Fit Gelato Oreo to jeden z tych deserów, które kompletnie zacierają granicę między „fit” a prawdziwą przyjemnością z jedzenia. Już po pierwszej łyżce trudno uwierzyć, że tak kremowy, gęsty i deserowy smak można uzyskać bez ciężkiej śmietanki, ogromnej ilości cukru i typowo lodziarnianych dodatków. To właśnie dlatego gelato od lat uchodzi we Włoszech za coś więcej niż zwykłe lody. W przeciwieństwie do klasycznych lodów jest bardziej zwarte, mniej napowietrzone i dużo bardziej aksamitne, dzięki czemu smak staje się intensywniejszy i bardziej wyrazisty. W tej wersji dodatkowo pojawia się delikatnie mleczny charakter ricotty, kremowa waniliowa baza i charakterystyczne kawałki Oreo, które po wymieszaniu pozostają lekko chrupiące i świetnie kontrastują z aksamitnym wnętrzem lodów.
Samo Oreo od lat jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych ciastek na świecie. Powstało już w 1912 roku i przez dekady stało się ikoną deserów, shake’ów i lodów. W klasycznych lodziarniach smaki inspirowane Oreo zwykle bazują jednak na ogromnej ilości śmietanki, cukru i gotowych polew. Tutaj udało się zachować cały deserowy charakter tych lodów, jednocześnie tworząc wersję dużo lżejszą i bardziej sycącą.
Bazą gelato jest ricotta, jogurt grecki oraz izolat białkowy, dzięki czemu lody mają wysoką zawartość białka i dużo bardziej sycą niż klasyczne sklepowe odpowiedniki. To właśnie białko sprawia, że deser daje uczucie sytości na dłużej i nie powoduje tak szybkiego powrotu głodu jak tradycyjne lody pełne cukru i syropów glukozowo-fruktozowych. Dodatkowym plusem jest stosunkowo niewielka ilość cukrów prostych oraz brak dodatku klasycznego białego cukru. Zastosowanie erytrytolu pozwala zachować słodki smak bez gwałtownych skoków glukozy i dużego obciążenia kalorycznego.
To właśnie dlatego takie gelato może być dużo lepszym wyborem przy redukcji, insulinooporności czy cukrzycy niż klasyczne lody z marketu. Wysoka zawartość białka i tłuszczu sprawia, że organizm wolniej trawi deser, dzięki czemu łatwiej utrzymać stabilniejszy poziom glukozy we krwi. Ograniczenie cukru oraz zastąpienie go erytrytolem dodatkowo zmniejsza indeks glikemiczny całego deseru. Ricotta i jogurt dostarczają również wapnia oraz białka mlecznego, które pomagają zwiększyć sytość po posiłku i ograniczyć podjadanie.
W przypadku hipercholesterolemii ogromne znaczenie ma także fakt, że lody nie zawierają utwardzonych tłuszczów roślinnych, oleju palmowego ani typowych cukierniczych dodatków obecnych w wielu gotowych deserach. Zamiast tego bazują głównie na składnikach mlecznych i kontrolowanej ilości tłuszczu, co pozwala stworzyć bardziej zbilansowaną wersję deseru. Dodatkowo możliwość samodzielnego kontrolowania ilości ciastek Oreo sprawia, że łatwo dopasować przepis do własnych potrzeb i makro.
Najbardziej zaskakuje jednak sama konsystencja. Dzięki ricotcie, jogurtowi greckiemu i odpowiedniemu napowietrzeniu w Ninja Creami gelato wychodzi wyjątkowo kremowe, gęste i aksamitne. Nie przypomina typowych mocno zmrożonych lodów z zamrażarki, tylko deser z dobrej włoskiej lodziarni. To właśnie ta lekko ciągnąca, intensywnie kremowa struktura sprawia, że bardziej pasuje tutaj określenie gelato niż klasyczne lody.
Fit Gelato Oreo
Kaloryczność potrawy w 100 g: 126 kcal
W tym: Białka 10.10 g | Tłuszcze 6.40 g | | Błonnik 0.40 g | Węglowodany 7.30 g (w tym cukry 4.10 g)
Kalorie policzone na podstawie jednostkowych składników podanych w przepisie.
Składniki:
(na 2 kubki)
– 250 g ricotty light
– 380 g jogurtu greckiego 10%
– 150 ml mleka 1½%
– 40 g izolatu waniliowego lub białej czekolady (lub jego zamienniki – czytaj w UWAGACH*)
Ricottę, jogurt grecki, mleko, izolat białkowy, krem z ciastek Oreo, szczyptę soli oraz kilka kropli aromatu waniliowego przełożyć do kielicha blendera. Całość miksować do momentu uzyskania całkowicie gładkiej, jednolitej i kremowej konsystencji. Masa powinna być aksamitna, lekko gęsta i wyraźnie deserowa już na etapie blendowania. Krem z Oreo powinien całkowicie połączyć się z bazą, dzięki czemu smak ciastek będzie wyczuwalny w całych lodach, a nie tylko punktowo.
Gumę ksantanową wymieszać z erytrytolem. To bardzo ważny krok, ponieważ ksantan wsypany bezpośrednio do mokrej masy bardzo szybko tworzy grudki i trudno później równomiernie go rozprowadzić. Podczas miksowania stopniowo wsypywać mieszankę do blendera cienkim strumieniem. Nie dodawać jej na raz. Po chwili masa zacznie delikatnie gęstnieć i stanie się bardziej kremowa oraz stabilna.
Po dodaniu całego ksantanu miksować jeszcze około 60 sekund, aż baza będzie całkowicie jednolita. Następnie odstawić ją na 2–3 minuty, aby ksantan zaczął działać i lekko ustabilizował strukturę lodów.
Po krótkim odpoczynku gotową masę równomiernie podzielić do dwóch pojemników Ninja Creami. Nie przekraczać linii MAX FILL. Wierzch wyrównać łyżką lub delikatnie stuknąć pojemnikami o blat, aby pozbyć się większych pęcherzyków powietrza.
Pojemniki szczelnie zamknąć i wstawić do zamrażarki na minimum 30–36 godzin. Bazy na ricotcie i jogurcie greckim potrzebują zwykle dłuższego czasu mrożenia niż klasyczne fit lody na skyrach, ponieważ zawierają więcej tłuszczu i mają bardziej kremową strukturę przypominającą włoskie gelato.
Po pełnym zamrożeniu użyć programu ICE CREAM.
Po pierwszym miksowaniu użyć funkcji Re-Spin.
Ciemne herbatniki Oreo połamać lub lekko pokruszyć na mniejsze kawałki. Nie rozdrabniać ich zbyt mocno na pył. Dodać je do masy Oreo i uruchomić funkcję MIX-IN.
Dzięki temu kawałki ciastek pozostaną wyraźnie wyczuwalne i lekko chrupiące, a lody zachowają jasną, kremową bazę z charakterystycznymi ciemnymi kawałkami Oreo.
*UWAGA – Zamienniki izolatu białkowego
Najprostszym zamiennikiem jest odżywka białkowa typu WPC. Można ją stosować w takiej samej ilości jak izolat białkowy. WPC zawiera nieco mniej białka oraz więcej tłuszczu i węglowodanów niż izolat, jednak w większości przepisów pozwala zachować bardzo podobną kremowość lodów.
Izolat można również zastąpić mlekiem w proszku. W zależności od przepisu należy użyć takiej samej ilości mleka w proszku lub zwiększyć jego ilość o około 10–20%. Mleko w proszku bardzo dobrze poprawia kremowość i ogranicza powstawanie kryształków lodu, jednak znacząco obniża zawartość białka w gotowym deserze.
Kolejną możliwością jest zastosowanie proszku budyniowego bez dodatku cukru. W takim przypadku zamiast 20 g izolatu można użyć około 15–20 g proszku budyniowego, natomiast zamiast 40 g izolatu około 30–35 g proszku budyniowego. Budyń pomaga zagęścić bazę i nadaje lodom bardziej deserowy charakter, jednak nie dostarcza takiej ilości białka jak odżywka białkowa.
Należy pamiętać, że zastosowanie któregokolwiek z powyższych zamienników może wpłynąć na końcową konsystencję lodów, poziom kremowości, zawartość białka oraz całkowitą kaloryczność deseru. Najbardziej zbliżonym zamiennikiem izolatu pod względem właściwości technologicznych pozostaje odżywka białkowa WPC.
Magdalena Froń - Kulinarne Co Nieco
