanii
panował niedobór składników i racjonowano produkty spożywcze, tradycyjne ciasta
musiały ustąpić miejsca prostszym alternatywom. Zamiast pełnego kruchego ciasta
zaczęto przygotowywać warstwę okruszkową z mąki, tłuszczu i odrobiny cukru,
którą posypywano dostępne owoce i zapiekano. Tak narodził się Crumble – deser
zrodzony z oszczędności, który z czasem zdobył serca smakoszy na całym świecie.

W
prezentowanej wersji tradycja spotyka się ze współczesnością. Kruszonka
inspirowana popularnymi fit przepisami to ukłon w stronę nowoczesnego podejścia
do słodyczy – bez białego cukru, ale z pełnią smaku. Dzięki użyciu AirFryera
przygotowanie tego deseru staje się błyskawiczne i wygodne – nie trzeba
rozgrzewać całego piekarnika a efekt zaskakuje chrupiącą strukturą i idealnie
zapieczonymi owocami.

To
danie jest nie tylko pysznym deserem – doskonale sprawdzi się również w roli
lekkiego śniadania, szczególnie z dodatkiem jogurtu naturalnego lub Skyru.
Niezależnie od okazji Crumble z truskawkami, borówkami i winogronami
przypomina, że w prostocie drzemie ogromna siła – wystarczy kilka składników i
odrobina ciepła, aby stworzyć coś naprawdę wyjątkowego.

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 156 kcal

W
tym: Białka 3.56 g | Tłuszcze 5.58 g | Węglowodany 21.83 g (w tym cukry 4.60 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki na Fit kruszonkę:

– 60 g płatków owsianych

– 30 g mąki migdałowej

– 1 łyżka oleju kokosowego

– 3 łyżki erytrytolu

– ½ łyżeczki cynamonu

– szczypta soli

– 1½ łyżki zimnej wody

– 1 łyżeczka aromatu waniliowego

– 2 łyżki maki owsianej

 Pozostałe składniki:

– 200 g świeżych truskawek

– 100 g borówek amerykańskich

– 70 g jasnych lub ciemnych winogron bezpestkowych

– 2 łyżki erytrytolu

– 2 płaskie łyżki mąki ziemniaczanej

– 1 łyżka cukru z wanilią

– kilka kropel soku z cytryny

Przygotowanie:

Płatki
owsiane lekko zmielić, aby odrobinę je rozdrobnić na mniejsze cząstki.

Wszystkie
suche składniki wymieszać w misce. Dodać olej kokosowy i rozetrzeć palcami, aż
powstanie grudkowata kruszonka.

Jeśli
masa jest zbyt sucha – dodać odrobinę zimnej wody, żeby się skleiła w drobne
grudki.

Owoce
dokładnie umyć i porządnie osuszyć w papierowym ręczniku.

Następnie
truskawki pokroić w większą kostkę, winogrona pokroić na ćwiartki a borówki
pozostawić w całości.

Owoce
umieścić w misce i skroić sokiem z cytryny. 

Zasypać je erytrytolem i cukrem z
wanilią, delikatnie wymieszać. 

Następnie dodać mąkę ziemniaczaną i ponownie całość
delikatnie przemieszać, aby mąka pokryła wszystkie owoce.

Owoce
przełożyć do małego naczynia żaroodpornego lub kilku kokilek pasujących do
kosza AirFryera.

Równomiernie
na owocach rozsypać kruszonkę.

Włożyć
naczynie lub kokilki do kosza AirFryera. Ustawić temperaturę na 170°C.

Zapiekać
Crumble przez ok 20 min, aż kruszonka się zezłoci a owoce zaczną lekko
bulgotać.

Po
zakończeniu programu ostrożnie wyjąć naczynie lub kokilki na blat i pozostawić
na kilka minut do przestygnięcia.

Podawać
na ciepło – solo albo np. z kleksem jogurtu naturalnego lub Skyru.

** 10 POWODÓW DLACZEGO WARTO ZROBIĆ TEN DESER:

1. Niskokaloryczne
składniki:

Zastosowanie
erytrytolu jako słodzika pozwala na ograniczenie kalorii do minimum, ponieważ
erytrytol nie zawiera kalorii i nie podnosi poziomu cukru we krwi.

2. Źródło
błonnika:

Płatki
owsiane oraz mąka migdałowa są bogate w błonnik, co sprzyja trawieniu i daje
uczucie sytości na dłużej, pomagając kontrolować apetyt.

3. Zdrowe
tłuszcze:

Wykorzystanie
oleju kokosowego zamiast tradycyjnego masła daje zdrowe tłuszcze, które są
korzystne dla serca. Olej kokosowy zawiera średniołańcuchowe kwasy tłuszczowe,
które wspierają metabolizm.

4. Naturalne
słodycze:

Owoce,
takie jak truskawki, borówki i winogrona, są naturalnym źródłem witamin,
minerałów i antyoksydantów. Owoce te są niskokaloryczne i bogate w błonnik, co
sprawia, że deser ma niską kaloryczność i niski indeks glikemiczny.

5. Brak
białego cukru:

W
przepisie nie ma białego cukru, co sprawia, że deser jest znacznie zdrowszą
alternatywą w porównaniu do tradycyjnych słodkości. Użycie naturalnych
składników zamiast cukru chroni przed gwałtownym wzrostem poziomu glukozy we
krwi.

6. Antyoksydanty
i witaminy:

Truskawki,
borówki i winogrona dostarczają witamin C i K oraz antyoksydantów, które
wspierają układ odpornościowy, walczą z wolnymi rodnikami i wpływają na zdrowie
skóry.

7. Niska
zawartość tłuszczów nasyconych:

Zastosowanie
zdrowych tłuszczów, jak olej kokosowy, w miejsce tłuszczów nasyconych
pochodzących z tradycyjnych składników deserów, pomaga w utrzymaniu równowagi w
diecie.

8. Bez
sztucznych dodatków:

Deser
nie zawiera sztucznych dodatków ani konserwantów, co czyni go naturalnym i
odpowiednim dla osób preferujących zdrowe jedzenie.

9. Niski
IG:

Dzięki
użyciu owoców o niskim indeksie glikemicznym, jak truskawki i borówki, oraz
mąki owsianej, deser ma niski IG, co pomaga w utrzymaniu stabilnego poziomu
cukru we krwi.

10.
Łatwy w przygotowaniu:

Dzięki
zastosowaniu AirFryera, czas przygotowania jest krótki, a sam proces gotowania
prosty i wygodny, co sprawia, że deser jest idealny do szybkiego przygotowania
bez skomplikowanych etapów.

** ZDROWY WYBÓR BEZ KOMPROMISÓW DLA KAŻDEGO:

Deser
ten, dzięki zastosowaniu zdrowych składników, może być również dedykowany dla
różnych grup osób, szczególnie tych, które dbają o zdrowie, kontrolują wagę lub
mają określone problemy zdrowotne. Oto kilka przykładów:

1.
Osoby na diecie niskokalorycznej (odchudzającej)

Dlaczego?
Deser ten jest niskokaloryczny, dzięki zastosowaniu erytrytolu jako słodzika
oraz mąki migdałowej i owsianej, które dostarczają wartościowych składników
odżywczych, a jednocześnie nie są wysokokaloryczne. Posiada także niski IG
(indeks glikemiczny), co sprawia, że można go spożywać bez obawy o gwałtowny
wzrost poziomu cukru we krwi.

2.
Osoby z insulinoopornością  lub cukrzycą

Dlaczego?
Erytrytol, zamiast tradycyjnego cukru, nie podnosi poziomu glukozy we krwi, co
sprawia, że deser jest bezpieczny dla osób z insulinoopornością oraz cukrzycą
typu 2. Ponadto owoce, takie jak truskawki, borówki i winogrona, mają niski IG,
co również jest korzystne przy kontrolowaniu poziomu cukru.

3.
Osoby z celiakią (nietolerancja glutenu)

Dlaczego?
Przepis nie zawiera żadnych składników zawierających gluten, takich jak mąka
pszenna. Mąka owsiana, migdałowa i ziemniaczana są bezglutenowe, co czyni deser
odpowiednim dla osób cierpiących na celiakię.

4.
Osoby z nadwagą i otyłością

Dlaczego?
Dzięki niskokalorycznym składnikom, takim jak owoce, mąki owsiana i migdałowa,
oraz zastosowaniu erytrytolu, deser może stanowić zdrową alternatywę dla
tradycyjnych słodkości. Owoce zawierają naturalny cukier, który dostarcza
niezbędnych witamin, ale w sposób kontrolowany.

5.
Osoby z chorobami serca i układu krążenia

Dlaczego?
Deser zawiera zdrowe tłuszcze pochodzące z oleju kokosowego i mąki migdałowej.
Tłuszcze te są korzystne dla serca, wspomagając obniżenie poziomu
„złego” cholesterolu (LDL) i poprawiając ogólną profilaktykę zdrowia
serca.

6.
Osoby na diecie wegańskiej

Dlaczego?
Wersja deseru bez produktów pochodzenia zwierzęcego (np. mleka, jajek) może być
dedykowana osobom na diecie wegańskiej. Olej kokosowy jest roślinnym źródłem
tłuszczu, a owoce zapewniają witaminy i minerały.

7.
Osoby z nietolerancją laktozy

Dlaczego?
Deser jest wolny od nabiału, co czyni go odpowiednim dla osób z nietolerancją
laktozy. Mąka migdałowa oraz owoce dostarczają niezbędnych składników
odżywczych bez obciążania organizmu laktozą.

8.
Osoby z chorobami układu pokarmowego

Dlaczego?
Deser zawiera błonnik pochodzący z płatków owsianych i owoców, który wspomaga
trawienie i jest korzystny dla osób z problemami z układem pokarmowym, takimi
jak zaparcia. Dodatkowo, użycie naturalnych składników minimalizuje ryzyko
podrażnienia przewodu pokarmowego.

9.
Osoby aktywne fizycznie

Dlaczego?
Deser dostarcza energii w postaci węglowodanów złożonych (płatki owsiane, mąka
owsiana), a także białka i zdrowych tłuszczy (mąka migdałowa, olej kokosowy),
co może być przydatne dla osób regularnie uprawiających sport, wspierając
regenerację po treningu.

10.
Osoby dbające o zdrową skórę

Dlaczego?
Dzięki obecności witaminy C w owocach, takich jak truskawki i borówki, deser
może wspierać zdrowie skóry, wspomagając produkcję kolagenu i przeciwdziałając
starzeniu się skóry. Dodatkowo, olej kokosowy może mieć korzystny wpływ na
kondycję skóry dzięki swoim właściwościom nawilżającym i przeciwzapalnym.

Smacznego!

Domowy Skyr to nordycki sekret zdrowia i smaku.

Jeśli szukasz idealnego połączenia kremowej
konsystencji, bogactwa białka i łagodnej kwasowości, domowy Skyr to propozycja,
która zachwyci Cię od pierwszej łyżki. Ten islandzki przysmak, choć często
porównywany do jogurtu greckiego, wyróżnia się unikalnym procesem fermentacji i
wyjątkowymi właściwościami odżywczymi. Właśnie dlatego od ponad tysiąca lat
pozostaje nieodłącznym elementem nordyckiej diety, a dziś podbija serca
miłośników zdrowego jedzenia na całym świecie.

Historia Skyru sięga czasów Wikingów, którzy już w IX
wieku przywieźli go na Islandię z Norwegii. W surowym, północnym klimacie,
gdzie przechowywanie żywności było wyzwaniem, Skyr okazał się prawdziwym
skarbem – bogaty w składniki odżywcze, trwały i łatwy do przygotowania. Przez
wieki pozostawał podstawowym elementem islandzkiej diety, przekazywanym z
pokolenia na pokolenie, aż do dziś.

Co ciekawe, choć w Skandynawii Skyr stopniowo zanikł,
na Islandii jego produkcja nigdy nie ustała. Tamtejsze gospodarstwa zachowały
tradycyjne metody jego przygotowania, które dziś inspirują kulinarnych
entuzjastów na całym świecie.

W przeciwieństwie do wielu sklepowych wersji, domowy
Skyr to czysta esencja smaku i wartości odżywczych. Ma aksamitną konsystencję,
subtelną kwasowość i delikatnie mleczny aromat. Jest na tyle uniwersalny, że
można go podawać na wiele sposobów: na słodko z miodem, świeżymi owocami,
granolą lub domowym dżemem. Na wytrawnie z koperkiem, solą morską, czosnkiem i
oliwą z oliwek jako baza do sosów lub dipów. Jako składnik wypieków, gdyż
idealnie sprawdza się w ciastach, skyrnikach i naleśnikach. W daniach obiadowych
jako dodatek do zup, dań mięsnych czy pierogów.

Dlaczego warto jeść Skyr? Domowy Skyr to prawdziwa
bomba odżywcza. Jest nie tylko pyszny, ale i wyjątkowo korzystny dla zdrowia:
Bogactwo białka, gdyż zawiera aż 2-3 razy więcej białka niż zwykły jogurt,
dzięki czemu doskonale syci i wspiera budowę mięśni. Niski poziom tłuszczu,
gdyż mimo kremowej konsystencji, Skyr jest niemal beztłuszczowy, co czyni go
doskonałym wyborem dla osób dbających o sylwetkę. Probiotyk dla jelit, gdyż
fermentacja dostarcza dobroczynnych bakterii, które wspierają trawienie i odporność.
Bogactwo wapnia niezbędnych dla mocnych kości i zdrowych zębów. Długi czas
sytości, gdyż Skyr jest sycący i pomaga unikać podjadania między posiłkami.

To idealny wybór zarówno dla sportowców, jak i osób
prowadzących siedzący tryb życia, które chcą dbać o zdrową dietę.

Przygotowanie domowego Skyru jest prostsze niż mogłoby
się wydawać. Wystarczą dwa składniki: mleko i żywe kultury bakterii (czyli
kilka łyżek gotowego Skyru jako startera). Po podgrzaniu mleka, dodaniu
startera i kilkunastu godzinach fermentacji powstaje Skyr – pełen smaku i wielu
wartości odżywczych.

To proces, który nie tylko daje radość z samodzielnego
przygotowania jedzenia, ale też pozwala w pełni kontrolować jego skład – bez
zbędnych dodatków, konserwantów czy sztucznych aromatów.

Domowy Skyr to coś więcej niż tylko zdrowa przekąska – to powrót do
tradycji, świadomego odżywiania i prostoty. Każda łyżka to esencja nordyckiej
filozofii jedzenia: naturalność, jakość i równowaga. Niezależnie od tego, czy
jesz go na śniadanie, jako przekąskę czy dodatek do obiadu, jedno jest pewne –
domowy Skyr to prawdziwa uczta dla podniebienia i zdrowia!

Kaloryczność potrawy w 100 g: 65 kcal

W
tym: Białka 10.74 g | Tłuszcze 3.30 g | Węglowodany 4.76 g (w tym cukry 4.66 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 2
l świeżego pełnotłustego pasteryzowanego mleka (nie UHT)

(polecam
świeże mleko wiejskie Piątnica)

– 3
łyżki sklepowego Skyru naturalnego

–
termometr kuchenny

Przygotowanie:

Skyr można przygotować na kilka sposobów – w Multicookerze
z programem jogurtowym, w piekarniku, bez piekarnika oraz w jogurtownicy. Każda
metoda wymaga mleka i startera (gotowego Skyru z żywymi kulturami bakterii).

 1. Metoda w Multicookerze Philips HD2151/40

 W dużym garnku podgrzać mleko do 85°C, a następnie
ostudzić do 40°C.

Przestudzone mleko przelać do czystej i suchej misy Multicookera.

W kubku wymieszać 3 łyżki sklepowego Skyru z 1 chochlą
mleka i dokładnie wymieszać.

Mieszankę przelać do misy z resztą przestudzonego
mleka i ponownie dokładnie całość wymieszać.

Włączyć program „JOGURT” i ustawić czas na 12 godzin.

Po zakończeniu programu przejść do fazy odsączania –
opis PATRZ PONIŻEJ

 2. Metoda w piekarniku

W dużym garnku podgrzać mleko do 85°C, a następnie
ostudzić do 40°C.

Przestudzone mleko przelać do innego czystego i suchego
garnka lub dużej miski.

W kubku wymieszać 3 łyżki sklepowego Skyru z 1
chochlą mleka i dokładnie wymieszać.

Mieszankę przelać do garnka / miski z resztą
przestudzonego mleka i ponownie dokładnie całość wymieszać.

Przykryć całość ściereczką lub pokrywką (nie
szczelnie).

Wstawić do piekarnika z zapaloną lampką (bez
podgrzewania) i pozostawić na 12-14 godzin.

Po fermentacji przejść do etapu odsączania – opis PATRZ
PONIŻEJ

 3. Metoda bez piekarnika

 W dużym garnku podgrzać mleko do 85°C, a następnie
ostudzić do 40°C.

Przestudzone mleko przelać do innego czystego i
suchego garnka lub dużej miski.

W kubku wymieszać 3 łyżki sklepowego Skyru z 1
chochlą mleka i dokładnie wymieszać.

Mieszankę przelać do garnka / miski z resztą
przestudzonego mleka i ponownie dokładnie całość wymieszać.

Umieścić naczynie w ciepłym miejscu np.:

– można zawinąć całość w gruby koc i postawić blisko
kaloryfera.

– można mleko umieścić w termosach które utrzymają
ciepło.

Pozostawić na 12-14 godzin.

194597926″>Po fermentacji przejść do etapu odsączania
– opis PATRZ PONIŻEJ.

4. Metodaw jogurtownicy

 W dużym garnku podgrzać mleko do 85°C, a następnie
ostudzić do 40°C.

W kubku wymieszać 3 łyżki sklepowego Skyru z 1
chochlą mleka i dokładnie wymieszać.

Mieszankę przelać do garnka z resztą przestudzonego
mleka i ponownie dokładnie całość wymieszać.

Rozlać mieszankę do pojemników jogurtownicy.

Ustawić czas na 10-12 godzin.

Po fermentacji przejść do etapu odsączania – opis PATRZ
PONIŻEJ.

 ODSĄCZANIE

 Po zakończeniu procesu fermentacji powstały skrzep przełożyć
na sitko wyłożone chustą serowarską, czystą bawełnianą ściereczką lub gęstą,
kilkukrotnie złożoną gazą. 

Chustę (lub ściereczkę lub gazę) zawinąć do środka
nakrywając skrzep. Sito ustawić nad wysoką miską i całość odstawić do lodówki
do odsączenia na min 6 h, aż Skyr osiągnie pożądaną konsystencję.

Im dłużej Skyr będzie odsączany tym gęstszy się stanie.
Dodatkowo im dłużej będzie odsączany, tym mniej będzie miał węglowodanów i uzyska
wyższą koncentrację białka.

Gotowy Skyr przełożyć do czystych, wyparzonych
wcześniej wrzątkiem słoiczków i przechowywać w lodówce. 

Należy spożyć w ciągu 7
dni.

Domowy Skyr to prawdziwa białkowa bomba,
niskokaloryczna i sycąca – idealna dla sportowców, osób na diecie
wysokobiałkowej i wszystkich, którzy dbają o zdrową dietę!

** W procesie
odsączania wyszło ok 700 ml serwatki, która jest niczym ,,płynne złoto”,
pełne wartości odżywczych i kulinarnych możliwości! NIE WYLEWAJ JEJ POD
ŻADNYM POZOREM, możesz wykorzystać ją na wiele sposobów.

Co zawiera serwatka?

Białko serwatkowe – lekkostrawne i cenne dla mięśni.

Witaminy i minerały – wapń, potas, magnez, witaminy z
grupy B.

Niewielką ilość laktozy – nadaje lekko kwaśny smak.

Jak wykorzystać serwatkę?

1.  Napój białkowy (naturalny izotonik) – Serwatkę można pić bezpośrednio, gdyż jest lekkostrawna i świetnie nawadnia organizm. Można dodać do niej miód, cytrynę lub owoce i zmiksować na koktajl. Świetnie sprawdzi się po treningu jako naturalne źródło białka.

2. Do pieczenia chleba i ciasta – można zastąpić nią wodę lub mleko w przepisach na chleb, bułki czy naleśniki. Nadaje wypiekom delikatnie kwaśny smak i sprawia, że są bardziej puszyste.

3. Do fermentacji warzyw. Serwatka przyspiesza
kiszenie ogórków, kapusty czy buraków – wystarczy dodać jej kilka łyżek do zalewy. Pomaga rozwinąć dobre bakterie kwasu mlekowego, co
poprawia smak i trwałość kiszonek.

4. Do zup i sosów. Można dodać serwatkę zamiast bulionu lub części wody do zup, np. żurku, ogórkowej czy barszczu. Wzbogaca ona smak i dodaje wartości odżywczych.

5. Do domowego sera – można użyć serwatki do zrobienia serka ricotta – podgrzewa się ją do ok. 85°C i zbiera wytrącony twarożek.

6. Do pielęgnacji skóry i włosów – serwatka działa nawilżająco i regenerująco, dlatego można ją dodać do kąpieli lub użyć jako naturalny tonik. Płukanka z serwatki wzmacnia włosy i nadaje im blask.

Jak przechowywać serwatkę?

W lodówce: do 1 tygodnia.

W zamrażarce: do 6 miesięcy (można zamrozić ją w
kostkach).

Z serwatki można naprawdę dużo wyczarować – warto ją
wykorzystać zamiast wylewać!

Smacznego

Czekolada Pavlova z Orzechami to wyjątkowa tabliczka, która łączy w sobie
klasyczną elegancję bezy, intensywny smak czekolady i aromatyczne prażone
orzechy laskowe. To połączenie elegancji i chrupkości w jednym. Inspiracją do
jej stworzenia był legendarny deser Pavlova – lekka, chrupiąca z wierzchu, a
jednocześnie delikatna w środku beza, która tradycyjnie podawana jest z
owocami. W tej tabliczce klasyczne smaki nabierają nowego, czekoladowego
wymiaru, tworząc prawdziwą ucztę dla podniebienia.

Pierwsze przełamanie tabliczki przynosi przyjemny trzask – znak, że
czekolada została prawidłowo zatemperowana. Już po chwili język spotyka się z
kremową gładkością, którą momentalnie przełamuje chrupkość bezy, a następnie
pojawia się delikatna cierpkość malin – niczym świeże owoce w tradycyjnej
Pavlovej. To uczta dla zmysłów: słodycz bezy miesza się z owocową świeżością, a
całość dopełnia subtelnie orzechowy posmak i aromat prażonych laskowców, które
dodają głębi i lekko karmelowego aromatu.

Kontrast między miękką czekoladą a chrupiącymi dodatkami sprawia, że każdy
kęs jest nowym doświadczeniem. To deser, który pobudza zmysły i przenosi myśli
do eleganckiej francuskiej cukierni, gdzie delikatność bezy i bogactwo
czekolady tworzą idealną symfonię smaku.

Deser Pavlova, od którego wywodzi się nazwa tej tabliczki, powstał na cześć
rosyjskiej primabaleriny Anny Pawłowej podczas jej tournée po Australii i Nowej
Zelandii w latach 20. XX wieku. Mówi się, że lekkość bezy miała odzwierciedlać
zwiewność i grację słynnej baletnicy. W tej wersji elegancki deser przyjął
formę czekoladowej tabliczki, wzbogaconej o orzechową nutę i malinowy akcent.

Czekolada Pavlova z Orzechami to doskonały wybór zarówno jako słodka
przekąska, jak i wyjątkowy prezent. Jej bogaty smak idealnie komponuje się z
filiżanką aromatycznej kawy lub kieliszkiem czerwonego wina. Można się nią
delektować kawałek po kawałku, odkrywając kolejne warstwy smaku i tekstury.

To więcej niż zwykła czekolada – to prawdziwe doświadczenie kulinarne,
które zachwyca zarówno miłośników słodyczy, jak i fanów klasycznych,
rzemieślniczych przysmaków. Każda tabliczka to połączenie tradycji, elegancji i
nuty nowoczesności – tak, jak Pavlova w swoim oryginalnym wydaniu.

Kaloryczność potrawy w 100 g: 520 kcal

W
tym: Białka 9.74 g | Tłuszcze 29.74 g | Węglowodany 49.39 g (w tym cukry 25.88
g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki
na mini bezę:

– 1 białko dużego jajka (w temperaturze pokojowej)

– 50
g drobnego cukru

– ½
łyżeczki soku z cytryny

– ¼
łyżeczki skrobi ziemniaczanej

Składniki
na czekoladę:

– 100
g gorzkiej czekolady (polecam z Wedla)

–
100 g mlecznej czekolady (polecam z Wedla)

– 20
g liofilizowanych malin

– 30
g prażonych orzechów laskowych

– 60
g przygotowanej wcześniej mini bezy

Przygotowanie:

Piekarnik rozgrzać do 100°C (z termoobiegiem).

Białko umieścić w czystej misce i ubijać na średnich
obrotach do momentu, aż zacznie tworzyć pianę. Stopniowo łyżeczka po łyżeczce
dodawać cukier, cały czas miksując, aż piana stanie się błyszcząca i sztywna. Dodać
sok z cytryny oraz skrobię i delikatnie wymieszać szpatułką. 

Masę przełożyć na
blachę wyłożoną papierem do pieczenia i uformować z niej okrągły blat lub masę przełożyć do rękawa cukierniczego i wyciskać
małe beziki.

Blachę wstawić do nagrzanego piekarnika i suszyć bezę przez
ok 2 godziny, aż beza będzie całkowicie sucha. Pozostawić do ostygnięcia w
wyłączonym piekarniku.

Gdy beza będzie już gotowa można przystąpić do
tworzenia tabliczki czekolady.

50 g mlecznej i 50 g gorzkiej czekolady posiekać lub
połamać na mniejsze kawałki.  Ok ⅔ porcji
połamanych czekolad roztopić w kąpieli wodnej, podgrzewając je do 45°C.

Zdjąć z kąpieli, dodać pozostałą ⅓ porcji czekolady i
mieszać, aż temperatura spadnie do 27-28°C.

Ponownie delikatnie podgrzać do 30-31°C, uzyskując
prawidłowo zatemperowaną czekoladę.

Czekoladę wylać do specjalnej silikonowej formy na
tabliczkę czekolady (lub płaskiego naczynia wyłożonego papierem do pieczenia),
rozprowadzić równomiernie i delikatnie postukać formą o blat, aby usunąć
pęcherzyki powietrza. Wstawić do lodówki na 15-20 minut, aż stężeje.

Bezę oraz liofilizowane maliny pokruszyć na drobne
kawałki i wymieszać.

Na zastygniętej czekoladzie rozłożyć powstałą mieszankę.

Orzechy rozdrobnić na mniejsze części (najszybciej będzie
umieścić prażone orzechy w woreczku i delikatnie roztłuc je tłuczkiem do mięsa).

Na nadzieniu bezowym dodatkowo ułożyć pokruszone
maliny i rozdrobnione orzechy.

Zatemperować pozostałe 50 g mlecznej i 50 g gorzkiej
czekolady zgodnie z powyższą instrukcją.

Czekoladę wylać na nadzienie, wyrównać powierzchnię i ponownie
delikatnie posypać dodatkowymi malinami oraz orzechami.

Tabliczkę wstawić do lodówki na ok 1 – 1½ godziny, aż
tabliczka całkowicie stwardnieje.

Po zastygnięciu delikatnie wyjąć tabliczkę i
delektować się jej smakiem.

Przechowywać czekoladę w chłodnym miejscu w czystym i
szczelnym woreczku.

Smacznego!

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Sarma to danie, które mogłoby
uchodzić za egzotyczną kuzynkę naszych polskich gołąbków. Podobnie jak w
klasycznej rodzimej wersji, mamy tutaj liście kapusty otulające farsz z mięsa
mielonego i ryżu. Jednak różnice są wyraźne – zarówno w sposobie przygotowania,
użytych przyprawach jak i w końcowym smaku. Sarma to potrawa głęboko
zakorzeniona w kuchniach Bliskiego Wschodu, Bałkanów i Turcji, gdzie przez
wieki ewoluowała, przechodząc przez liczne kultury i tradycje.

Polskie gołąbki a turecka Sarma – co je łączy, a co
dzieli? Podstawowa różnica tkwi w przyprawach. Gołąbki, które znamy z polskiej
kuchni, są łagodniejsze w smaku, a farsz zazwyczaj składa się z mięsa
wieprzowego i ryżu, doprawionego solą, pieprzem i ewentualnie cebulą. Gotuje
się je najczęściej w sosie pomidorowym lub grzybowym, a czasem piecze w
piekarniku.

Sarma natomiast ma w sobie całą gamę intensywnych
przypraw – słodką i ostrą paprykę, miętę, czosnek i natkę pietruszki. W wielu
wersjach używa się także oliwy z oliwek, co nadaje jej delikatniejszą, bardziej
aksamitną strukturę. Dodatkowo, zamiast kapusty włoskiej czy białej, które są
standardem w polskiej wersji, często wykorzystuje się liście winorośli,
nadające potrawie lekko kwaskowy posmak. Jednak wersja z kapustą jest równie
popularna i ceniona w tureckiej i bałkańskiej kuchni.

Sarma pochodzi z kuchni osmańskiej i jej nazwa wywodzi
się od tureckiego słowa sarmak, które oznacza „zawijać”. To danie
było niegdyś symbolem bogactwa i występowało na stołach sułtańskich pałaców,
ale równie dobrze sprawdzało się jako codzienny, domowy posiłek. Wraz z
ekspansją Imperium Osmańskiego Sarma rozprzestrzeniła się na Bałkany i Europę
Wschodnią, gdzie przybrała różne formy – od serbskich gołąbków Sarma, przez
greckie Dolmades, aż po nasze polskie gołąbki.

W tureckich domach Sarma jest często przygotowywana na
specjalne okazje – święta, rodzinne spotkania czy wesela. Podawana jest z
gęstym jogurtem i skropiona cytryną, co nadaje jej charakterystycznej
świeżości. Sarma to danie pełne aromatów, ciepłe i otulające, a jednocześnie
lekkie dzięki użyciu oliwy i świeżych ziół.

Gotowana pod ciśnieniem, jak w Cook4Me, nabiera głębi
smaku w krótkim czasie, co czyni ją doskonałą propozycją na szybki, ale
wyjątkowy obiad. Warto spróbować tej orientalnej odmiany naszych gołąbków i
pozwolić sobie na kulinarną podróż do serca tureckiej kuchni.

Czy Sarma podbije Twoje serce tak, jak podbiła Bliski
Wschód i Bałkany? Spróbuj i przekonaj się sam!

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 58 kcal

W tym: Białka 2.95
g | Tłuszcze 2.30 g | Węglowodany 5.47 g (w tym cukry 3.34 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 1
średnia główka białej kapusty

– 400 g mięsa mielonego wołowo-wieprzowego

– 100 g białego ryżu długoziarnistego

– 1 średnia cebula

– 2 ząbki czosnku

– 2 łyżki koncentratu pomidorowego

– 1 łyżeczka słodkiej papryki

– ½ łyżeczki ostrej papryki

– ½ łyżeczki pieprzu czarnego

– 1 łyżeczka soli

– 1 łyżeczka suszonej mięty

– 1 łyżeczka suszonej lub świeżej
pietruszki

– 2 łyżki oliwy z oliwek

Składniki na sos/zalewę:

– 700 ml bulionu warzywnego lub
mięsnego

– 2 łyżki koncentratu pomidorowego

– 2 łyżki oliwy z oliwek

– 2 liście laurowe

– 2 ziarna ziele angielskiego

– ½ łyżeczki pieprzu

– ½ łyżeczki soli

Przygotowanie:

W dużym garnku
zagotować osoloną wodę. Zdjąć wierzchnie, uszkodzone liście kapusty i wyciąć całego
głąba. Włożyć całą główkę do wrzątku na ok 4 minuty, aż zewnętrzne liście
zaczną mięknąć. Delikatnie zdejmować pierwsze warstwy zmiękczonych liści i
przekładać na talerz a resztę kapusty ponownie zanurzyć w wodzie. Czynność powtarzać,
aż zostanie tylko mała główka zbyt twarda do obrania (ale pozostawić ją do
wyłożenia spodu misy w późniejszym procesie gotowana).

Każdy liść ma
środkowy gruby nerw, który utrudnia zawijanie. Aby kapusta lepiej się zwijała
należy położyć liść na desce do krojenia, wewnętrzną stroną do góry (czyli tą
stroną, która była skierowana do wnętrza główki). Środkowy gruby nerw przy
podstawie liścia należy spłaszczyć nożem, delikatnie ścinając jego wypukłą
część (bez przecinania liścia na wylot). Jeśli liść jest bardzo duży, można go
przekroić na pół, usuwając najtwardszy środkowy fragment. Mniejsze liście można
zostawić w całości lub użyć do wyłożenia dna misy. Liście powinny być miękkie,
ale nie rozgotowane – jeśli liść łamie się przy próbie zgięcia, należy go
jeszcze bardziej zmiękczyć. Po usunięciu nerwu liść powinien łatwo się zwijać,
nie pękając na zgięciach.

Alternatywnie,
jeśli nie chcesz gotować kapusty, można ją zamrozić przez noc, a następnie
rozmrozić – liście same staną się miękkie i łatwo będą dawały się zdejmować z główki.

Ryż ugotować
na sypko i odstawić do ostudzenia.

Cebulę obrać i
pokroić w drobną kostkę.

Czosnek obrać
i przecisnąć przez praskę.

Uruchomić
program „ŚREDNIE PODSMAŻANIE” i rozgrzać łyżkę oliwy. Na oliwie zeszklić
cebulę i czosnek.

W misce
wymieszać mielone mięso, ugotowany ryż, zeszkloną cebulę z czosnkiem, pozostałą
łyżkę oliwy, wszystkie przyprawy i koncentrat pomidorowy, aby farsz nabrał
bogatszego smaku.

Na każdy liść
kapusty nałożyć około 1 łyżki farszu a następnie zwinąć całość w ciasny rulon
przypominający grube cygaro. Powtarzać czynność, aż skończy się farsz i liściem
kapusty.

Dno misy Multicookera
wyłożyć resztkami kapusty. Układać zawinięte Sarmy bardzo ciasno jedna obok
drugiej oraz warstwami.

W misce
wymieszać bulion, koncentrat pomidorowy oraz oliwę. Zalać przygotowaną zalewą Sarmy.
Dodać liście laurowe, ziele angielskie, sól i pieprz.

Uruchomić
program „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIEMNIEM”. Zamknąć pokrywę i gotować całość
przez 20 minut.

Po zakończeniu
programu gotowania, ostrożnie otworzyć urządzenie i delikatnie wyjąć Sarmy przekładając
je na talerz.

Podawać z
sosem pomidorowym, jogurtem naturalnym lub skropione sokiem z cytryny.

Można posypać
świeżo posiekaną natką pietruszki dla dodatkowego aromatu.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Wołowina
Strogonow to danie, które łączy w sobie prostotę i elegancję, a jego historia
sięga XIX wieku i jest owiana nutą arystokratycznej tajemnicy. To jedno z tych
dań, które przetrwały próbę czasu, ewoluując i dostosowując się do różnych
kuchni świata, ale nigdy nie tracąc swojego charakterystycznego, aksamitnego
smaku.

Poprawna
nazwa to Stroganow, ponieważ pochodzi od nazwiska rosyjskiej rodziny Stroganow
(Строганов). Oryginalna nazwa dania to Бефстроганов (Bef Stroganov), czyli
„Boeuf Stroganov” w wersji francuskiej. W Polsce jednak przyjęła się
również forma Strogonow, prawdopodobnie jako spolszczenie wymowy i jest szeroko
używana w restauracjach oraz przepisach.

Wyobraź
sobie delikatne paski mięsa, duszone w kremowym, aromatycznym sosie, w którym
przeplatają się nuty musztardy, słodycz cebuli, głębia pieczarek i lekka
kwasowość pomidorów. Gęsty, jedwabisty sos otula mięso, nadając mu niezwykłą
soczystość, a każdy kęs to harmonijne połączenie delikatnej pikantności i
kremowej łagodności. Strogonow najlepiej smakuje podany z chrupiącym pieczywem,
które pozwala zebrać z talerza każdą kroplę tego pysznego sosu, lub w
towarzystwie kaszy, która doskonale wchłania bogactwo aromatów.

Legenda
głosi, że danie to zawdzięcza swoją nazwę rodzinie Stroganowów – potężnym
rosyjskim kupcom i mecenasom sztuki. Jedna z teorii mówi, że przepis został
stworzony dla hrabiego Pawła Stroganowa, który pod koniec swojego życia miał
problemy z gryzieniem twardych potraw. Aby mógł nadal cieszyć się wołowiną,
jego kucharz postanowił pokroić mięso w cienkie paski i podać je w aksamitnym
sosie. Inna wersja mówi, że przepis powstał na potrzeby eleganckich przyjęć w
XIX-wiecznym Petersburgu, gdzie łączono francuską finezję kulinarną z rosyjską
tradycją.

Danie
szybko podbiło serca smakoszy, a w XX wieku wraz z rosyjskimi emigrantami
trafiło do Francji, Stanów Zjednoczonych i Azji, gdzie zaczęło przybierać różne
formy. W USA dodano do niego śmietanę i makaron jajeczny, a w Chinach wersję
wzbogacono o sos sojowy. W Polsce natomiast często pojawiają się pieczarki,
papryka oraz… kiszone ogórki, które nadają daniu unikalny, lekko kwaśny
charakter.

Choć
w klasycznym Strogonowie ogórków nie znajdziemy, w Polsce dodaje się je dość
często. Ich kwasowość doskonale przełamuje bogactwo śmietanowego sosu, nadając
potrawie bardziej wyrazisty smak. Niektórzy idą o krok dalej, dodając nawet
odrobinę soku z kiszonych ogórków, by podkręcić głębię aromatów. To właśnie ta
elastyczność sprawia, że Strogonow nie jest tylko jednym przepisem, a całą
kulinarną opowieścią, którą każdy może dostosować do własnych upodobań.

Tradycyjnie
Strogonow serwowany jest z pieczywem lub kaszą gryczaną, ale doskonale
komponuje się także z ryżem lub makaronem. Można go podać w elegancki sposób,
ozdabiając natką pietruszki i kleksem śmietany, lub w wersji bardziej
rustykalnej – prosto z głębokiego talerza, tak aby każdy mógł zanurzyć w nim
kawałek świeżego chleba.

Niezależnie
od wariantu, jedno jest pewne – dobrze przyrządzony Strogonow to danie, które
zachwyca swoją aksamitną konsystencją, głębią smaku i ciepłem, jakie daje każda
łyżka. To potrawa idealna na rodzinne obiady, spotkania z przyjaciółmi czy
zimowe wieczory, gdy chce się zjeść coś rozgrzewającego i sycącego.

Czy
warto trzymać się klasyki? A może lepiej eksperymentować? Odpowiedź jest prosta
– Strogonow to danie, które daje przestrzeń do kreatywności, a jego historia
pokazuje, że w kuchni nie ma sztywnych reguł, są tylko smaki warte odkrycia.

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 108 kcal

W tym: Białka 10.13
g | Tłuszcze 5.93 g | Węglowodany 3.07 g (w tym cukry 1.07 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 500
g polędwicy wołowej (lub rostbefu)

– 1 duża cebula

– 3 ząbki czosnku

– 200 g pieczarek

– 3 ogórki kiszone

– 1 łyżka klarowanego masła

– 2 łyżki oleju

– 1 czubata łyżka mąki pszennej

– 1 łyżeczka słodkiej papryki

– ½ łyżeczki ostrej papryki
(opcjonalnie)

– 150 ml bulionu wołowego

– 80 ml śmietany 30%

– 2 łyżki koncentratu pomidorowego

– 1 łyżka musztardy dijon lub sarepskiej

– sól i pieprz do smaku

– 2 łyżki soku z ogórków kiszonych
(opcjonalnie)

– natka pietruszki do dekoracji

Przygotowanie:

Mięso umyć,
oczyścić z błonek i osuszyć a następnie pokroić w cienkie paski.

Cebulę obrać i
drobno posiekać.

Czosnek obrać
i przecisnąć przez praskę.

Pieczarki
pokroić w plasterki, a ogórki kiszone w cienkie słupki.

Mąkę wymieszać
dokładnie w zimnej śmietance, aby nie było grudek.

Uruchomić program
„ŚREDNIE PODSMAŻANIE”. Dodać olej i masło, następnie obsmażyć mięso
partiami, aż się zarumieni. Wyjąć i odstawić na bok.

W pozostały w
misie tłuszczu zeszklić cebulę i czosnek.

Dodać pieczarki i smażyć przez 2-3
minuty aż pieczarki pyszczą sok i zmiękną.

Wlać bulion,
śmietankę z mąką oraz dodać koncentrat pomidorowy, musztardę a także wszystkie
przyprawy i całość dokładnie wymieszać.

Włożyć mięso z
powrotem do misy i raz jeszcze wymieszać.

Ustawić
urządzenie na program „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIEMNIEM”. Zamknąć pokrywę i
gotować całość przez 10 minut.

Po zakończeniu
programu, ostrożnie otworzyć urządzenie i dodać pokrojone ogórki oraz sok z
ogórków.

Wymieszać i
podgrzewać jeszcze przez 2 minuty na trybie „PODGRZEWANIE”.

Podawać od
razu na ciepło z kromką świeżego chleba lub np.: z ulubioną kaszą lub ryżem.

Przed podaniem
posypać natką pietruszki.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Gulasz wołowy to jedno z tych dań,
które od wieków rozgrzewają i sycą, zwłaszcza w chłodniejsze dni. Jego historia
sięga dawnych czasów, kiedy to pasterze na węgierskich równinach – pusztach –
przygotowywali bográcsgulyás, czyli gulasz gotowany w kociołku nad ogniskiem.
Była to prosta, ale niezwykle aromatyczna potrawa, w której mięso wołowe
duszono w przyprawach, z dodatkiem warzyw i ziół. Z czasem gulasz zaczął
podbijać kuchnie Europy Środkowej i zmieniać się w zależności od lokalnych
tradycji – na Węgrzech stał się bardziej pikantny, w Austrii zyskał
delikatniejszą formę, a w Polsce stał się daniem domowym, często wzbogacanym o
ziemniaki lub kaszę.

Dziś prezentujemy wersję, która
łączy tradycję z nowoczesnością – gulasz wołowy z rostbefu i ziemniakami,
przygotowany w szybkowarze Cook4Me Tefal. To sposób na intensywnie aromatyczne
danie w znacznie krótszym czasie, bez utraty głębi smaku.

Każdy składnik tego gulaszu pełni
ważną rolę – soczyste kawałki wołowiny delikatnie przesiąknięte przyprawami,
ziemniaki, które chłoną esencję sosu, a także papryka, marchewka i cebula,
które dodają słodyczy i harmonii. Wszystko to połączone bulionem oraz
koncentratem pomidorowym, wzbogaconym nutą papryczki chili, która dodaje
odrobiny pikanterii.

Sekretem smaku jest powolne
duszenie w intensywnie doprawionym sosie. To właśnie podczas gotowania mięso
staje się aksamitnie miękkie, a przyprawy przechodzą przez każdy składnik,
tworząc głęboką kompozycję smakową. Można dodać odrobinę czerwonego wina dla
podkreślenia aromatu lub ciemnego piwa, które nada lekko karmelowego
charakteru.

Dzięki użyciu szybkowaru Cook4Me
Tefal, przygotowanie tego klasycznego dania staje się szybkie i wygodne.
Tradycyjnie gulasz wymagał wielogodzinnego duszenia, ale tutaj w zaledwie 30
minut można uzyskać efekt równie bogaty w smaku. Dzięki wysokiemu ciśnieniu
smaki przenikają się intensywniej, a mięso staje się idealnie kruche.

Gulasz wołowy z ziemniakami jest
pełnowartościowym daniem samym w sobie, ale świetnie komponuje się z dodatkami:

Świeżym pieczywem – chrupiąca
skórka bagietki czy domowego chleba idealnie sprawdzi się do maczania w gęstym
sosie.

Kiszonkami – ogórki kiszone czy
kapusta kiszona dodadzą odrobiny kwasowości, która podkreśli smak gulaszu.

Natką pietruszki – dla świeżości i
podkreślenia aromatu.

To danie to coś więcej niż tylko
codzienny obiad – to historia zamknięta w smaku, tradycja, która przetrwała
wieki i nowoczesna technologia, która pozwala cieszyć się nią bez długiego
oczekiwania. Jeśli chcesz poczuć domowe ciepło, otulić się aromatem przypraw i
cieszyć się sycącym, rozgrzewającym daniem, ten gulasz będzie idealnym wyborem.

Gotowy na kulinarną podróż w
czasie? Włącz Cook4Me, przygotuj składniki i stwórz gulasz, który zachwyci
wszystkich przy stole!

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 90 kcal

W tym: Białka 10.27 g | Tłuszcze 2.92 g | Węglowodany 5.06 g (w tym cukry 1.89 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

– 500
g rostbefu wołowego

– 1 cebula

– 2 ząbki czosnku

– 2 marchewki

– 1 czerwona papryka

– 3 średnie ziemniaki

– 2 łyżki oleju roślinnego

– 1 łyżeczka słodkiej papryki

– ½ łyżeczki ostrej papryki

– 1 łyżeczka majeranku

– 1 liść laurowy

– 2 ziarna ziela angielskiego

– 2 łyżki koncentratu pomidorowego

– 400 ml bulionu wołowego

– Sól i pieprz do smaku

Przygotowanie:

Mięso
dokładnie umyć pod zimną wodą, a następnie osuszyć ręcznikiem papierowym.
Usunąć ewentualne błony i nadmiar tłuszczu. Następnie pokroić w kostkę o
grubości max 2 cm.

Cebulę obrać i
pokroić w drobną kostkę.

Czosnek obrać
i przecisnąć przez praskę lub bardzo drobno posiekać.

Papryczkę
chili drobno posiekać, usuwając nasiona dla łagodniejszego smaku lub
pozostawiając je, jeśli potrawa ma być ostrzejsza.

Paprykę
pokroić w małe paski.

Marchewkę
obrać i pokroić w plastry.

Ziemniaki
obrać i pokroić w kostkę o grubości max 2 cm.

Uruchomić program
„ŚREDNIE PODSMAŻANIE” i w misie rozgrzać olej. Na rozgrzanym oleju
podsmażyć mięso ze wszystkich stron na złoty kolor.

Następnie
dodać przeciśnięty czosnek, posiekaną cebulę i papryczkę chili. Smażyć całość
ok 1 min, aby warzywa oddały swój aromat.

Dodać
pokrojoną marchewkę i paprykę. Wymieszać. Dodać przyprawy i ponownie wszystko wymieszać.

Koncentrat
pomidorowy wymieszać z bulionem wołowym i przelać do misy. Wymieszać.

Ustawić
urządzenie na program „GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIEMNIEM”. Zamknąć pokrywę i
gotować całość przez 20 minut.

Po zakończeniu
programu, ostrożnie otworzyć urządzenie i dodać pokrojone ziemniaki i całość
delikatnie wymieszać. Pokrywę ponownie zamknąć i uruchomić raz jeszcze program
„GOTOWANIE POD WYSOKIM CIŚNIEMNIEM” ustawiając czas gotowana na kolejne 10 min.

Po zakończeniu
programu ostrożnie otworzyć pokrywę, gulasz doprawić solą i pieprzem do smaku.

Jeśli
konsystencja gulaszu będzie zbyt rzadka, można go zagęścić mąką wymieszaną z
odrobiną wody i gotować jeszcze przez kilka minut na trybie smażenia.

Podawać od
razu na ciepło z kromką świeżego chleba lub np.: z ulubioną kaszą.

Smacznego.

(Cook4me Tefal – Multicooker)

Przepis do
przygotowania w urządzeniu Multicooker Tefal Cook4me Touch Wi-Fi CY9128

Zupa Krem Cheddarowa to prawdziwa kulinarna
przyjemność – aksamitna, otulająca ciepłem i pełna głębokiego smaku. To danie,
które łączy w sobie prostotę i wyrafinowanie, a jego historia sięga setek lat
wstecz.

Już w średniowiecznej Anglii ser cheddar, jeden z
najsłynniejszych serów na świecie, był skarbem stołów królewskich i ulubieńcem
pasterzy. Jego historia zaczęła się w XII wieku w niewielkiej wiosce Cheddar w
hrabstwie Somerset. Tamtejsi rolnicy odkryli, że dojrzewający w naturalnych
jaskiniach ser nabiera niezwykłego smaku i charakteru. Szybko stał się
przysmakiem, który trafił nawet na dwór królowej Wiktorii.

Zupa serowa, choć popularna w wielu kuchniach świata,
największą sławę zyskała w Europie i Ameryce Północnej. Francuzi serwowali ją
już w XVIII wieku jako część bogatych kolacji, często wzbogacając o wino i
śmietankę. W Stanach Zjednoczonych natomiast, zwłaszcza w rejonie Wisconsin –
królestwie serów – powstała wersja, w której cheddar łączony jest z piwem,
tworząc niezwykle aromatyczną „beer cheese soup”.

Dziś to właśnie cheddar staje się głównym bohaterem
tej kremowej zupy, nadając jej bogaty, lekko pikantny smak i złocistą barwę.
Każda łyżka tej zupy to spotkanie z intensywną serową esencją, delikatnie
przełamaną nutą białego wina i gałki muszkatołowej. W tle pobrzmiewa subtelna
słodycz podsmażonej cebuli, a aksamitna śmietanka nadaje całości cudownie
kremową konsystencję.

Aby dodać jej jeszcze więcej charakteru, warto podać
ją z chrupiącymi grzankami, prażonymi pestkami dyni lub szczyptą startej skórki
cytrynowej dla przełamania serowej intensywności. Można także wzbogacić ją o
chipsy z boczku, które dodadzą wędzonego aromatu i przyjemnej chrupkości.

Czy można sobie wyobrazić coś lepszego na chłodny
wieczór niż miska tej kremowej, aromatycznej zupy? To smak, który otula jak
ciepły koc i przywołuje wspomnienia domowego ciepła – esencja kulinarnej
przyjemności, do której chce się wracać. Spróbujcie sami!!!

Kaloryczność
potrawy w 100 g: 163 kcal

W tym: Białka 6.42
g | Tłuszcze 13.57 g | Węglowodany 1.93 g (w tym cukry 1.02 g)

Kalorie
policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.

Składniki:

–
300 g sera Cheddar Mild Red

– 700 ml bulionu drobiowego lub
warzywnego

– 200 ml śmietanki 30% (pozostaje
bez zmian)

– 1½ łyżki klarowanego masła

– 1 duża cebula

– 2 ząbki czosnku

– 2 łyżki mąki pszennej

– 100 ml białego wina (najlepiej Chardonnay)

– ½ łyżeczki soli

– ¾ łyżeczki pieprzu

– świeżo starta gałka muszkatołowa

Dodatkowo:

– bułka paryska

– oliwa z oliwek

– 3 łyżki tartego sera cheddar